புத்தியுள்ள ஸ்திரீ தன் வீட்டைக்கட்டுகிறாள்; புத்தியில்லாத ஸ்திரீயோ தன் கைகளினால் அதை இடித்துப்போடுகிறாள்.
puthiyulla sthiree than veettaikkattugiraal; puthiyillaadha sthireeyo than kaigalinaal adhai idithuppodugiraal.
Proverbs 14 · 35 verses
புத்தியுள்ள ஸ்திரீ தன் வீட்டைக்கட்டுகிறாள்; புத்தியில்லாத ஸ்திரீயோ தன் கைகளினால் அதை இடித்துப்போடுகிறாள்.
puthiyulla sthiree than veettaikkattugiraal; puthiyillaadha sthireeyo than kaigalinaal adhai idithuppodugiraal.
நிதானமாய் நடக்கிறவன் கர்த்தருக்குப் பயப்படுகிறான்; தன் வழிகளில் தாறுமாறானவனோ அவரை அலட்சியம்பண்ணுகிறான்.
nidhaanamaay nadakkiravan kartharukkup payappadugiraan; than vazhigalil thaarumaaraanavano avarai alatsiyambannugiraan.
மூடன் வாயிலே அவன் அகந்தைக்கேற்ற மிலாறுண்டு; ஞானவான்களின் உதடுகளோ அவர்களைக் காப்பாற்றும்.
moodan vaayilae avan agandhaikketra milaarundu; njaanavaangalin udhadugalo avargalaik kaappaatrum.
எருதுகளில்லாத இடத்தில் களஞ்சியம் வெறுமையாயிருக்கும்; காளைகளின் பெலத்தினாலோ மிகுந்த வரத்துண்டு.
erudhugalillaadha idathil kalanjiyam verumaiyaayirukkum; kaalaigalin pelathinaalo migundha varathundu.
மெய்ச்சாட்சிக்காரன் பொய்சொல்லான்; பொய்ச்சாட்சிக்காரனோ பொய்களை ஊதுகிறான்.
meychaatsikkaaran poysollaan; poychaatsikkaarano poygalai oodhugiraan.
பரியாசக்காரன் ஞானத்தைத் தேடியும் கண்டுபிடியான்; புத்தியுள்ளவனுக்கோ அறிவு லேசாய் வரும்.
pariyaasakkaaran njaanathaith thediyum kandubidiyaan; puthiyullavanukko arivu lesaay varum.
மூடனுடைய முகத்துக்கு விலகிப்போ; அறிவுள்ள உதடுகளை அங்கே காணாய்.
moodanudaiya mugathukku vilagippo; arivulla udhadugalai angae kaanaay.
தன் வழியைச் சிந்தித்துக்கொள்வது விவேகியின் ஞானம்; மூடர்களுடைய வஞ்சனையோ மூடத்தனம்.
than vazhiyaich sindhithukkolvadhu vivegiyin njaanam; moodargaludaiya vanjanaiyo moodathanam.
மூடர் பாவத்தைக்குறித்துப் பரியாசம்பண்ணுகிறார்கள்; நீதிமான்களுக்குள்ளே தயை உண்டு.
moodar paavathaikkurithup pariyaasambannugiraargal; needhimaangalukkullae thayai undu.
இருதயத்தின் கசப்பு இருதயத்திற்கே தெரியும்; அதின் மகிழ்ச்சிக்கு அந்நியன் உடந்தையாகான்.
irudhayathin kasappu irudhayathirkae theriyum; adhin magizhchikku anniyan udandhaiyaagaan.
துன்மார்க்கனுடைய வீடு அழியும்; செம்மையானவனுடைய கூடாரமோ செழிக்கும்.
thunmaarkkanudaiya veedu azhiyum; semmaiyaanavanudaiya koodaaramo sezhikkum.
மனுஷனுக்குச் செம்மையாய்த் தோன்றுகிற வழி உண்டு; அதின் முடிவோ மரண வழிகள்.
manushanukkuch semmaiyaayth thondrugira vazhi undu; adhin mudivo marana vazhigal.
நகைப்பிலும் மனதுக்குத் துக்கமுண்டு; அந்த மகிழ்ச்சியின் முடிவு சஞ்சலம்.
nagaippilum manadhukkuth thukkamundu; andha magizhchiyin mudivu sanjalam.
பின்வாங்கும் இருதயமுள்ளவன் தன் வழிகளிலேயும், நல்ல மனுஷனோ தன்னிலே தானும் திருப்தியடைவான்.
pinvaangum irudhayamullavan than vazhigalileyum, nalla manushano thannilae thaanum thirupthiyadaivaan.
பேதையானவன் எந்த வார்த்தையையும் நம்புவான்; விவேகியோ தன் நடையின்மேல் கவனமாயிருக்கிறான்.
pedhaiyaanavan endha vaarthaiyaiyum nambuvaan; vivegiyo than nadaiyinmel kavanamaayirukkiraan.
ஞானமுள்ளவன் பயந்து தீமைக்கு விலகுகிறான்; மதியீனனோ மூர்க்கங்கொண்டு துணிகரமாயிருக்கிறான்.
njaanamullavan payandhu theemaikku vilagugiraan; madhiyeenano moorkkangondu thunigaramaayirukkiraan.
முற்கோபி மதிகேட்டைச் செய்வான்; துர்ச்சிந்தனைக்காரன் வெறுக்கப்படுவான்.
murkobi madhigettaich seyvaan; thurchindhanaikkaaran verukkappaduvaan.
