Matthew 21 · 46 verses
அவர்கள் எருசலேமுக்குச் சமீபமாய்ச் சேர்ந்து, ஒலிவமலைக்கு அருகான பெத்பகேயுக்கு வந்தபோது, இயேசுவானவர் சீஷர்களில் இரண்டுபேரை நோக்கி:
avargal erusalemukkuch sameebamaaych serndhu, olivamalaikku arugaana pethpageyukku vandhabodhu, yesuvaanavar seeshargalil iranduberai nokki:
உங்களுக்கு எதிரே இருக்கிற கிராமத்துக்குப் போங்கள்; போனவுடனே, அங்கே ஒரு கழுதையையும் அதனோடே ஒரு குட்டியையும் கட்டியிருக்கக் காண்பீர்கள்; அவைகளை அவிழ்த்து என்னிடத்தில் கொண்டுவாருங்கள்.
ungalukku edhirae irukkira kiraamathukkup pongal; ponavudanae, angae oru kazhudhaiyaiyum adhanodae oru kuttiyaiyum kattiyirukkak kaanbeergal; avaigalai avizhthu ennidathil konduvaarungal.
ஒருவன் உங்களுக்கு ஏதாகிலும் சொன்னால்: இவைகள் ஆண்டவருக்கு வேண்டுமென்று சொல்லுங்கள்; உடனே அவைகளை அனுப்பிவிடுவான் என்று சொல்லி, அவர்களை அனுப்பினார்.
oruvan ungalukku edhaagilum sonnaal: ivaigal aandavarukku vendumendru sollungal; udanae avaigalai anuppividuvaan endru solli, avargalai anuppinaar.
இதோ, உன் ராஜா சாந்தகுணமுள்ளவராய், கழுதையின் மேலும் கழுதைக்குட்டியாகிய மறியின்மேலும் ஏறிக்கொண்டு, உன்னிடத்தில் வருகிறார் என்று சீயோன்குமாரத்திக்குச் சொல்லுங்கள் என்று,
idho, un raajaa saandhagunamullavaraay, kazhudhaiyin melum kazhudhaikkuttiyaagiya mariyinmelum erikkondu, unnidathil varugiraar endru seeyongumaarathikkuch sollungal endru,
தீர்க்கதரிசியினால் உரைக்கப்பட்டது நிறைவேறும்படி இதெல்லாம் நடந்தது.
theerkkadharisiyinaal uraikkappattadhu niraiverumbadi idhellaam nadandhadhu.
சீஷர்கள் போய், இயேசு தங்களுக்குக் கட்டளையிட்டபடியே செய்து,
seeshargal poy, yesu thangalukkuk kattalaiyittabadiyae seydhu,
கழுதையையும் குட்டியையும் கொண்டுவந்து, அவைகள் மேல் தங்கள் வஸ்திரங்களைப் போட்டு, அவரை ஏற்றினார்கள்.
kazhudhaiyaiyum kuttiyaiyum konduvandhu, avaigal mel thangal vasthirangalaip pottu, avarai etrinaargal.
திரளான ஜனங்கள் தங்கள் வஸ்திரங்களை வழியிலே விரித்தார்கள்; வேறு சிலர் மரக்கிளைகளைத் தறித்து வழியிலே பரப்பினார்கள்.
thiralaana janangal thangal vasthirangalai vazhiyilae virithaargal; veru silar marakkilaigalaith tharithu vazhiyilae parappinaargal.
முன்நடப்பாரும், பின்நடப்பாருமாகிய திரளான ஜனங்கள்: தாவீதின் குமாரனுக்கு ஓசன்னா! கர்த்தரின் நாமத்தினாலே வருகிறவர் ஸ்தோத்திரிக்கப்பட்டவர், உன்னதத்திலே ஓசன்னா என்று சொல்லி ஆர்ப்பரித்தார்கள்.
munnadappaarum, pinnadappaarumaagiya thiralaana janangal: thaaveedhin kumaaranukku osannaa! kartharin naamathinaalae varugiravar sthothirikkappattavar, unnadhathilae osannaa endru solli aarpparithaargal.
அவர் எருசலேமுக்குள் பிரவேசிக்கையில், நகரத்தார் யாவரும் ஆச்சரியப்பட்டு, இவர் யார்? என்று விசாரித்தார்கள்.
avar erusalemukkul piravesikkaiyil, nagarathaar yaavarum aachariyappattu, ivar yaar? endru visaarithaargal.
