மத்தேயு 13 Matthew 13 in Tamil and Tanglish

இயேசு அன்றையத்தினமே வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டுப்போய், கடலோரத்திலே உட்கார்ந்தார்.

yesu andraiyathinamae veettilirundhu purappattuppoy, kadalorathilae utkaarndhaar.

திரளான ஜனங்கள் அவரிடத்தில் கூடிவந்தபடியால், அவர் படவில் ஏறி உட்கார்ந்தார்; ஜனங்களெல்லாரும் கரையிலே நின்றார்கள்.

thiralaana janangal avaridathil koodivandhabadiyaal, avar padavil eri utkaarndhaar; janangalellaarum karaiyilae nindraargal.

அவர் அநேக விஷேசங்களை உவமைகளாக அவர்களுக்குச் சொன்னார்; கேளுங்கள், விதைக்கிறவன் ஒருவன் விதைக்கப்புறப்பட்டான்.

avar anega vishesangalai uvamaigalaaga avargalukkuch sonnaar; kelungal, vidhaikkiravan oruvan vidhaikkappurappattaan.

அவன் விதைக்கையில், சில விதை வழியருகே விழுந்தது; பறவைகள் வந்து அதைப் பட்சித்துப்போட்டது.

avan vidhaikkaiyil, sila vidhai vazhiyarugae vizhundhadhu; paravaigal vandhu adhaip patsithuppottadhu.

சில விதை அதிக மண்ணில்லாத கற்பாறை இடங்களில் விழுந்தது; மண் ஆழமாயிராததினாலே அது சீக்கிரமாய் முளைத்தது.

sila vidhai adhiga mannillaadha karpaarai idangalil vizhundhadhu; man aazhamaayiraadhadhinaalae adhu seekkiramaay mulaithadhu.

வெயில் ஏறினபோதோ, தீய்ந்துபோய், வேரில்லாமையால் உலர்ந்து போயிற்று.

veyil erinabodho, theeyndhuboy, verillaamaiyaal ularndhu poyitru.

சில விதை முள்ளுள்ள இடங்களில் விழுந்தது; முள் வளர்ந்து அதை நெருக்கிப்போட்டது.

sila vidhai mullulla idangalil vizhundhadhu; mul valarndhu adhai nerukkippottadhu.

சில விதையோ நல்ல நிலத்தில் விழுந்து, சிலது நூறாகவும், சிலது அறுபதாகவும், சிலது முப்பதாகவும் பலன் தந்தது.

sila vidhaiyo nalla nilathil vizhundhu, siladhu nooraagavum, siladhu arubadhaagavum, siladhu muppadhaagavum palan thandhadhu.

கேட்கிறதற்கு காதுள்ளவன் கேட்கக்கடவன் என்றார்.

ketkiradharku kaadhullavan ketkakkadavan endraar.

அப்பொழுது, சீஷர்கள் அவரிடத்தில் வந்து: ஏன் அவர்களோடே உவமைகளாகப் பேசுகிறீர் என்று கேட்டார்கள்.

appozhudhu, seeshargal avaridathil vandhu: en avargalodae uvamaigalaagap pesugireer endru kettaargal.

அவர்களுக்கு அவர் பிரதியுத்தரமாக: பரலோகராஜ்யத்தின் ரகசியங்களை அறியும்படி உங்களுக்கு அருளப்பட்டிருக்கிறது. அவர்களுக்கோ அருளப்படவில்லை.

avargalukku avar piradhiyutharamaaga: paralogaraajyathin ragasiyangalai ariyumbadi ungalukku arulappattirukkiradhu. avargalukko arulappadavillai.

