மத்தேயு 15 Matthew 15 in Tamil and Tanglish

அப்பொழுது எருசலேமிலிருந்து வந்த வேதபாரகரும் பரிசேயரும் இயேசுவினிடத்தில் வந்து:

appozhudhu erusalemilirundhu vandha vedhabaaragarum pariseyarum yesuvinidathil vandhu:

உம்முடைய சீஷர்கள் முன்னோர்களின் பாரம்பரியத்தை ஏன் மீறி நடக்கிறார்கள்? கைகழுவாமல் போஜனம் பண்ணுகிறார்களே! என்றார்கள்.

ummudaiya seeshargal munnorgalin paarambariyathai en meeri nadakkiraargal? kaigazhuvaamal pojanam pannugiraargalae! endraargal.

அவர்களுக்கு அவர் பிரதியுத்தரமாக: நீங்கள் உங்கள் பாரம்பரியத்தினாலே தேவனுடைய கற்பனையை ஏன் மீறி நடக்கிறீர்கள்?

avargalukku avar piradhiyutharamaaga: neengal ungal paarambariyathinaalae thevanudaiya karpanaiyai en meeri nadakkireergal?

உன் தகப்பனையும் உன் தாயையும் கனம்பண்ணுவாயாக என்றும்; தகப்பனையாவது தாயையாவது நிந்திக்கிறவன் கொல்லப்படவேண்டும் என்றும், தேவன் கற்பித்திருக்கிறாரே.

un thagappanaiyum un thaayaiyum kanambannuvaayaaga endrum; thagappanaiyaavadhu thaayaiyaavadhu nindhikkiravan kollappadavendum endrum, thevan karpithirukkiraarae.

நீங்களோ, எவனாகிலும் தகப்பனையாவது தாயையாவது நோக்கி: உனக்கு நான் செய்யத்தக்க உதவி எது உண்டோ, அதைக் காணிக்கையாகக் கொடுக்கிறேன் என்று சொல்லி, தன் தகப்பனையாவது தாயையாவது கனம்பண்ணாமற்போனாலும், அவன் கடமை தீர்ந்ததென்று போதித்து,

neengalo, evanaagilum thagappanaiyaavadhu thaayaiyaavadhu nokki: unakku naan seyyathakka udhavi edhu undo, adhaik kaanikkaiyaagak kodukkiren endru solli, than thagappanaiyaavadhu thaayaiyaavadhu kanambannaamarponaalum, avan kadamai theerndhadhendru podhithu,

உங்கள் பாரம்பரியத்தினாலே தேவனுடைய கற்பனையை அவமாக்கிவருகிறீர்கள்.

ungal paarambariyathinaalae thevanudaiya karpanaiyai avamaakkivarugireergal.

மாயக்காரரே, உங்களைக்குறித்து:

maayakkaararae, ungalaikkurithu:

இந்த ஜனங்கள் தங்கள் வாயினால் என்னிடத்தில் சேர்ந்து, தங்கள் உதடுகளினால் என்னைக் கனம்பண்ணுகிறார்கள்; அவர்கள் இருதயமோ எனக்குத் தூரமாய் விலகியிருக்கிறது.

indha janangal thangal vaayinaal ennidathil serndhu, thangal udhadugalinaal ennaik kanambannugiraargal; avargal irudhayamo enakkuth thooramaay vilagiyirukkiradhu.

மனுஷருடைய கற்பனைகளை உபதேசங்களாகப்போதித்து, வீணாய் எனக்கு ஆராதனை செய்கிறார்கள் என்று, ஏசாயா தீர்க்கதரிசி நன்றாய்ச் சொல்லியிருக்கிறான் என்றார்.

manusharudaiya karpanaigalai ubadhesangalaagappodhithu, veenaay enakku aaraadhanai seygiraargal endru, esaayaa theerkkadharisi nandraaych solliyirukkiraan endraar.

பின்பு அவர் ஜனங்களை வரவழைத்து, அவர்களை நோக்கி: நீங்கள் கேட்டு உணருங்கள்.

pinbu avar janangalai varavazhaithu, avargalai nokki: neengal kettu unarungal.