அதற்கு ஜனங்கள்: கலிலேயாவிலுள்ள நாசரேத்திலிருந்து வந்த தீர்க்கதரிசியாகிய இயேசு என்றார்கள்.
adharku janangal: kalileyaavilulla naasarethilirundhu vandha theerkkadharisiyaagiya yesu endraargal.
இயேசு தேவாலயத்தில் பிரவேசித்து, ஆலயத்திலே விற்கிறவர்களும் கொள்ளுகிறவர்களுமாகிய யாவரையும் வெளியிலே துரத்தி, காசுக்காரருடைய பலகைகளையும் புறா விற்கிறவர்களின் ஆசனங்களையும் கவிழ்த்து:
yesu thevaalayathil piravesithu, aalayathilae virkiravargalum kollugiravargalumaagiya yaavaraiyum veliyilae thurathi, kaasukkaararudaiya palagaigalaiyum puraa virkiravargalin aasanangalaiyum kavizhthu:
என்னுடைய வீடு ஜெபவீடு என்னப்படும் என்று எழுதியிருக்கிறது; நீங்களோ அதைக் கள்ளர் குகையாக்கினீர்கள் என்றார்.
ennudaiya veedu jebaveedu ennappadum endru ezhudhiyirukkiradhu; neengalo adhaik kallar kugaiyaakkineergal endraar.
அப்பொழுது, குருடரும் சப்பாணிகளும் தேவாலயத்திலே அவரிடத்திற்கு வந்தார்கள், அவர்களைச் சொஸ்தமாக்கினார்.
appozhudhu, kurudarum sappaanigalum thevaalayathilae avaridathirku vandhaargal, avargalaich sosthamaakkinaar.
அவர் செய்த அதிசயங்களையும், தாவீதின் குமாரனுக்கு ஓசன்னா! என்று தேவாலயத்திலே ஆர்ப்பரிக்கிற பிள்ளைகளையும், பிரதான ஆசாரியரும் வேதபாரகரும் கண்டு, கோபமடைந்து,
avar seydha adhisayangalaiyum, thaaveedhin kumaaranukku osannaa! endru thevaalayathilae aarpparikkira pillaigalaiyum, piradhaana aasaariyarum vedhabaaragarum kandu, kobamadaindhu,
அவரை நோக்கி: இவர்கள் சொல்லுகிறதைக் கேட்கிறீரோ என்றார்கள். அதற்கு இயேசு: ஆம், கேட்கிறேன். குழந்தைகளுடைய வாயினாலும் பாலகருடைய வாயினாலும் துதி உண்டாகும்படி செய்தீர் என்பதை நீங்கள் ஒருக்காலும் வாசிக்கவில்லையா என்றார்.
avarai nokki: ivargal sollugiradhaik ketkireero endraargal. adharku yesu: aam, ketkiren. kuzhandhaigaludaiya vaayinaalum paalagarudaiya vaayinaalum thudhi undaagumbadi seydheer enbadhai neengal orukkaalum vaasikkavillaiyaa endraar.
அவர்களைவிட்டு நகரத்திலிருந்து புறப்பட்டு, பெத்தானியாவுக்குப் போய், அங்கே இராத்தங்கினார்.
avargalaivittu nagarathilirundhu purappattu, pethaaniyaavukkup poy, angae iraathanginaar.
காலையிலே அவர் நகரத்துக்கு திரும்பி வருகையில், அவருக்குப் பசி உண்டாயிற்று.
kaalaiyilae avar nagarathukku thirumbi varugaiyil, avarukkup pasi undaayitru.
அப்பொழுது வழியருகே ஒரு அத்திமரத்தைக் கண்டு, அதனிடத்திற் போய், அதிலே இலைகளையன்றி வேறொன்றையும் காணாமல்: இனி ஒருக்காலும் உன்னிடத்தில் கனி உண்டாகாதிருக்கக்கடவது என்றார்; உடனே அத்திமரம் பட்டுப்போயிற்று.
appozhudhu vazhiyarugae oru athimarathaik kandu, adhanidathir poy, adhilae ilaigalaiyandri verondraiyum kaanaamal: ini orukkaalum unnidathil kani undaagaadhirukkakkadavadhu endraar; udanae athimaram pattuppoyitru.
சீஷர்கள் அதைக்கண்டு: இந்த அத்திமரம் எத்தனை சீக்கிரமாய்ப் பட்டுப் போயிற்று! என்று சொல்லி ஆச்சரியப்பட்டார்கள்.
seeshargal adhaikkandu: indha athimaram ethanai seekkiramaayp pattup poyitru! endru solli aachariyappattaargal.