உள்ளவன் எவனோ அவனுக்குக் கொடுக்கப்படும், பரிபூரணமும் அடைவான்; இல்லாதவன் எவனோ அவனிடத்திலிருந்து உள்ளதும் எடுத்துக்கொள்ளப்படும்

ullavan evano avanukkuk kodukkappadum, paribooranamum adaivaan; illaadhavan evano avanidathilirundhu ulladhum eduthukkollappadum

அவர்கள் கண்டும் காணாதவர்களாயும், கேட்டும் கேளாதவர்களாயும், உணர்ந்துகொள்ளாதவர்களாயும் இருக்கிறபடியினால், நான் உவமைகளாக அவர்களோடே பேசுகிறேன்.

avargal kandum kaanaadhavargalaayum, kettum kelaadhavargalaayum, unarndhugollaadhavargalaayum irukkirabadiyinaal, naan uvamaigalaaga avargalodae pesugiren.

ஏசாயாவின் தீர்க்கதரிசனம் அவர்களிடத்தில் நிறைவேறுகிறது; அதாவது: காதாரக்கேட்டும் உணராதிருப்பீர்கள்; கண்ணாரக்கண்டும் அறியாதிருப்பீர்கள்.

esaayaavin theerkkadharisanam avargalidathil niraiverugiradhu; adhaavadhu: kaadhaarakkettum unaraadhiruppeergal; kannaarakkandum ariyaadhiruppeergal.

இந்த ஜனங்கள் கண்களினால் காணாமலும், காதுகளினால் கேளாமலும், இருதயத்தினால் உணர்ந்து மனந்திரும்பாமலும், நான் அவர்களை ஆரோக்கியமாக்காமலும் இருக்கும்படியாக, அவர்கள் இருதயம் கொழுத்திருக்கிறது; காதால் மந்தமாய்க் கேட்டு, தங்கள் கண்களை மூடிக்கொண்டார்கள் என்பதே.

indha janangal kangalinaal kaanaamalum, kaadhugalinaal kelaamalum, irudhayathinaal unarndhu manandhirumbaamalum, naan avargalai aarokkiyamaakkaamalum irukkumbadiyaaga, avargal irudhayam kozhuthirukkiradhu; kaadhaal mandhamaayk kettu, thangal kangalai moodikkondaargal enbadhae.

உங்கள் கண்கள் காண்கிறதினாலும், உங்கள் காதுகள் கேட்கிறதினாலும், அவைகள் பாக்கியமுள்ளவைகள்.

ungal kangal kaangiradhinaalum, ungal kaadhugal ketkiradhinaalum, avaigal paakkiyamullavaigal.

அநேக தீர்க்கதரிசிகளும் நீதிமான்களும் நீங்கள் காண்கிறவைகளைக் காணவும், நீங்கள் கேட்கிறவைகளைக் கேட்கவும் விரும்பியும், காணாமலும் கேளாமலும் போனார்களென்று, மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்.

anega theerkkadharisigalum needhimaangalum neengal kaangiravaigalaik kaanavum, neengal ketkiravaigalaik ketkavum virumbiyum, kaanaamalum kelaamalum ponaargalendru, meyyaagavae ungalukkuch sollugiren.

ஆகையால் விதைக்கிறவனைப்பற்றிய உவமையைக் கேளுங்கள்.

aagaiyaal vidhaikkiravanaippatriya uvamaiyaik kelungal.

ஒருவன், ராஜ்யத்தின் வசனத்தைக் கேட்டும் உணராதிருக்கும்போது, பொல்லாங்கன் வந்து, அவன் இருதயத்தில் விதைக்கப்பட்டதைப் பறித்துக்கொள்ளுகிறான்; அவனே வழியருகே விதைக்கப்பட்டவன்.

oruvan, raajyathin vasanathaik kettum unaraadhirukkumbodhu, pollaangan vandhu, avan irudhayathil vidhaikkappattadhaip parithukkollugiraan; avanae vazhiyarugae vidhaikkappattavan.

