நீதிமொழிகள் 29 Proverbs 29 in Tamil and Tanglish

அடிக்கடி கடிந்துகொள்ளப்பட்டும் தன் பிடரியைக் கடினப்படுத்துகிறவன் சகாயமின்றிச் சடிதியில் நாசமடைவான்.

adikkadi kadindhugollappattum than pidariyaik kadinappaduthugiravan sagaayamindrich sadidhiyil naasamadaivaan.

நீதிமான்கள் பெருகினால் ஜனங்கள் மகிழுவார்கள்; துன்மார்க்கர் ஆளும்போதோ ஜனங்கள் தவிப்பார்கள்.

needhimaangal peruginaal janangal magizhuvaargal; thunmaarkkar aalumbodho janangal thavippaargal.

ஞானத்தில் பிரியப்படுகிறவன் தன்தகப்பனை மகிழப்பண்ணுகிறான்; வேசிகளோடே தொந்திப்பானவனோ ஆஸ்தியை அழிக்கிறான்.

njaanathil piriyappadugiravan thandhagappanai magizhappannugiraan; vesigalodae thondhippaanavano aasthiyai azhikkiraan.

நியாயத்தினால் ராஜா தேசத்தை நிலைநிறுத்துகிறான்; பரிதானப்பிரியனோ அதைக் கவிழ்க்கிறான்.

niyaayathinaal raajaa thesathai nilainiruthugiraan; paridhaanappiriyano adhaik kavizhkkiraan.

பிறனை முகஸ்துதி செய்கிறவன், அவன் கால்களுக்கு வலையை விரிக்கிறான்.

piranai mugasthudhi seygiravan, avan kaalgalukku valaiyai virikkiraan.

துஷ்டனுடைய துரோகத்திலே கண்ணியிருக்கிறது; நீதிமானோ பாடி மகிழுகிறான்.

thushtanudaiya thurogathilae kanniyirukkiradhu; needhimaano paadi magizhugiraan.

நீதிமான் ஏழைகளின் நியாயத்தைக் கவனித்தறிகிறான்; துன்மார்க்கனோ அதை அறிய விரும்பான்.

needhimaan ezhaigalin niyaayathaik kavanitharigiraan; thunmaarkkano adhai ariya virumbaan.

பரியாசக்காரர் பட்டணத்தில் தீக்கொளுத்திவிடுகிறார்கள்; ஞானிகளோ குரோதத்தை விலக்குகிறார்கள்.

pariyaasakkaarar pattanathil theekkoluthividugiraargal; njaanigalo kurodhathai vilakkugiraargal.

ஞானி மூடனுடன் வழக்காடுகையில், சினந்தாலும் சிரித்தாலும் அமைதியில்லை.

njaani moodanudan vazhakkaadugaiyil, sinandhaalum sirithaalum amaidhiyillai.

இரத்தப்பிரியர் உத்தமனைப் பகைக்கிறார்கள்; செம்மையானவர்களோ அவனுடைய பிராணனைக் காப்பாற்றுகிறார்கள்.

irathappiriyar uthamanaip pagaikkiraargal; semmaiyaanavargalo avanudaiya piraananaik kaappaatrugiraargal.

மூடன் தன் உள்ளத்தையெல்லாம் வெளிப்படுத்துகிறான்; ஞானியோ அதைப் பின்னுக்கு அடக்கிவைக்கிறான்.

moodan than ullathaiyellaam velippaduthugiraan; njaaniyo adhaip pinnukku adakkivaikkiraan.

அதிபதியானவன் பொய்களுக்குச் செவிகொடுத்தால், அவன் ஊழியக்காரர் யாவரும் துன்மார்க்கராவார்கள்.

adhibadhiyaanavan poygalukkuch sevigoduthaal, avan oozhiyakkaarar yaavarum thunmaarkkaraavaargal.

தரித்திரனும் கொடுமைக்காரனும் ஒருவரையொருவர் சந்திக்கிறார்கள்; அவ்விருவருடைய கண்களுக்கும் கர்த்தர் வெளிச்சம் கொடுக்கிறார்.

tharithiranum kodumaikkaaranum oruvaraiyoruvar sandhikkiraargal; avviruvarudaiya kangalukkum karthar velicham kodukkiraar.

ஏழைகளுடைய நியாயத்தை உண்மையாய் விசாரிக்கிற ராஜாவின் சிங்காசனம் என்றும் நிலைபெற்றிருக்கும்.

ezhaigaludaiya niyaayathai unmaiyaay visaarikkira raajaavin singaasanam endrum nilaibetrirukkum.

