சங்கீதம் 140 Psalms 140 in Tamil and Tanglish

கர்த்தாவே, பொல்லாத மனுஷனுக்கு என்னைத் தப்புவியும்; கொடுமையுள்ளவனுக்கு என்னை விலக்கி இரட்சியும்.

karthaavae, pollaadha manushanukku ennaith thappuviyum; kodumaiyullavanukku ennai vilakki iratsiyum.

அவர்கள் தங்கள் இருதயத்தில் பொல்லாப்புகளைச் சிந்தித்து, யுத்தஞ்செய்ய நாள்தோறும் கூட்டங்கூடுகிறார்கள்.

avargal thangal irudhayathil pollaappugalaich sindhithu, yuthanjeyya naaldhorum koottangoodugiraargal.

சர்ப்பத்தைப்போல் தங்கள் நாவை கூர்மையாக்குகிறார்கள்; அவர்கள் உதடுகளின்கீழ் விரியன் பாம்பின்விஷம் இருக்கிறது. (சேலா.)

sarppathaippol thangal naavai koormaiyaakkugiraargal; avargal udhadugalingeezh viriyan paambinvisham irukkiradhu. (selaa.)

கர்த்தாவே, துன்மார்க்கனுடைய கைகளுக்கு என்னை நீங்கலாக்கி கொடியவனுக்கு என்னை விலக்கி இரட்சியும்; அவர்கள் என் நடைகளைக் கவிழ்க்கப் பார்க்கிறார்கள்.

karthaavae, thunmaarkkanudaiya kaigalukku ennai neengalaakki kodiyavanukku ennai vilakki iratsiyum; avargal en nadaigalaik kavizhkkap paarkkiraargal.

அகங்காரிகள் எனக்குக் கண்ணியையும் கயிறுகளையும் மறைவாய்க் வைக்கிறார்கள்; வழியோரத்தில் வலையை விரித்து, எனக்குச் சுருக்குகளை விரிக்கிறார்கள். (சேலா.)

agangaarigal enakkuk kanniyaiyum kayirugalaiyum maraivaayk vaikkiraargal; vazhiyorathil valaiyai virithu, enakkuch surukkugalai virikkiraargal. (selaa.)

நான் கர்த்தரை நோக்கி: நீர் என் தேவன் என்றேன்; கர்த்தாவே, என் விண்ணப்பங்களின் சத்தத்துக்குச் செவிகொடும்.

naan kartharai nokki: neer en thevan endren; karthaavae, en vinnappangalin sathathukkuch sevigodum.

ஆண்டவராகிய கர்த்தாவே, இரட்சிப்பின் பலனே, யுத்தநாளில் என் தலையை மூடினீர்.

aandavaraagiya karthaavae, iratsippin palanae, yuthanaalil en thalaiyai moodineer.

கர்த்தாவே, துன்மார்க்கனுடைய ஆசைகள் சித்தியாதபடி செய்யும்; அவன் தன்னை உயர்த்தாதபடி அவனுடைய யோசனையை நடந்தேறவொட்டாதேயும். (சேலா.)

karthaavae, thunmaarkkanudaiya aasaigal sithiyaadhabadi seyyum; avan thannai uyarthaadhabadi avanudaiya yosanaiyai nadandheravottaadheyum. (selaa.)

என்னை வளைந்துகொள்ளுகிறவர்களுடைய உதடுகளின் தீவினைகள் அவர்கள் தலைகளையே மூடுவதாக.

ennai valaindhugollugiravargaludaiya udhadugalin theevinaigal avargal thalaigalaiyae mooduvadhaaga.

நெருப்புத்தழல் அவர்கள்மேல் விழுவதாக; அக்கினியிலும், அவர்கள் எழுந்திருக்கக் கூடாத படுகுழிகளிலும் தள்ளப்படுவார்களாக.

nerupputhazhal avargalmel vizhuvadhaaga; akkiniyilum, avargal ezhundhirukkak koodaadha paduguzhigalilum thallappaduvaargalaaga.

பொல்லாத நாவுள்ளவன் பூமியிலே நிலைப்பதில்லை; கொடுமையான மனுஷனை பறக்கடிக்கப் பொல்லாப்பு அவனை வேட்டையாடும்.

pollaadha naavullavan poomiyilae nilaippadhillai; kodumaiyaana manushanai parakkadikkap pollaappu avanai vettaiyaadum.

சிறுமையானவனின் வழக்கையும், எளியவர்களின் நியாயத்தையும் கர்த்தர் விசாரிப்பாரென்று அறிவேன்.

sirumaiyaanavanin vazhakkaiyum, eliyavargalin niyaayathaiyum karthar visaarippaarendru ariven.

நீதிமான்கள் உமது நாமத்தைத் துதிப்பார்கள்; செம்மையானவர்கள் உமது சமுகத்தில் வாசம்பண்ணுவார்கள்.

needhimaangal umadhu naamathaith thudhippaargal; semmaiyaanavargal umadhu samugathil vaasambannuvaargal.