Psalms 141 · 10 verses
கர்த்தாவே, உம்மை நோக்கிக் கூப்பிடுகிறேன், என்னிடத்திற்கு வரத்தீவிரியும்; நான் உம்மை நோக்கிக் கூப்பிடுகையில், என் சத்தத்திற்குச் செவிகொடும்.
karthaavae, ummai nokkik kooppidugiren, ennidathirku varatheeviriyum; naan ummai nokkik kooppidugaiyil, en sathathirkuch sevigodum.
என் விண்ணப்பம் உமக்கு முன்பாகத் தூபமாகவும் என் கையெடுப்பு அந்திப்பலியாகவும் இருக்கக்கடவது.
en vinnappam umakku munbaagath thoobamaagavum en kaiyeduppu andhippaliyaagavum irukkakkadavadhu.
கர்த்தாவே, என் வாய்க்குக் காவல் வையும்; என் உதடுகளின் வாசலைக் காத்துக்கொள்ளும்.
karthaavae, en vaaykkuk kaaval vaiyum; en udhadugalin vaasalaik kaathukkollum.
அக்கிரமஞ்செய்கிற மனுஷரோடே ஆகாமியக் கிரியைகளை நடப்பிக்கும்படி என் இருதயத்தைத் துன்மார்க்கத்திற்கு இணங்கவொட்டாதேயும்; அவர்களுடைய ருசியுள்ள பதார்த்தங்களில் ஒன்றையும் நான் சாப்பிடாமல் இருப்பேனாக.
akkiramanjeygira manusharodae aagaamiyak kiriyaigalai nadappikkumbadi en irudhayathaith thunmaarkkathirku inangavottaadheyum; avargaludaiya rusiyulla padhaarthangalil ondraiyum naan saappidaamal iruppenaaga.
நீதிமான் என்னைத் தயவாய்க்குட்டி, என்னைக் கடிந்துகொள்ளட்டும்; அது என் தலைக்கு எண்ணெயைப்போலிருக்கும்; என் தலை அதை அல்லத் தட்டுவதில்லை; அவர்கள் இக்கட்டுகளில் நான் இன்னும் ஜெபம்பண்ணுவேன்.
needhimaan ennaith thayavaaykkutti, ennaik kadindhugollattum; adhu en thalaikku enneyaippolirukkum; en thalai adhai allath thattuvadhillai; avargal ikkattugalil naan innum jebambannuven.
அவர்களுடைய நியாயாதிபதிகள் கன்மலைச் சார்புகளிலிருந்து தள்ளுண்டுபோகிறபோது, என் வார்த்தைகள் இன்பமானவைகளென்று கேட்பார்கள்.
avargaludaiya niyaayaadhibadhigal kanmalaich saarbugalilirundhu thallundubogirabodhu, en vaarthaigal inbamaanavaigalendru ketpaargal.
பூமியின்மேல் ஒருவன் மரத்தை வெட்டிப் பிளக்கிறதுபோல, எங்கள் எலும்புகள் பாதாள வாய்க்கு நேராய்ச் சிதறடிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
poomiyinmel oruvan marathai vettip pilakkiradhubola, engal elumbugal paadhaala vaaykku neraaych sidharadikkappattirukkiradhu.
ஆனாலும் ஆண்டவராகிய கர்த்தாவே, என் கண்கள் உம்மை நோக்கியிருக்கிறது; உம்மை நம்பியிருக்கிறேன்; என் ஆத்துமாவை வெறுமையாக விடாதேயும்.
aanaalum aandavaraagiya karthaavae, en kangal ummai nokkiyirukkiradhu; ummai nambiyirukkiren; en aathumaavai verumaiyaaga vidaadheyum.
அவர்கள் எனக்கு வைத்த கண்ணியின் சிக்குகளுக்கும், அக்கிரமக்காரரின் சுருக்குகளுக்கும் என்னை விலக்கி இரட்சியும்.
avargal enakku vaitha kanniyin sikkugalukkum, akkiramakkaararin surukkugalukkum ennai vilakki iratsiyum.
துன்மார்க்கர் தங்கள் வலைகளில் அகப்படுவார்களாக; நானோ அதற்குத் தப்பிக் கடந்துபோவேன்.
thunmaarkkar thangal valaigalil agappaduvaargalaaga; naano adharkuth thappik kadandhuboven.