கற்பாறை இடங்களில் விதைக்கப்பட்டவன், வசனத்தைக்கேட்டு, உடனே அதைச் சந்தோஷத்தோடே ஏற்றுக்கொள்ளுகிறவன்;

karpaarai idangalil vidhaikkappattavan, vasanathaikkettu, udanae adhaich sandhoshathodae etrukkollugiravan;

ஆகிலும் தனக்குள்ளே வேரில்லாதவனாய், கொஞ்சக்காலமாத்திரம் நிலைத்திருப்பான்; வசனத்தினிமித்தம் உபத்திரவமும் துன்பமும் உண்டானவுடனே இடறலடைவான்.

aagilum thanakkullae verillaadhavanaay, konjakkaalamaathiram nilaithiruppaan; vasanathinimitham ubathiravamum thunbamum undaanavudanae idaraladaivaan.

முள்ளுள்ள இடங்களில் விதைக்கப்பட்டவன், வசனத்தைக் கேட்கிறவனாயிருந்தும், உலகக்கவலையும் ஐசுவரியத்தின் மயக்கமும் வசனத்தை நெருக்கிப் போடுகிறதினால், அவனும் பலனற்றுப்போவான்.

mullulla idangalil vidhaikkappattavan, vasanathaik ketkiravanaayirundhum, ulagakkavalaiyum aisuvariyathin mayakkamum vasanathai nerukkip podugiradhinaal, avanum palanatruppovaan.

நல்ல நிலத்தில் விதைக்கப்பட்டவனோ, வசனத்தைக் கேட்கிறவனும் உணருகிறவனுமாயிருந்து, நூறாகவும் அறுபதாகவும், முப்பதாகவும் பலன் தருவான் என்றார்.

nalla nilathil vidhaikkappattavano, vasanathaik ketkiravanum unarugiravanumaayirundhu, nooraagavum arubadhaagavum, muppadhaagavum palan tharuvaan endraar.

வேறொரு உவமையை அவர்களுக்குச் சொன்னார்: பரலோகராஜ்யம் நல்ல நிலத்தில் விதைக்கப்பட்ட நல்ல விதையை விதைத்த மனுஷனுக்கு ஒப்பாயிருக்கிறது.

veroru uvamaiyai avargalukkuch sonnaar: paralogaraajyam nalla nilathil vidhaikkappatta nalla vidhaiyai vidhaitha manushanukku oppaayirukkiradhu.

மனுஷர் நித்திரை பண்ணுகையில் அவனுடைய சத்துரு வந்து, கோதுமைக்குள் களைகளை விதைத்துவிட்டுப் போனான்.

manushar nithirai pannugaiyil avanudaiya sathuru vandhu, kodhumaikkul kalaigalai vidhaithuvittup ponaan.

பயிரானது வளர்ந்து கதிர் விட்டபோது, களைகளும் காணப்பட்டது.

payiraanadhu valarndhu kadhir vittabodhu, kalaigalum kaanappattadhu.

வீட்டெஜமானுடைய வேலைக்காரர் அவனிடத்தில் வந்து: ஆண்டவனே, நீர் உமது நிலத்தில் நல்ல விதையை விதைத்தீர் அல்லவா? பின்னை அதில் களைகள் எப்படி உண்டானது என்றார்கள்.

veettejamaanudaiya velaikkaarar avanidathil vandhu: aandavanae, neer umadhu nilathil nalla vidhaiyai vidhaitheer allavaa? pinnai adhil kalaigal eppadi undaanadhu endraargal.

அதற்கு அவன்: சத்துரு அதைச் செய்தான் என்றான். அப்பொழுது வேலைக்காரர்: நாங்கள் போய் அவைகளைப் பிடுங்கிப்போட உமக்குச் சித்தமா? என்று கேட்டார்கள்.

adharku avan: sathuru adhaich seydhaan endraan. appozhudhu velaikkaarar: naangal poy avaigalaip pidungippoda umakkuch sithamaa? endru kettaargal.

