நீதிமொழிகள் 20 Proverbs 20 in Tamil and Tanglish

திராட்சரசம் பரியாசஞ்செய்யும், மதுபானம் அமளிபண்ணும்; அதினால் மயங்குகிற ஒருவனும் ஞானவானல்ல.

thiraatsarasam pariyaasanjeyyum, madhubaanam amalibannum; adhinaal mayangugira oruvanum njaanavaanalla.

ராஜாவின் உறுக்குதல் சிங்கத்தின் கெர்ச்சிப்புக்குச் சமானம்; அவனைக் கோபப்படுத்துகிறவன் தன் பிராணனுக்கே துரோகஞ்செய்கிறான்.

raajaavin urukkudhal singathin kerchippukkuch samaanam; avanaik kobappaduthugiravan than piraananukkae thuroganjeygiraan.

வழக்குக்கு விலகுவது மனுஷனுக்கு மேன்மை; மூடனானவன் எவனும் அதிலே தலையிட்டுக்கொள்வான்.

vazhakkukku vilaguvadhu manushanukku menmai; moodanaanavan evanum adhilae thalaiyittukkolvaan.

சோம்பேறி குளிருகிறதென்று உழமாட்டான், அறுப்பிலே பிச்சைகேட்டாலும் அவனுக்கு ஒன்றுங்கிடையாது.

somberi kulirugiradhendru uzhamaattaan, aruppilae pichaigettaalum avanukku ondrungidaiyaadhu.

மனுஷனுடைய இருதயத்திலுள்ள யோசனை ஆழமான தண்ணீர்போலிருக்கிறது; புத்திமானோ அதை மொண்டெடுப்பான்.

manushanudaiya irudhayathilulla yosanai aazhamaana thanneerbolirukkiradhu; puthimaano adhai mondeduppaan.

மனுஷர் பெரும்பாலும் தங்கள் தயாளத்தைப் பிரசித்தப்படுத்துவார்கள்; உண்மையான மனுஷனைக் கண்டுபிடிப்பவன் யார்?

manushar perumbaalum thangal thayaalathaip pirasithappaduthuvaargal; unmaiyaana manushanaik kandubidippavan yaar?

நீதிமான் தன் உத்தமத்திலே நடக்கிறான்; அவனுக்குப் பிறகு அவன் பிள்ளைகளும் பாக்கியவான்களாயிருப்பார்கள்.

needhimaan than uthamathilae nadakkiraan; avanukkup piragu avan pillaigalum paakkiyavaangalaayiruppaargal.

நியாயாசனத்தில் வீற்றிருக்கும் ராஜா தன் கண்களினால் சகல பொல்லாப்பையும் சிதறப்பண்ணுகிறான்.

niyaayaasanathil veetrirukkum raajaa than kangalinaal sagala pollaappaiyum sidharappannugiraan.

என் இருதயத்தைச் சுத்தமாக்கினேன், என் பாவமறத் துப்புரவானேன் என்று சொல்லத்தக்கவன் யார்?

en irudhayathaich suthamaakkinen, en paavamarath thuppuravaanen endru sollathakkavan yaar?

வெவ்வேறான நிறைகல்லும், வெவ்வேறான மரக்காலும் ஆகிய இவ்விரண்டும் கர்த்தருக்கு அருவருப்பானவைகள்.

vevveraana niraigallum, vevveraana marakkaalum aagiya ivvirandum kartharukku aruvaruppaanavaigal.

பிள்ளையானாலும், அதின் செய்கை சுத்தமோ செம்மையோ என்பது, அதின் நடக்கையினால் விளங்கும்.

pillaiyaanaalum, adhin seygai suthamo semmaiyo enbadhu, adhin nadakkaiyinaal vilangum.

கேட்கிற காதும், காண்கிற கண்ணும் ஆகிய இவ்விரண்டையும் கர்த்தர் உண்டாக்கினார்.

ketkira kaadhum, kaangira kannum aagiya ivvirandaiyum karthar undaakkinaar.

தூக்கத்தை விரும்பாதே, விரும்பினால் தரித்திரனாவாய்; கண் விழித்திரு, அப்பொழுது ஆகாரத்தினால் திருப்தியாவாய்.

thookkathai virumbaadhae, virumbinaal tharithiranaavaay; kan vizhithiru, appozhudhu aagaarathinaal thirupthiyaavaay.

கொள்ளுகிறவன்: நல்லதல்ல, நல்லதல்ல என்பான்; போய்விட்டபின்போ மெச்சிக்கொள்வான்.

kollugiravan: nalladhalla, nalladhalla enbaan; poyvittabinbo mechikkolvaan.

பொன்னும் மிகுதியான முத்துக்களும் உண்டு; அறிவுள்ள உதடுகளோ விலையுயர்ந்த இரத்தினம்.

ponnum migudhiyaana muthukkalum undu; arivulla udhadugalo vilaiyuyarndha irathinam.