இயேசு அவர்களை நோக்கி: நீங்கள் சந்தேகப்படாமல் விசுவாசமுள்ளவர்களாயிருந்தால், இந்த அத்திமரத்திற்கு செய்ததை நீங்கள் செய்வதுமல்லாமல், இந்த மலையைப் பார்த்து: நீ பெயர்ந்து சமுத்திரத்திலே தள்ளுண்டுபோ என்று சொன்னாலும் அப்படியாகும் என்று, மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்.
yesu avargalai nokki: neengal sandhegappadaamal visuvaasamullavargalaayirundhaal, indha athimarathirku seydhadhai neengal seyvadhumallaamal, indha malaiyaip paarthu: nee peyarndhu samuthirathilae thallundubo endru sonnaalum appadiyaagum endru, meyyaagavae ungalukkuch sollugiren.
மேலும், நீங்கள் விசுவாசமுள்ளவர்களாய் ஜெபத்திலே எவைகளைக் கேட்பீர்களோ அவைகளையெல்லாம் பெறுவீர்கள் என்றார்.
melum, neengal visuvaasamullavargalaay jebathilae evaigalaik ketpeergalo avaigalaiyellaam peruveergal endraar.
அவர் தேவாலயத்தில் வந்து, உபதேசம்பண்ணுகையில், பிரதான ஆசாரியரும் ஜனத்தின் மூப்பரும் அவரிடத்தில் வந்து: நீர் எந்த அதிகாரத்தினால் இவைகளைச் செய்கிறீர்? இந்த அதிகாரத்தை உமக்குக் கொடுத்தவர் யார்? என்று கேட்டார்கள்.
avar thevaalayathil vandhu, ubadhesambannugaiyil, piradhaana aasaariyarum janathin moopparum avaridathil vandhu: neer endha adhigaarathinaal ivaigalaich seygireer? indha adhigaarathai umakkuk koduthavar yaar? endru kettaargal.
இயேசு அவர்களுக்கு பிரதியுத்தரமாக: நானும் உங்களிடத்தில் ஒரு காரியத்தைக் கேட்கிறேன், அதை எனக்குச் சொல்லுவீர்களானால், நானும் இன்ன அதிகாரத்தினாலே இவைகளைச் செய்கிறேன் என்று உங்களுக்குச் சொல்லுவேன்.
yesu avargalukku piradhiyutharamaaga: naanum ungalidathil oru kaariyathaik ketkiren, adhai enakkuch solluveergalaanaal, naanum inna adhigaarathinaalae ivaigalaich seygiren endru ungalukkuch solluven.
யோவான் கொடுத்த ஸ்நானம் தேவனால் உண்டாயிற்றோ? மனுஷரால் உண்டாயிற்றோ? யாரால் உண்டாயிற்று? என்று கேட்டார். அதற்கு அவர்கள்: தேவனால் உண்டாயிற்று என்று சொல்வோமானால், பின்னை ஏன் அவனை விசுவாசிக்கவில்லை என்று நம்மைக் கேட்பார்;
yovaan kodutha snaanam thevanaal undaayitro? manusharaal undaayitro? yaaraal undaayitru? endru kettaar. adharku avargal: thevanaal undaayitru endru solvomaanaal, pinnai en avanai visuvaasikkavillai endru nammaik ketpaar;
மனுஷரால் உண்டாயிற்றென்று சொல்வோமானால், ஜனங்களுக்குப் பயப்படுகிறோம், எல்லாரும் யோவானைத் தீர்க்கத்தரிசி என்று எண்ணுகிறார்களே என்று, தங்களுக்குள்ளே ஆலோசனைபண்ணி,
manusharaal undaayitrendru solvomaanaal, janangalukkup payappadugirom, ellaarum yovaanaith theerkkatharisi endru ennugiraargalae endru, thangalukkullae aalosanaibanni,
இயேசுவுக்குப் பிரதியுத்தரமாக: எங்களுக்குத் தெரியாது என்றார்கள். அப்பொழுது, அவர்: நானும் இன்ன அதிகாரத்தினாலே இவைகளைச் செய்கிறேனென்று உங்களுக்குச் சொல்லேன் என்றார்.
yesuvukkup piradhiyutharamaaga: engalukkuth theriyaadhu endraargal. appozhudhu, avar: naanum inna adhigaarathinaalae ivaigalaich seygirenendru ungalukkuch sollen endraar.