பேதையர் புத்தியீனத்தைச் சுதந்தரிக்கிறார்கள்; விவேகிகளோ அறிவினால் முடிசூட்டப்படுகிறார்கள்.
pedhaiyar puthiyeenathaich sudhandharikkiraargal; vivegigalo arivinaal mudisoottappadugiraargal.
தீயோர் நல்லோருக்கு முன்பாகவும் துன்மார்க்கர் நீதிமான்களுடைய வாசற்படிகளிலும் குனிவதுண்டு.
theeyor nallorukku munbaagavum thunmaarkkar needhimaangaludaiya vaasarpadigalilum kunivadhundu.
தரித்திரன் தனக்கடுத்தவனாலும் பகைக்கப்படுகிறான்; ஐசுவரியவானுக்கோ அநேக சிநேகிதருண்டு.
tharithiran thanakkaduthavanaalum pagaikkappadugiraan; aisuvariyavaanukko anega sinegidharundu.
பிறனை அவமதிக்கிறவன் பாவஞ்செய்கிறான்; தரித்திரனுக்கு இரங்குகிறவனோ பாக்கியமடைவான்.
piranai avamadhikkiravan paavanjeygiraan; tharithiranukku irangugiravano paakkiyamadaivaan.
தீமையை யோசிக்கிறவர்கள் தவறுகிறார்களல்லவோ? நன்மையை யோசிக்கிறவர்களுக்கோ கிருபையும் சத்தியமுமுண்டு.
theemaiyai yosikkiravargal thavarugiraargalallavo? nanmaiyai yosikkiravargalukko kirubaiyum sathiyamumundu.
சகல பிரயாசத்தினாலும் பிரயோஜனமுண்டு; உதடுகளின் பேச்சோ வறுமையை மாத்திரம் தரும்.
sagala pirayaasathinaalum pirayojanamundu; udhadugalin pecho varumaiyai maathiram tharum.
ஞானிகளுக்கு முடி அவர்கள் செல்வம்; மூடரின் மதியீனம் மூடத்தனமே.
njaanigalukku mudi avargal selvam; moodarin madhiyeenam moodathanamae.
மெய்ச்சாட்சி சொல்லுகிறவன் உயிர்களை இரட்சிக்கிறான்; வஞ்சனைக்காரனோ பொய்களை ஊதுகிறான்.
meychaatsi sollugiravan uyirgalai iratsikkiraan; vanjanaikkaarano poygalai oodhugiraan.
கர்த்தருக்குப் பயப்படுகிறவனுக்குத் திடநம்பிக்கை உண்டு; அவன் பிள்ளைகளுக்கும் அடைக்கலம் கிடைக்கும்.
kartharukkup payappadugiravanukkuth thidanambikkai undu; avan pillaigalukkum adaikkalam kidaikkum.
கர்த்தருக்குப் பயப்படுதல் ஜீவஊற்று; அதினால் மரணக்கண்ணிகளுக்குத் தப்பலாம்.
kartharukkup payappadudhal jeevaootru; adhinaal maranakkannigalukkuth thappalaam.
ஜனத்திரட்சி ராஜாவின் மகிமை, ஜனக்குறைவு தலைவனின் முறிவு.
janathiratsi raajaavin magimai, janakkuraivu thalaivanin murivu.
நீடிய சாந்தமுள்ளவன் மகாபுத்திமான்; முற்கோபியோ புத்தியீனத்தை விளங்கப்பண்ணுகிறான்.
neediya saandhamullavan magaabuthimaan; murkobiyo puthiyeenathai vilangappannugiraan.
சொஸ்தமனம் உடலுக்கு ஜீவன்; பொறாமையோ எலும்புருக்கி.
sosthamanam udalukku jeevan; poraamaiyo elumburukki.
தரித்திரனை ஒடுக்குகிறவன் அவனை உண்டாக்கினவரை நிந்திக்கிறான்; தரித்திரனுக்குத் தயைசெய்கிறவனோ அவரைக் கனம்பண்ணுகிறான்.
tharithiranai odukkugiravan avanai undaakkinavarai nindhikkiraan; tharithiranukkuth thayaiseygiravano avaraik kanambannugiraan.
துன்மார்க்கன் தன் தீமையிலே வாரிக்கொள்ளப்படுவான்; நீதிமானோ தன் மரணத்திலே நம்பிக்கையுள்ளவன்.
thunmaarkkan than theemaiyilae vaarikkollappaduvaan; needhimaano than maranathilae nambikkaiyullavan.
புத்திமானுடைய இருதயத்தில் ஞானம் தங்கும்; மதியீனரிடத்தில் உள்ளதோ வெளிப்படும்.
puthimaanudaiya irudhayathil njaanam thangum; madhiyeenaridathil ulladho velippadum.
நீதி ஜனத்தை உயர்த்தும்; பாவமோ எந்த ஜனத்துக்கும் இகழ்ச்சி.
needhi janathai uyarthum; paavamo endha janathukkum igazhchi.
ராஜாவின் தயை விவேகமுள்ள பணிவிடைக்காரன்மேலிருக்கும்; அவனுடைய கோபமோ இலச்சையுண்டாக்குகிறவன் மேலிருக்கும்.
raajaavin thayai vivegamulla panividaikkaaranmelirukkum; avanudaiya kobamo ilachaiyundaakkugiravan melirukkum.