வாய்க்குள்ளே போகிறது மனுஷனைத் தீட்டுப்படுத்தாது; வாயிலிருந்து புறப்படுகிறதே மனுஷனைத் தீட்டுப்படுத்தும் என்றார்.

vaaykkullae pogiradhu manushanaith theettuppaduthaadhu; vaayilirundhu purappadugiradhae manushanaith theettuppaduthum endraar.

அப்பொழுது, அவருடைய சீஷர்கள் அவரிடத்தில் வந்து: பரிசேயர் இந்த வசனத்தைக் கேட்டு இடறலடைந்தார்கள் என்று அறிவீரோ என்றார்கள்.

appozhudhu, avarudaiya seeshargal avaridathil vandhu: pariseyar indha vasanathaik kettu idaraladaindhaargal endru ariveero endraargal.

அவர் பிரதியுத்தரமாக: என் பரமபிதா நடாத நாற்றெல்லாம் வேரோடே பிடுங்கப்படும்.

avar piradhiyutharamaaga: en paramabidhaa nadaadha naatrellaam verodae pidungappadum.

அவர்களை விட்டுவிடுங்கள், அவர்கள் குருடருக்கு வழிகாட்டுகிற குருடராயிருக்கிறார்கள்; குருடனுக்குக் குருடன் வழிகாட்டினால் இருவரும் குழியிலே விழுவார்களே என்றார்.

avargalai vittuvidungal, avargal kurudarukku vazhigaattugira kurudaraayirukkiraargal; kurudanukkuk kurudan vazhigaattinaal iruvarum kuzhiyilae vizhuvaargalae endraar.

அப்பொழுது, பேதுரு அவரை நோக்கி: இந்த உவமையை எங்களுக்கு வெளிப்படுத்தவேண்டும் என்றான்.

appozhudhu, pedhuru avarai nokki: indha uvamaiyai engalukku velippaduthavendum endraan.

அதற்கு இயேசு: நீங்களும் இன்னும் உணர்வில்லாதவர்களாயிருக்கிறீர்களா?

adharku yesu: neengalum innum unarvillaadhavargalaayirukkireergalaa?

வாய்க்குள்ளே போகிறதெல்லாம் வயிற்றுக்குள்ளே சென்று ஆசனவழியாய்க் கழிந்துபோம் என்பதை நீங்கள் இன்னும் அறியவில்லையா?

vaaykkullae pogiradhellaam vayitrukkullae sendru aasanavazhiyaayk kazhindhubom enbadhai neengal innum ariyavillaiyaa?

வாயிலிருந்து புறப்படுகிறவைகள் இருதயத்திலிருந்து புறப்பட்டுவரும்; அவைகளே மனுஷனைத் தீட்டுப்படுத்தும்.

vaayilirundhu purappadugiravaigal irudhayathilirundhu purappattuvarum; avaigalae manushanaith theettuppaduthum.

எப்படியெனில், இருதயத்திலிருந்து பொல்லாத சிந்தனைகளும், கொலைபாதகங்களும், விபசாரங்களும், வேசித்தனங்களும், களவுகளும், பொய்ச்சாட்சிகளும், தூஷணங்களும் புறப்பட்டுவரும்.

eppadiyenil, irudhayathilirundhu pollaadha sindhanaigalum, kolaibaadhagangalum, vibasaarangalum, vesithanangalum, kalavugalum, poychaatsigalum, thooshanangalum purappattuvarum.

இவைகளே மனுஷனைத் தீட்டுப்படுத்தும்; கைகழுவாமல் சாப்பிடுகிறது மனுஷனைத் தீட்டுப்படுத்தாது என்றார்.

ivaigalae manushanaith theettuppaduthum; kaigazhuvaamal saappidugiradhu manushanaith theettuppaduthaadhu endraar.

பின்பு, இயேசு அவ்விடம் விட்டுப் புறப்பட்டு, தீரு, சீதோன் பட்டணங்களின் திசைகளுக்குப் போனார்.

pinbu, yesu avvidam vittup purappattu, theeru, seedhon pattanangalin thisaigalukkup ponaar.