பிரம்பும் கடிந்துகொள்ளுதலும் ஞானத்தைக் கொடுக்கும்; தன் இஷ்டத்திற்கு விடப்பட்ட பிள்ளையோ தன் தாய்க்கு வெட்கத்தை உண்டுபண்ணுகிறான்.

pirambum kadindhugolludhalum njaanathaik kodukkum; than ishtathirku vidappatta pillaiyo than thaaykku vetkathai undubannugiraan.

துன்மார்க்கர் பெருகினால் பாவமும் பெருகும்; நீதிமான்களோ அவர்கள் விழுவதைக் காண்பார்கள்.

thunmaarkkar peruginaal paavamum perugum; needhimaangalo avargal vizhuvadhaik kaanbaargal.

உன் மகனைச் சிட்சைசெய், அவன் உனக்கு ஆறுதல்செய்வான், உன் ஆத்துமாவுக்கு ஆனந்தத்தையும் உண்டாக்குவான்.

un maganaich sitsaisey, avan unakku aarudhalseyvaan, un aathumaavukku aanandhathaiyum undaakkuvaan.

தீர்க்கதரிசனமில்லாத இடத்தில் ஜனங்கள் சீர்கெட்டுப்போவார்கள்; வேதத்தைக் காக்கிறவனோ பாக்கியவான்.

theerkkadharisanamillaadha idathil janangal seergettuppovaargal; vedhathaik kaakkiravano paakkiyavaan.

அடிமையானவன் வார்த்தைகளினாலே அடங்கான்; அவைகளை அவன் அறிந்தாலும் உத்தரவுகொடான்.

adimaiyaanavan vaarthaigalinaalae adangaan; avaigalai avan arindhaalum utharavugodaan.

தன் வார்த்தைகளில் பதறுகிற மனுஷனைக் கண்டாயானால், அவனை நம்புவதைப்பார்க்கிலும் மூடனை நம்பலாம்.

than vaarthaigalil padharugira manushanaik kandaayaanaal, avanai nambuvadhaippaarkkilum moodanai nambalaam.

ஒருவன் தன் அடிமையைச் சிறுபிராயமுதல் இளக்காரமாக வளர்த்தால், முடிவிலே அவன் தன்னைப் புத்திரனாகப் பாராட்டுவான்.

oruvan than adimaiyaich sirubiraayamudhal ilakkaaramaaga valarthaal, mudivilae avan thannaip puthiranaagap paaraattuvaan.

கோபக்காரன் வழக்கைக் கொளுவுகிறான்; மூர்க்கன் பெரும்பாதகன்.

kobakkaaran vazhakkaik koluvugiraan; moorkkan perumbaadhagan.

மனுஷனுடைய அகந்தை அவனைத் தாழ்த்தும்; மனத்தாழ்மையுள்ளவனோ கனமடைவான்.

manushanudaiya agandhai avanaith thaazhthum; manathaazhmaiyullavano kanamadaivaan.

திருடனோடே பங்கிட்டுக்கொள்ளுகிறவன் தன் ஆத்துமாவைப் பகைக்கிறான்; சாபத்தை அவன் கேட்டாலும் காரியத்தை வெளிப்படுத்தமாட்டான்.

thirudanodae pangittukkollugiravan than aathumaavaip pagaikkiraan; saabathai avan kettaalum kaariyathai velippaduthamaattaan.

மனுஷனுக்குப் பயப்படும் பயம் கண்ணியை வருவிக்கும்; கர்த்தரை நம்புகிறவனோ உயர்ந்த அடைக்கலத்திலே வைக்கப்படுவான்.

manushanukkup payappadum payam kanniyai varuvikkum; kartharai nambugiravano uyarndha adaikkalathilae vaikkappaduvaan.

ஆளுகைசெய்கிறவனுடைய முகதரிசனத்தைத் தேடுகிறவர்கள் அநேகர்; ஆனாலும் அவனவனுடைய நியாயம் கர்த்தராலே தீரும்.

aalugaiseygiravanudaiya mugadharisanathaith thedugiravargal anegar; aanaalum avanavanudaiya niyaayam kartharaalae theerum.

நீதிமானுக்கு அநியாயக்காரன் அருவருப்பானவன்; சன்மார்க்கனும் துன்மார்க்கனுக்கு அவருப்பானவன்.

needhimaanukku aniyaayakkaaran aruvaruppaanavan; sanmaarkkanum thunmaarkkanukku avaruppaanavan.