அதற்கு அவன் வேண்டாம், களைகளைப் பிடுங்கும்போது நீங்கள் கோதுமையையுங்கூட வேரோடே பிடுங்காதபடிக்கு இரண்டையும் அறுப்பு மட்டும் வளரவிடுங்கள்.

adharku avan vendaam, kalaigalaip pidungumbodhu neengal kodhumaiyaiyungooda verodae pidungaadhabadikku irandaiyum aruppu mattum valaravidungal.

அறுப்புக்காலத்தில் நான் அறுக்கிறவர்களை நோக்கி: முதலாவது களைகளைப்பிடுங்கி, அவைகளைச் சுட்டெரிக்கிறதற்கு கட்டுகளாகக் கட்டுங்கள்; கோதுமையையோ என் களஞ்சியத்தில் சேர்த்துவையுங்கள் என்பேன் என்று சொன்னான் என்றார்.

aruppukkaalathil naan arukkiravargalai nokki: mudhalaavadhu kalaigalaippidungi, avaigalaich sutterikkiradharku kattugalaagak kattungal; kodhumaiyaiyo en kalanjiyathil serthuvaiyungal enben endru sonnaan endraar.

வேறொரு உவமையை அவர்களுக்குச் சொன்னார்: பரலோகராஜ்யம் கடுகு விதைக்கு ஒப்பாயிருக்கிறது; அதை ஒரு மனுஷன் எடுத்துத் தன் நிலத்தில் விதைத்தான்.

veroru uvamaiyai avargalukkuch sonnaar: paralogaraajyam kadugu vidhaikku oppaayirukkiradhu; adhai oru manushan eduthuth than nilathil vidhaithaan.

அது சகல விதைகளிலும் சிறிதாயிருந்தும், வளரும்போது, சகல பூண்டுகளிலும் பெரிதாகி, ஆகாயத்துப்பறவைகள் அதின் கிளைகளில் வந்து அடையத்தக்க மரமாகுமென்றார்.

adhu sagala vidhaigalilum siridhaayirundhum, valarumbodhu, sagala poondugalilum peridhaagi, aagaayathupparavaigal adhin kilaigalil vandhu adaiyathakka maramaagumendraar.

வேறொரு உவமையை அவர்களுக்குச் சொன்னார்: பரலோகராஜ்யம் புளித்த மாவுக்கு ஒப்பாயிருக்கிறது; அதை ஒரு ஸ்திரீ எடுத்து, முழுவதும் புளிக்கும் வரைக்கும், மூன்றுபடி மாவிலே அடக்கிவைத்தாள் என்றார்.

veroru uvamaiyai avargalukkuch sonnaar: paralogaraajyam pulitha maavukku oppaayirukkiradhu; adhai oru sthiree eduthu, muzhuvadhum pulikkum varaikkum, moondrubadi maavilae adakkivaithaal endraar.

இவைகளையெல்லாம் இயேசு ஜனங்களோடே உவமைகளாகப் பேசினார். உவமைகளினாலேயன்றி, அவர்களோடே பேசவில்லை.

ivaigalaiyellaam yesu janangalodae uvamaigalaagap pesinaar. uvamaigalinaaleyandri, avargalodae pesavillai.

என் வாயை உவமைகளால் திறப்பேன், உலகத்தோற்றமுதல் மறைபொருளானவைகளை வெளிப்படுத்துவேன் என்று தீர்க்கதரிசியால் உரைக்கப்பட்டது நிறைவேறும்படி இப்படி நடந்தது.

en vaayai uvamaigalaal thirappen, ulagathotramudhal maraiborulaanavaigalai velippaduthuven endru theerkkadharisiyaal uraikkappattadhu niraiverumbadi ippadi nadandhadhu.