அப்பொழுது, அந்தத் திசைகளில் குடியிருக்கிற கானானிய ஸ்திரீ ஒருத்தி அவரிடத்தில் வந்து: ஆண்டவரே, தாவீதின் குமாரனே, எனக்கு இரங்கும், என் மகள் பிசாசினால் கொடிய வேதனைப்படுகிறாள் என்று சொல்லிக் கூப்பிட்டாள்.

appozhudhu, andhath thisaigalil kudiyirukkira kaanaaniya sthiree oruthi avaridathil vandhu: aandavarae, thaaveedhin kumaaranae, enakku irangum, en magal pisaasinaal kodiya vedhanaippadugiraal endru sollik kooppittaal.

அவளுக்குப் பிரதியுத்தரமாக அவர் ஒரு வார்த்தையும் சொல்லவில்லை. அப்பொழுது அவருடைய சீஷர்கள் வந்து: இவள் நம்மைப் பின் தொடர்ந்து கூப்பிடுகிறாளே, இவளை அனுப்பிவிடும் என்று அவரை வேண்டிக்கொண்டார்கள்.

avalukkup piradhiyutharamaaga avar oru vaarthaiyum sollavillai. appozhudhu avarudaiya seeshargal vandhu: ival nammaip pin thodarndhu kooppidugiraalae, ivalai anuppividum endru avarai vendikkondaargal.

அதற்கு அவர்: காணாமற்போன ஆடுகளாகிய இஸ்ரவேல் வீட்டாரிடத்திற்கு அனுப்பப்பட்டேனேயன்றி, மற்றப்படியல்ல என்றார்.

adharku avar: kaanaamarpona aadugalaagiya isravel veettaaridathirku anuppappatteneyandri, matrappadiyalla endraar.

அவள் வந்து: ஆண்டவரே, எனக்கு உதவிசெய்யும் என்று அவரைப்பணிந்து கொண்டாள்.

aval vandhu: aandavarae, enakku udhaviseyyum endru avaraippanindhu kondaal.

அவர் அவளை நோக்கி: பிள்ளைகளின் அப்பத்தை எடுத்து, நாய்க்குட்டிகளுக்குப் போடுகிறது நல்லதல்ல என்றார்.

avar avalai nokki: pillaigalin appathai eduthu, naaykkuttigalukkup podugiradhu nalladhalla endraar.

அதற்கு அவள்: மெய்தான் ஆண்டவரே, ஆகிலும் நாய்க்குட்டிகள் தங்கள் எஜமான்களின் மேஜையிலிருந்து விழுகிற துணிக்கைகளைத் தின்னுமே என்றாள்.

adharku aval: meydhaan aandavarae, aagilum naaykkuttigal thangal ejamaangalin mejaiyilirundhu vizhugira thunikkaigalaith thinnumae endraal.

இயேசு அவளுக்குப் பிரதியுத்தரமாக: ஸ்திரீயே, உன் விசுவாசம் பெரிது; நீ விரும்புகிறபடி உனக்கு ஆகக்கடவது என்றார். அந்நேரமே அவள் மகள் ஆரோக்கியமானாள்.

yesu avalukkup piradhiyutharamaaga: sthireeyae, un visuvaasam peridhu; nee virumbugirabadi unakku aagakkadavadhu endraar. anneramae aval magal aarokkiyamaanaal.

இயேசு அவ்விடம் விட்டுப் புறப்பட்டு, கலிலேயா கடலருகே வந்து, ஒரு மலையின் மேல் ஏறி, அங்கே உட்கார்ந்தார்.

yesu avvidam vittup purappattu, kalileyaa kadalarugae vandhu, oru malaiyin mel eri, angae utkaarndhaar.

அப்பொழுது, சப்பாணிகள், குருடர், ஊமையர், ஊனர் முதலிய அநேகரை, திரளான ஜனங்கள் கூட்டிக்கொண்டு இயேசுவிடத்தில் வந்து, அவர்களை அவர் பாதத்திலே வைத்தார்கள்; அவர்களை அவர் சொஸ்தப்படுத்தினார்.

appozhudhu, sappaanigal, kurudar, oomaiyar, oonar mudhaliya anegarai, thiralaana janangal koottikkondu yesuvidathil vandhu, avargalai avar paadhathilae vaithaargal; avargalai avar sosthappaduthinaar.