ஆயினும் உங்களுக்கு எப்படித்தோன்றுகிறது? ஒருமனுஷனுக்கு இரண்டு குமாரர் இருந்தார்கள்; மூத்தவனிடத்தில் அவன் வந்து: மகனே, நீ போய் இன்றைக்கு என் திராட்சத்தோட்டத்தில் வேலைசெய் என்றான்.
aayinum ungalukku eppadithondrugiradhu? orumanushanukku irandu kumaarar irundhaargal; moothavanidathil avan vandhu: maganae, nee poy indraikku en thiraatsathottathil velaisey endraan.
அதற்கு அவன்: மாட்டேன் என்றான்; ஆகிலும், பின்பு அவன் மனஸ்தாபப்பட்டுப் போனான்.
adharku avan: maatten endraan; aagilum, pinbu avan manasthaabappattup ponaan.
இளையவனிடத்திலும் அவன் வந்து அப்படியே சொன்னான்; அதற்கு அவன்: போகிறேன் ஐயா, என்று சொல்லியும், போகவில்லை.
ilaiyavanidathilum avan vandhu appadiyae sonnaan; adharku avan: pogiren aiyaa, endru solliyum, pogavillai.
இவ்விருவரில் எவன் தன் தகப்பனுடைய சித்தத்தின்படி செய்தவன் என்று கேட்டார்; அதற்கு அவர்கள்: மூத்தவன் தான் என்றார்கள். அப்பொழுது, இயேசு அவர்களை நோக்கி: ஆயக்காரரும் வேசிகளும் உங்களுக்கு முன்னே தேவனுடைய ராஜ்யத்தில் பிரவேசிக்கிறார்கள் என்று மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்.
ivviruvaril evan than thagappanudaiya sithathinbadi seydhavan endru kettaar; adharku avargal: moothavan thaan endraargal. appozhudhu, yesu avargalai nokki: aayakkaararum vesigalum ungalukku munnae thevanudaiya raajyathil piravesikkiraargal endru meyyaagavae ungalukkuch sollugiren.
ஏனென்றால், யோவான் நீதிமார்க்கமாய் உங்களிடத்தில் வந்திருந்தும், நீங்கள் அவனை விசுவாசிக்கவில்லை; ஆயக்காரரும் வேசிகளுமோ அவனை விசுவாசித்தார்கள்; அதை நீங்கள் கண்டும், அவனை விசுவாசிக்கும்படியாகப் பின்பாகிலும் மனஸ்தாபப்படவில்லை என்றார்.
enendraal, yovaan needhimaarkkamaay ungalidathil vandhirundhum, neengal avanai visuvaasikkavillai; aayakkaararum vesigalumo avanai visuvaasithaargal; adhai neengal kandum, avanai visuvaasikkumbadiyaagap pinbaagilum manasthaabappadavillai endraar.
வேறொரு உவமையைக் கேளுங்கள்: வீட்டெஜமானாகிய ஒரு மனுஷன் இருந்தான், அவன் ஒரு திராட்சத்தோட்டத்தை உண்டாக்கி, அதைச் சுற்றிலும் வேலியடைத்து, அதில் ஒரு ஆலையை நாட்டி, கோபுரத்தையும் கட்டி, தோட்டக்காரருக்கு அதைக் குத்தகையாக விட்டு, புறதேசத்துக்குப் போயிருந்தான்.
veroru uvamaiyaik kelungal: veettejamaanaagiya oru manushan irundhaan, avan oru thiraatsathottathai undaakki, adhaich sutrilum veliyadaithu, adhil oru aalaiyai naatti, koburathaiyum katti, thottakkaararukku adhaik kuthagaiyaaga vittu, puradhesathukkup poyirundhaan.
கனிகாலம் சமீபித்தபோது, அதின் கனிகளை வாங்கிக்கொண்டுவரும்படி தன் ஊழியக்காரரைத் தோட்டக்காரரிடத்தில் அனுப்பினான்.
kanigaalam sameebithabodhu, adhin kanigalai vaangikkonduvarumbadi than oozhiyakkaararaith thottakkaararidathil anuppinaan.
தோட்டக்காரர் அந்த ஊழியக்காரரைப் பிடித்து, ஒருவனை அடித்து, ஒருவனைக் கொலைசெய்து, ஒருவனைக் கல்லெறிந்து கொன்றார்கள்.
thottakkaarar andha oozhiyakkaararaip pidithu, oruvanai adithu, oruvanaik kolaiseydhu, oruvanaik kallerindhu kondraargal.
பின்னும் அவன் முந்தினவர்களிலும் அதிகமான வேறே ஊழியக்காரரை அனுப்பினான்; அவர்களையும் அப்படியே செய்தார்கள்.
pinnum avan mundhinavargalilum adhigamaana verae oozhiyakkaararai anuppinaan; avargalaiyum appadiyae seydhaargal.