அப்பொழுது இயேசு ஜனங்களை அனுப்பிவிட்டு வீட்டுக்குப்போனார். அவருடைய சீஷர்கள் அவரிடத்தில் வந்து, நிலத்தின் களைகளைப்பற்றிய உவமையை எங்களுக்கு வெளிப்படுத்தவேண்டுமென்று கேட்டார்கள்.

appozhudhu yesu janangalai anuppivittu veettukkupponaar. avarudaiya seeshargal avaridathil vandhu, nilathin kalaigalaippatriya uvamaiyai engalukku velippaduthavendumendru kettaargal.

அவர் பிரதியுத்தரமாக நல்ல விதையை விதைக்கிறவன் மனுஷகுமாரன்.

avar piradhiyutharamaaga nalla vidhaiyai vidhaikkiravan manushagumaaran.

நிலம் உலகம்; நல்ல விதை ராஜ்யத்தின் புத்திரர்; களைகள் பொல்லாங்கனுடைய புத்திரர்;

nilam ulagam; nalla vidhai raajyathin puthirar; kalaigal pollaanganudaiya puthirar;

அவைகளை விதைக்கிற சத்துரு பிசாசு; அறுப்பு உலகத்தின் முடிவு; அறுக்கிறவர்கள் தேவதூதர்கள்.

avaigalai vidhaikkira sathuru pisaasu; aruppu ulagathin mudivu; arukkiravargal thevadhoodhargal.

ஆதலால், களைகளைச் சேர்த்து அக்கினியால் சுட்டெரிக்கிறதுபோல, இவ்வுலகத்தின் முடிவிலே நடக்கும்.

aadhalaal, kalaigalaich serthu akkiniyaal sutterikkiradhubola, ivvulagathin mudivilae nadakkum.

மனுஷகுமாரன் தம்முடைய தூதர்களை அனுப்புவார்; அவர்கள் அவருடைய ராஜ்யத்தில் இருக்கிற சகல இடறல்களையும் அக்கிரமம் செய்கிறவர்களையும் சேர்த்து,

manushagumaaran thammudaiya thoodhargalai anuppuvaar; avargal avarudaiya raajyathil irukkira sagala idaralgalaiyum akkiramam seygiravargalaiyum serthu,

அவர்களை அக்கினிச் சூளையிலே போடுவார்கள்; அங்கே அழுகையும் பற்கடிப்பும் உண்டாயிருக்கும்.

avargalai akkinich soolaiyilae poduvaargal; angae azhugaiyum parkadippum undaayirukkum.

அப்பொழுது நீதிமான்கள் தங்கள் பிதாவின் ராஜ்யத்திலே சூரியனைப்போலப் பிரகாசிப்பார்கள். கேட்கிறதற்கு காதுள்ளவன் கேட்கக்கடவன்.

appozhudhu needhimaangal thangal pidhaavin raajyathilae sooriyanaippolap piragaasippaargal. ketkiradharku kaadhullavan ketkakkadavan.

அன்றியும், பரலோகராஜ்யம் நிலத்தில் புதைத்திருக்கிற பொக்கிஷத்துக்கு ஒப்பாயிருக்கிறது; அதை ஒரு மனுஷன் கண்டு, மறைத்து, அதைப் பற்றிய சந்தோஷத்தினாலே போய், தனக்கு உண்டான எல்லாவற்றையும் விற்று, அந்த நிலத்தைக் கொள்ளுகிறான்.

andriyum, paralogaraajyam nilathil pudhaithirukkira pokkishathukku oppaayirukkiradhu; adhai oru manushan kandu, maraithu, adhaip patriya sandhoshathinaalae poy, thanakku undaana ellaavatraiyum vitru, andha nilathaik kollugiraan.

மேலும், பரலோகராஜ்யம் நல்ல முத்துக்களைத் தேடுகிற வியாபாரிக்கு ஒப்பாயிருக்கிறது.

melum, paralogaraajyam nalla muthukkalaith thedugira viyaabaarikku oppaayirukkiradhu.