ஊமையர் பேசுகிறதையும், ஊனர் சொஸ்தமடைகிறதையும், சப்பாணிகள் நடக்கிறதையும், குருடர் பார்க்கிறதையும், ஜனங்கள் கண்டு, ஆச்சரியப்பட்டு, இஸ்ரவேலின் தேவனை மகிமைப்படுத்தினார்கள்.

oomaiyar pesugiradhaiyum, oonar sosthamadaigiradhaiyum, sappaanigal nadakkiradhaiyum, kurudar paarkkiradhaiyum, janangal kandu, aachariyappattu, isravelin thevanai magimaippaduthinaargal.

பின்பு, இயேசு தம்முடைய சீஷர்களை அழைத்து: ஜனங்களுக்காகப் பரிதபிக்கிறேன், இவர்கள் என்னிடத்தில் மூன்று நாட்கள் தங்கியிருந்து சாப்பிட ஒன்றுமில்லாதிருக்கிறார்கள்; இவர்களைப் பட்டினியாய் அனுப்பிவிட எனக்கு மனதில்லை, வழியில் சோர்ந்து போவார்களே என்றார்.

pinbu, yesu thammudaiya seeshargalai azhaithu: janangalukkaagap paridhabikkiren, ivargal ennidathil moondru naatkal thangiyirundhu saappida ondrumillaadhirukkiraargal; ivargalaip pattiniyaay anuppivida enakku manadhillai, vazhiyil sorndhu povaargalae endraar.

அதற்கு அவருடைய சீஷர்கள்: இவ்வளவு திரளான ஜனங்களுக்குத் திருப்தியுண்டாகும்படி வேண்டிய அப்பங்கள் இந்த வனாந்தரத்திலே நமக்கு எப்படி அகப்படும் என்றார்கள்.

adharku avarudaiya seeshargal: ivvalavu thiralaana janangalukkuth thirupthiyundaagumbadi vendiya appangal indha vanaandharathilae namakku eppadi agappadum endraargal.

அதற்கு இயேசு: உங்களிடத்தில் எத்தனை அப்பங்கள் உண்டு என்று கேட்டார். அவர்கள்: ஏழு அப்பங்களும் சில சிறு மீன்களும் உண்டு என்றார்கள்.

adharku yesu: ungalidathil ethanai appangal undu endru kettaar. avargal: ezhu appangalum sila siru meengalum undu endraargal.

அப்பொழுது அவர் ஜனங்களைத் தரையில் பந்தியிருக்கக் கட்டளையிட்டு,

appozhudhu avar janangalaith tharaiyil pandhiyirukkak kattalaiyittu,

அந்த ஏழு அப்பங்களையும் அந்த மீன்களையும் எடுத்து, ஸ்தோத்திரம் பண்ணி, பிட்டுத் தம்முடைய சீஷர்களிடத்தில் கொடுத்தார்; சீஷர்கள் ஜனங்களுக்குப் பரிமாறினார்கள்.

andha ezhu appangalaiyum andha meengalaiyum eduthu, sthothiram panni, pittuth thammudaiya seeshargalidathil koduthaar; seeshargal janangalukkup parimaarinaargal.

எல்லாரும் சாப்பிட்டுத் திருப்தியடைந்தார்கள்; மீதியான துணிக்கைகளை ஏழு கூடை நிறைய எடுத்தார்கள்.

ellaarum saappittuth thirupthiyadaindhaargal; meedhiyaana thunikkaigalai ezhu koodai niraiya eduthaargal.

ஸ்திரீகளும் பிள்ளைகளும் தவிர, சாப்பிட்ட புருஷர் நாலாயிரம் பேராயிருந்தார்கள்.

sthireegalum pillaigalum thavira, saappitta purushar naalaayiram peraayirundhaargal.

அவர் ஜனங்களை அனுப்பிவிட்டு, படவில் ஏறி, மக்தலாவின் எல்லைகளில் வந்தார்.

avar janangalai anuppivittu, padavil eri, makthalaavin ellaigalil vandhaar.