கடைசியிலே அவன்: என் குமாரனுக்கு அஞ்சுவார்கள் என்று சொல்லி, தன் குமாரனை அவர்களிடத்தில் அனுப்பினான்.
kadaisiyilae avan: en kumaaranukku anjuvaargal endru solli, than kumaaranai avargalidathil anuppinaan.
தோட்டக்காரர் குமாரனைக் கண்டபோது: இவன் சுதந்தரவாளி, இவனைக் கொன்று, இவன் சுதந்தரத்தைக் கட்டிக்கொள்ளுவோம் வாருங்கள் என்று ஒருவரோடொருவர் சொல்லிக்கொண்டு;
thottakkaarar kumaaranaik kandabodhu: ivan sudhandharavaali, ivanaik kondru, ivan sudhandharathaik kattikkolluvom vaarungal endru oruvarodoruvar sollikkondu;
அவனைப் பிடித்துத் திராட்சத்தோட்டத்திற்குப் புறம்பே தள்ளிக்கொலை செய்தார்கள்.
avanaip pidithuth thiraatsathottathirkup purambae thallikkolai seydhaargal.
அப்படியிருக்க, திராட்சத்தோட்டத்தின் எஜமான் வரும்போது, அந்த தோட்டக்காரரை என்ன செய்வான் என்று கேட்டார்.
appadiyirukka, thiraatsathottathin ejamaan varumbodhu, andha thottakkaararai enna seyvaan endru kettaar.
அதற்கு அவர்கள்: அந்தக் கொடியவரைக் கொடுமையாய் அழித்து, ஏற்றகாலங்களில் தனக்குக் கனிகளைக் கொடுக்கத்தக்க வேறே தோட்டக்காரரிடத்தில் திராட்சத்தோட்டத்தைக் குத்தகையாகக் கொடுப்பான் என்றார்கள்.
adharku avargal: andhak kodiyavaraik kodumaiyaay azhithu, etragaalangalil thanakkuk kanigalaik kodukkathakka verae thottakkaararidathil thiraatsathottathaik kuthagaiyaagak koduppaan endraargal.
இயேசு அவர்களை நோக்கி: வீடு கட்டுகிறவர்கள் ஆகாதென்று தள்ளின கல்லே மூலைக்குத் தலைக்கல்லாயிற்று, அது கர்த்தராலே ஆயிற்று, அது நம்முடைய கண்களுக்கு ஆச்சரியமாயிருக்கிறது என்று நீங்கள் வேதத்தில் ஒருக்காலும் வாசிக்கவில்லையா?
yesu avargalai nokki: veedu kattugiravargal aagaadhendru thallina kallae moolaikkuth thalaikkallaayitru, adhu kartharaalae aayitru, adhu nammudaiya kangalukku aachariyamaayirukkiradhu endru neengal vedhathil orukkaalum vaasikkavillaiyaa?
ஆகையால் தேவனுடைய ராஜ்யம் உங்களிடத்திலிருந்து நீக்கப்பட்டு, அதற்கேற்ற கனிகளைத் தருகிற ஜனங்களுக்குக் கொடுக்கப்படும்.
aagaiyaal thevanudaiya raajyam ungalidathilirundhu neekkappattu, adharketra kanigalaith tharugira janangalukkuk kodukkappadum.
இந்தக் கல்லின்மேல் விழுகிறவன் நொறுங்கிப்போவான்; இது எவன் மேல் விழுமோ அவனை நசுக்கிப்போடும் என்று நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன் என்றார்.
indhak kallinmel vizhugiravan norungippovaan; idhu evan mel vizhumo avanai nasukkippodum endru naan ungalukkuch sollugiren endraar.
பிரதான ஆசாரியரும், பரிசேயரும் அவருடைய உவமைகளைக்கேட்டு, தங்களைக்குறித்துச் சொல்லுகிறார் என்று அறிந்து,
piradhaana aasaariyarum, pariseyarum avarudaiya uvamaigalaikkettu, thangalaikkurithuch sollugiraar endru arindhu,
அவரைப் பிடிக்க வகைதேடினார்கள்; ஆகிலும் ஜனங்கள் அவரைத் தீர்க்கதரிசி என்று எண்ணினபடியால் அவர்களுக்குப் பயந்திருந்தார்கள்.
avaraip pidikka vagaidhedinaargal; aagilum janangal avaraith theerkkadharisi endru enninabadiyaal avargalukkup payandhirundhaargal.
