நீதிமொழிகள் 19 Proverbs 19 in Tamil and Tanglish

மாறுபாடான உதடுகளுள்ள மூடனைப்பார்க்கிலும், உத்தமனாய் நடக்கிற தரித்திரனே வாசி.

maarubaadaana udhadugalulla moodanaippaarkkilum, uthamanaay nadakkira tharithiranae vaasi.

ஆத்துமா அறிவில்லாமலிருப்பது நல்லதல்ல; கால் துரிதமானவன் தப்பிநடக்கிறான்.

aathumaa arivillaamaliruppadhu nalladhalla; kaal thuridhamaanavan thappinadakkiraan.

மனுஷனுடைய மதியீனம் அவன் வழியைத் தாறுமாறாக்கும்; என்றாலும் அவன் மனம் கர்த்தருக்கு விரோதமாய்த் தாங்கலடையும்.

manushanudaiya madhiyeenam avan vazhiyaith thaarumaaraakkum; endraalum avan manam kartharukku virodhamaayth thaangaladaiyum.

செல்வம் அநேக சிநேகிதரைச் சேர்க்கும்; தரித்திரனோ தன் சிநேகிதனாலும் நெகிழப்படுவான்.

selvam anega sinegidharaich serkkum; tharithirano than sinegidhanaalum negizhappaduvaan.

பொய்ச்சாட்சிக்காரன் ஆக்கினைக்குத் தப்பான்; பொய்களைப் பேசுகிறவனும் தப்புவதில்லை.

poychaatsikkaaran aakkinaikkuth thappaan; poygalaip pesugiravanum thappuvadhillai.

பிரபுவின் தயையை அநேகர் வருந்திக் கேட்பார்கள்; கொடை கொடுக்கிறவனுக்கு எவனும் சிநேகிதன்.

pirabuvin thayaiyai anegar varundhik ketpaargal; kodai kodukkiravanukku evanum sinegidhan.

தரித்திரனை அவனுடைய சகோதரரெல்லாரும் பகைக்கிறார்களே, எத்தனை அதிகமாய் அவன் சிநேகிதர் அவனுக்குத் தூரமாவார்கள்; அவர்களுடைய வார்த்தைகளை அவன் நாடுகிறான், அவைகளோ வெறும் வார்த்தைகளே.

tharithiranai avanudaiya sagodhararellaarum pagaikkiraargalae, ethanai adhigamaay avan sinegidhar avanukkuth thooramaavaargal; avargaludaiya vaarthaigalai avan naadugiraan, avaigalo verum vaarthaigalae.

ஞானத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளுகிறவன் தன் ஆத்துமாவைச் சிநேகிக்கிறான்; புத்தியைக் காக்கிறவன் நன்மையடைவான்.

njaanathaip petrukkollugiravan than aathumaavaich sinegikkiraan; puthiyaik kaakkiravan nanmaiyadaivaan.

பொய்ச்சாட்சிக்காரன் ஆக்கினைக்குத் தப்பான்; பொய்களைப் பேசுகிறவன் நாசமடைவன்.

poychaatsikkaaran aakkinaikkuth thappaan; poygalaip pesugiravan naasamadaivan.

மூடனுக்குச் செல்வம் தகாது; பிரபுக்களை ஆண்டுகொள்வது அடிமைக்கு எவ்வளவும் தகாது.

moodanukkuch selvam thagaadhu; pirabukkalai aandugolvadhu adimaikku evvalavum thagaadhu.

மனுஷனுடைய விவேகம் அவன் கோபத்தை அடக்கும்; குற்றத்தை மன்னிப்பது அவனுக்கு மகிமை.

manushanudaiya vivegam avan kobathai adakkum; kutrathai mannippadhu avanukku magimai.

ராஜாவின் கோபம் சிங்கத்தின் கெர்ச்சிப்புக்குச் சமானம்; அவனுடைய தயை புல்லின்மேல் பெய்யும் பனிபோலிருக்கும்.

raajaavin kobam singathin kerchippukkuch samaanam; avanudaiya thayai pullinmel peyyum panibolirukkum.

மூடனாகிய மகன் தன் தகப்பனுக்கு மிகுந்த துக்கம்; மனைவியின் சண்டைகள் ஓயாத ஒழுக்கு.

moodanaagiya magan than thagappanukku migundha thukkam; manaiviyin sandaigal oyaadha ozhukku.

வீடும் ஆஸ்தியும் பிதாக்கள் வைக்கும் சுதந்தரம்; புத்தியுள்ள மனைவியோ கர்த்தர் அருளும் ஈவு.

veedum aasthiyum pidhaakkal vaikkum sudhandharam; puthiyulla manaiviyo karthar arulum eevu.

சோம்பல் தூங்கிவிழப்பண்ணும்; அசதியானவன் பட்டினியாயிருப்பான்.

sombal thoongivizhappannum; asadhiyaanavan pattiniyaayiruppaan.

