Proverbs 14 · 35 verses

நீதிமொழிகள் 14 Proverbs 14 in Tamil and Tanglish

தமிழ் பழைய மொழிபெயர்ப்பு · Tamil Old Version · ஒவ்வொரு வசனத்தின் கீழும் Tanglish வரி — needhimozhigal 14.

1

புத்தியுள்ள ஸ்திரீ தன் வீட்டைக்கட்டுகிறாள்; புத்தியில்லாத ஸ்திரீயோ தன் கைகளினால் அதை இடித்துப்போடுகிறாள்.

puthiyulla sthiree than veettaikkattugiraal; puthiyillaadha sthireeyo than kaigalinaal adhai idithuppodugiraal.

2

நிதானமாய் நடக்கிறவன் கர்த்தருக்குப் பயப்படுகிறான்; தன் வழிகளில் தாறுமாறானவனோ அவரை அலட்சியம்பண்ணுகிறான்.

nidhaanamaay nadakkiravan kartharukkup payappadugiraan; than vazhigalil thaarumaaraanavano avarai alatsiyambannugiraan.

3

மூடன் வாயிலே அவன் அகந்தைக்கேற்ற மிலாறுண்டு; ஞானவான்களின் உதடுகளோ அவர்களைக் காப்பாற்றும்.

moodan vaayilae avan agandhaikketra milaarundu; njaanavaangalin udhadugalo avargalaik kaappaatrum.

4

எருதுகளில்லாத இடத்தில் களஞ்சியம் வெறுமையாயிருக்கும்; காளைகளின் பெலத்தினாலோ மிகுந்த வரத்துண்டு.

erudhugalillaadha idathil kalanjiyam verumaiyaayirukkum; kaalaigalin pelathinaalo migundha varathundu.

5

மெய்ச்சாட்சிக்காரன் பொய்சொல்லான்; பொய்ச்சாட்சிக்காரனோ பொய்களை ஊதுகிறான்.

meychaatsikkaaran poysollaan; poychaatsikkaarano poygalai oodhugiraan.

6

பரியாசக்காரன் ஞானத்தைத் தேடியும் கண்டுபிடியான்; புத்தியுள்ளவனுக்கோ அறிவு லேசாய் வரும்.

pariyaasakkaaran njaanathaith thediyum kandubidiyaan; puthiyullavanukko arivu lesaay varum.

7

மூடனுடைய முகத்துக்கு விலகிப்போ; அறிவுள்ள உதடுகளை அங்கே காணாய்.

moodanudaiya mugathukku vilagippo; arivulla udhadugalai angae kaanaay.

8

தன் வழியைச் சிந்தித்துக்கொள்வது விவேகியின் ஞானம்; மூடர்களுடைய வஞ்சனையோ மூடத்தனம்.

than vazhiyaich sindhithukkolvadhu vivegiyin njaanam; moodargaludaiya vanjanaiyo moodathanam.

9

மூடர் பாவத்தைக்குறித்துப் பரியாசம்பண்ணுகிறார்கள்; நீதிமான்களுக்குள்ளே தயை உண்டு.

moodar paavathaikkurithup pariyaasambannugiraargal; needhimaangalukkullae thayai undu.

10

இருதயத்தின் கசப்பு இருதயத்திற்கே தெரியும்; அதின் மகிழ்ச்சிக்கு அந்நியன் உடந்தையாகான்.

irudhayathin kasappu irudhayathirkae theriyum; adhin magizhchikku anniyan udandhaiyaagaan.

11

துன்மார்க்கனுடைய வீடு அழியும்; செம்மையானவனுடைய கூடாரமோ செழிக்கும்.

thunmaarkkanudaiya veedu azhiyum; semmaiyaanavanudaiya koodaaramo sezhikkum.

12

மனுஷனுக்குச் செம்மையாய்த் தோன்றுகிற வழி உண்டு; அதின் முடிவோ மரண வழிகள்.

manushanukkuch semmaiyaayth thondrugira vazhi undu; adhin mudivo marana vazhigal.

13

நகைப்பிலும் மனதுக்குத் துக்கமுண்டு; அந்த மகிழ்ச்சியின் முடிவு சஞ்சலம்.

nagaippilum manadhukkuth thukkamundu; andha magizhchiyin mudivu sanjalam.

14

பின்வாங்கும் இருதயமுள்ளவன் தன் வழிகளிலேயும், நல்ல மனுஷனோ தன்னிலே தானும் திருப்தியடைவான்.

pinvaangum irudhayamullavan than vazhigalileyum, nalla manushano thannilae thaanum thirupthiyadaivaan.

15

பேதையானவன் எந்த வார்த்தையையும் நம்புவான்; விவேகியோ தன் நடையின்மேல் கவனமாயிருக்கிறான்.

pedhaiyaanavan endha vaarthaiyaiyum nambuvaan; vivegiyo than nadaiyinmel kavanamaayirukkiraan.

16

ஞானமுள்ளவன் பயந்து தீமைக்கு விலகுகிறான்; மதியீனனோ மூர்க்கங்கொண்டு துணிகரமாயிருக்கிறான்.

njaanamullavan payandhu theemaikku vilagugiraan; madhiyeenano moorkkangondu thunigaramaayirukkiraan.

17

முற்கோபி மதிகேட்டைச் செய்வான்; துர்ச்சிந்தனைக்காரன் வெறுக்கப்படுவான்.

murkobi madhigettaich seyvaan; thurchindhanaikkaaran verukkappaduvaan.