அந்நியனுக்காகப் பிணைப்பட்டவனுடைய வஸ்திரத்தை எடுத்துக்கொள்; அந்நிய ஸ்திரீயினிமித்தம் அவன் கையில் ஈடு வாங்கிக்கொள்.

anniyanukkaagap pinaippattavanudaiya vasthirathai eduthukkol; anniya sthireeyinimitham avan kaiyil eedu vaangikkol.

வஞ்சனையினால் வந்த போஜனம் மனுஷனுக்கு இன்பமாயிருக்கும்; பின்போ அவனுடைய வாய் பருக்கைக் கற்களால் நிரப்பப்படும்.

vanjanaiyinaal vandha pojanam manushanukku inbamaayirukkum; pinbo avanudaiya vaay parukkaik karkalaal nirappappadum.

ஆலோசனையினால் எண்ணங்கள் ஸ்திரப்படும்; நல்யோசனை செய்து யுத்தம்பண்ணு.

aalosanaiyinaal ennangal sthirappadum; nalyosanai seydhu yuthambannu.

தூற்றிக்கொண்டு திரிகிறவன் இரகசியங்களை வெளிப்படுத்துவான்; ஆதலால் தன் உதடுகளினால் அலப்புகிறவனோடே கலவாதே.

thootrikkondu thirigiravan iragasiyangalai velippaduthuvaan; aadhalaal than udhadugalinaal alappugiravanodae kalavaadhae.

தன் தகப்பனையும் தன் தாயையும் தூஷிக்கிறவனுடைய தீபம் காரிருளில் அணைந்துபோம்.

than thagappanaiyum than thaayaiyum thooshikkiravanudaiya theebam kaarirulil anaindhubom.

ஆரம்பத்திலே துரிதமாகக் கிடைத்த சுதந்தரம் முடிவிலே ஆசீர்வாதம் பெறாது.

aarambathilae thuridhamaagak kidaitha sudhandharam mudivilae aaseervaadham peraadhu.

தீமைக்குச் சரிக்கட்டுவேன் என்று சொல்லாதே; கர்த்தருக்குக் காத்திரு, அவர் உன்னை இரட்சிப்பார்.

theemaikkuch sarikkattuven endru sollaadhae; kartharukkuk kaathiru, avar unnai iratsippaar.

வெவ்வேறான நிறைகற்கள் கர்த்தருக்கு அருவருப்பானவைகள்; கள்ளத்தராசு நல்லதல்ல.

vevveraana niraigarkal kartharukku aruvaruppaanavaigal; kallatharaasu nalladhalla.

கர்த்தராலே மனுஷருடைய நடைகள் வாய்க்கும்; ஆகையால் மனுஷன் தன் வழியை அறிந்துகொள்வதெப்படி?

kartharaalae manusharudaiya nadaigal vaaykkum; aagaiyaal manushan than vazhiyai arindhugolvadheppadi?

பரிசுத்தமானதை விழுங்குகிறதும், பொருத்தனை செய்தபின்பு யோசிக்கிறதும், மனுஷனுக்குக் கண்ணியாயிருக்கும்.

parisuthamaanadhai vizhungugiradhum, poruthanai seydhabinbu yosikkiradhum, manushanukkuk kanniyaayirukkum.

ஞானமுள்ள ராஜா துன்மார்க்கரைச் சிதறடித்து, அவர்கள்மேல் உருளையை உருட்டுவான்.

njaanamulla raajaa thunmaarkkaraich sidharadithu, avargalmel urulaiyai uruttuvaan.

மனுஷனுடைய ஆவி கர்த்தர் தந்த தீபமாயிருக்கிறது; அது உள்ளத்திலுள்ளவைகளையெல்லாம் ஆராய்ந்துபார்க்கும்.

manushanudaiya aavi karthar thandha theebamaayirukkiradhu; adhu ullathilullavaigalaiyellaam aaraayndhubaarkkum.

தயையும் சத்தியமும் ராஜாவைக் காக்கும்; தயையினாலே தன் சிங்காசனத்தை நிற்கப்பண்ணுவான்.

thayaiyum sathiyamum raajaavaik kaakkum; thayaiyinaalae than singaasanathai nirkappannuvaan.

வாலிபரின் அலங்காரம் அவர்கள் பராக்கிரமம்; முதிர்வயதானவர்களின் மகிமை அவர்கள் நரை.

vaalibarin alangaaram avargal paraakkiramam; mudhirvayadhaanavargalin magimai avargal narai.

காயத்தின் தழும்புகளும் உள்ளத்தில் உறைக்கும் அடிகளும், பொல்லாதவனை அழுக்கறத் துடைக்கும்.

kaayathin thazhumbugalum ullathil uraikkum adigalum, pollaadhavanai azhukkarath thudaikkum.