கட்டளையைக் காத்துக்கொள்ளுகிறவன் தன் ஆத்துமாவைக் காக்கிறான்; தன் வழிகளை அவமதிக்கிறவன் சாவான்.

kattalaiyaik kaathukkollugiravan than aathumaavaik kaakkiraan; than vazhigalai avamadhikkiravan saavaan.

ஏழைக்கு இரங்குகிறவன் கர்த்தருக்குக் கடன்கொடுக்கிறான்; அவன் கொடுத்ததை அவர் திரும்பக் கொடுப்பார்.

ezhaikku irangugiravan kartharukkuk kadangodukkiraan; avan koduthadhai avar thirumbak koduppaar.

நம்பிக்கையிருக்குமட்டும் உன் மகனைச் சிட்சைசெய்; ஆனாலும் அவனைக் கொல்ல உன் ஆத்துமாவை எழும்பவொட்டாதே.

nambikkaiyirukkumattum un maganaich sitsaisey; aanaalum avanaik kolla un aathumaavai ezhumbavottaadhae.

கடுங்கோபி ஆக்கினைக்குள்ளாவான்; நீ அவனைத் தப்புவித்தால் திரும்பவும் தப்புவிக்கவேண்டியதாய் வரும்.

kadungobi aakkinaikkullaavaan; nee avanaith thappuvithaal thirumbavum thappuvikkavendiyadhaay varum.

உன் அந்தியகாலத்தில் நீ ஞானமுள்ளவனாயிருக்கும்படி, ஆலோசனையைக்கேட்டு, புத்திமதியை ஏற்றுக்கொள்.

un andhiyagaalathil nee njaanamullavanaayirukkumbadi, aalosanaiyaikkettu, puthimadhiyai etrukkol.

மனுஷனுடைய இருதயத்தின் எண்ணங்கள் அநேகம்; ஆனாலும் கர்த்தருடைய யோசனையே நிலைநிற்கும்.

manushanudaiya irudhayathin ennangal anegam; aanaalum kartharudaiya yosanaiyae nilainirkum.

நன்மைசெய்ய மனுஷன் கொண்டிருக்கும் ஆசையே தயை; பொய்யனைப் பார்க்கிலும் தரித்திரன் வாசி.

nanmaiseyya manushan kondirukkum aasaiyae thayai; poyyanaip paarkkilum tharithiran vaasi.

கர்த்தருக்குப் பயப்படுதல் ஜீவனுக்கேதுவானது; அதை அடைந்தவன் திருப்தியடைந்து நிலைத்திருப்பான்; தீமை அவனை அணுகாது.

kartharukkup payappadudhal jeevanukkedhuvaanadhu; adhai adaindhavan thirupthiyadaindhu nilaithiruppaan; theemai avanai anugaadhu.

சோம்பேறி தன் கையைக் கலத்திலே வைத்து, அதைத் திரும்பத் தன் வாயண்டைக்கு எடுக்காமலிருக்கிறான்.

somberi than kaiyaik kalathilae vaithu, adhaith thirumbath than vaayandaikku edukkaamalirukkiraan.

பரியாசக்காரனை அடி, அப்பொழுது பேதை எச்சரிக்கப்படுவான்; புத்திமானைக் கடிந்துகொள், அவன் அறிவுள்ளவனாவான்.

pariyaasakkaaranai adi, appozhudhu pedhai echarikkappaduvaan; puthimaanaik kadindhugol, avan arivullavanaavaan.

தன் தகப்பனைக் கொள்ளையடித்து, தன் தாயைத் துரத்திவிடுகிறவன், இலச்சையையும் அவமானத்தையும் உண்டாக்குகிற மகன்.

than thagappanaik kollaiyadithu, than thaayaith thurathividugiravan, ilachaiyaiyum avamaanathaiyum undaakkugira magan.

என் மகனே, அறிவைத் தரும் வார்த்தைகளை விட்டு விலகச்செய்யும் போதகங்களை நீ கேளாதே.

en maganae, arivaith tharum vaarthaigalai vittu vilagacheyyum podhagangalai nee kelaadhae.

பேலியாளின் சாட்சிக்காரன் நியாயத்தை நிந்திக்கிறான்; துன்மார்க்கருடைய வாய் அக்கிரமத்தை விழுங்கும்.

peliyaalin saatsikkaaran niyaayathai nindhikkiraan; thunmaarkkarudaiya vaay akkiramathai vizhungum.

பரியாசக்காரருக்குத் தண்டனையும், மூடருடைய முதுகுக்கு அடிகளும் ஆயத்தமாயிருக்கிறது.

pariyaasakkaararukkuth thandanaiyum, moodarudaiya mudhugukku adigalum aayathamaayirukkiradhu.