18

பேதையர் புத்தியீனத்தைச் சுதந்தரிக்கிறார்கள்; விவேகிகளோ அறிவினால் முடிசூட்டப்படுகிறார்கள்.

pedhaiyar puthiyeenathaich sudhandharikkiraargal; vivegigalo arivinaal mudisoottappadugiraargal.

19

தீயோர் நல்லோருக்கு முன்பாகவும் துன்மார்க்கர் நீதிமான்களுடைய வாசற்படிகளிலும் குனிவதுண்டு.

theeyor nallorukku munbaagavum thunmaarkkar needhimaangaludaiya vaasarpadigalilum kunivadhundu.

20

தரித்திரன் தனக்கடுத்தவனாலும் பகைக்கப்படுகிறான்; ஐசுவரியவானுக்கோ அநேக சிநேகிதருண்டு.

tharithiran thanakkaduthavanaalum pagaikkappadugiraan; aisuvariyavaanukko anega sinegidharundu.

21

பிறனை அவமதிக்கிறவன் பாவஞ்செய்கிறான்; தரித்திரனுக்கு இரங்குகிறவனோ பாக்கியமடைவான்.

piranai avamadhikkiravan paavanjeygiraan; tharithiranukku irangugiravano paakkiyamadaivaan.

22

தீமையை யோசிக்கிறவர்கள் தவறுகிறார்களல்லவோ? நன்மையை யோசிக்கிறவர்களுக்கோ கிருபையும் சத்தியமுமுண்டு.

theemaiyai yosikkiravargal thavarugiraargalallavo? nanmaiyai yosikkiravargalukko kirubaiyum sathiyamumundu.

23

சகல பிரயாசத்தினாலும் பிரயோஜனமுண்டு; உதடுகளின் பேச்சோ வறுமையை மாத்திரம் தரும்.

sagala pirayaasathinaalum pirayojanamundu; udhadugalin pecho varumaiyai maathiram tharum.

24

ஞானிகளுக்கு முடி அவர்கள் செல்வம்; மூடரின் மதியீனம் மூடத்தனமே.

njaanigalukku mudi avargal selvam; moodarin madhiyeenam moodathanamae.

25

மெய்ச்சாட்சி சொல்லுகிறவன் உயிர்களை இரட்சிக்கிறான்; வஞ்சனைக்காரனோ பொய்களை ஊதுகிறான்.

meychaatsi sollugiravan uyirgalai iratsikkiraan; vanjanaikkaarano poygalai oodhugiraan.

26

கர்த்தருக்குப் பயப்படுகிறவனுக்குத் திடநம்பிக்கை உண்டு; அவன் பிள்ளைகளுக்கும் அடைக்கலம் கிடைக்கும்.

kartharukkup payappadugiravanukkuth thidanambikkai undu; avan pillaigalukkum adaikkalam kidaikkum.

27

கர்த்தருக்குப் பயப்படுதல் ஜீவஊற்று; அதினால் மரணக்கண்ணிகளுக்குத் தப்பலாம்.

kartharukkup payappadudhal jeevaootru; adhinaal maranakkannigalukkuth thappalaam.

28

ஜனத்திரட்சி ராஜாவின் மகிமை, ஜனக்குறைவு தலைவனின் முறிவு.

janathiratsi raajaavin magimai, janakkuraivu thalaivanin murivu.

29

நீடிய சாந்தமுள்ளவன் மகாபுத்திமான்; முற்கோபியோ புத்தியீனத்தை விளங்கப்பண்ணுகிறான்.

neediya saandhamullavan magaabuthimaan; murkobiyo puthiyeenathai vilangappannugiraan.

30

சொஸ்தமனம் உடலுக்கு ஜீவன்; பொறாமையோ எலும்புருக்கி.

sosthamanam udalukku jeevan; poraamaiyo elumburukki.

31

தரித்திரனை ஒடுக்குகிறவன் அவனை உண்டாக்கினவரை நிந்திக்கிறான்; தரித்திரனுக்குத் தயைசெய்கிறவனோ அவரைக் கனம்பண்ணுகிறான்.

tharithiranai odukkugiravan avanai undaakkinavarai nindhikkiraan; tharithiranukkuth thayaiseygiravano avaraik kanambannugiraan.

32

துன்மார்க்கன் தன் தீமையிலே வாரிக்கொள்ளப்படுவான்; நீதிமானோ தன் மரணத்திலே நம்பிக்கையுள்ளவன்.

thunmaarkkan than theemaiyilae vaarikkollappaduvaan; needhimaano than maranathilae nambikkaiyullavan.

33

புத்திமானுடைய இருதயத்தில் ஞானம் தங்கும்; மதியீனரிடத்தில் உள்ளதோ வெளிப்படும்.

puthimaanudaiya irudhayathil njaanam thangum; madhiyeenaridathil ulladho velippadum.

34

நீதி ஜனத்தை உயர்த்தும்; பாவமோ எந்த ஜனத்துக்கும் இகழ்ச்சி.

needhi janathai uyarthum; paavamo endha janathukkum igazhchi.

35

ராஜாவின் தயை விவேகமுள்ள பணிவிடைக்காரன்மேலிருக்கும்; அவனுடைய கோபமோ இலச்சையுண்டாக்குகிறவன் மேலிருக்கும்.

raajaavin thayai vivegamulla panividaikkaaranmelirukkum; avanudaiya kobamo ilachaiyundaakkugiravan melirukkum.