அவன் விலையுயர்ந்த ஒரு முத்தைக் கண்டு, போய், தனக்குண்டான எல்லாவற்றையும் விற்று, அதைக் கொள்ளுகிறான்.

avan vilaiyuyarndha oru muthaik kandu, poy, thanakkundaana ellaavatraiyum vitru, adhaik kollugiraan.

அன்றியும், பரலோகராஜ்யம் கடலிலே போடப்பட்டு, சகல விதமான மீன்களையும் சேர்த்து வாரிக்கொள்ளும் வலைக்கு ஒப்பாயிருக்கிறது.

andriyum, paralogaraajyam kadalilae podappattu, sagala vidhamaana meengalaiyum serthu vaarikkollum valaikku oppaayirukkiradhu.

அது நிறைந்தபோது, அதைக் கரையில் இழுத்து உட்கார்ந்து, நல்லவைகளைக் கூடைகளில் சேர்த்து, ஆகாதவைகளை எறிந்துபோடுவார்கள்.

adhu niraindhabodhu, adhaik karaiyil izhuthu utkaarndhu, nallavaigalaik koodaigalil serthu, aagaadhavaigalai erindhuboduvaargal.

இப்படியே உலகத்தின் முடிவிலே நடக்கும். தேவதூதர்கள் புறப்பட்டு, நீதிமான்களின் நடுவிலிருந்து பொல்லாதவர்களைப் பிரித்து,

ippadiyae ulagathin mudivilae nadakkum. thevadhoodhargal purappattu, needhimaangalin naduvilirundhu pollaadhavargalaip pirithu,

அவர்களை அக்கினிச் சூளையிலே போடுவார்கள்; அங்கே அழுகையும் பற்கடிப்பும் உண்டாயிருக்கும் என்றார்.

avargalai akkinich soolaiyilae poduvaargal; angae azhugaiyum parkadippum undaayirukkum endraar.

பின்பு, இயேசு அவர்களை நோக்கி: இவைகளையெல்லாம் அறிந்துகொண்டீர்களா என்று கேட்டார். அதற்கு அவர்கள்: ஆம், அறிந்துகொண்டோம், ஆண்டவரே, என்றார்கள்.

pinbu, yesu avargalai nokki: ivaigalaiyellaam arindhugondeergalaa endru kettaar. adharku avargal: aam, arindhugondom, aandavarae, endraargal.

அப்பொழுது அவர் அவர்களை நோக்கி: இப்படியிருக்கிறபடியால், பரலோகராஜ்யத்துக்கடுத்தவைகளில் உபதேசிக்கப்பட்டுத் தேறின வேதபாரகன் எவனும் தன் பொக்கிஷத்திலிருந்து புதியவைகளையும் பழையவைகளையும் எடுத்துக்கொடுக்கிற வீட்டெஜமானாகிய மனுஷனுக்கு ஒப்பாயிருக்கிறான் என்றார்.

appozhudhu avar avargalai nokki: ippadiyirukkirabadiyaal, paralogaraajyathukkaduthavaigalil ubadhesikkappattuth therina vedhabaaragan evanum than pokkishathilirundhu pudhiyavaigalaiyum pazhaiyavaigalaiyum eduthukkodukkira veettejamaanaagiya manushanukku oppaayirukkiraan endraar.

இயேசு இந்த உவமைகளைச் சொல்லி முடித்தபின்பு, அவ்விடம் விட்டு,

yesu indha uvamaigalaich solli mudithabinbu, avvidam vittu,

தாம் வளர்ந்த ஊரிலே வந்து, அவர்களுடைய ஜெப ஆலயத்திலே உபதேசம்பண்ணினார். அவர்கள் ஆச்சரியப்பட்டு: இவனுக்கு இந்த ஞானமும் பலத்த செய்கைகளும் எப்படி வந்தது?

thaam valarndha oorilae vandhu, avargaludaiya jeba aalayathilae ubadhesambanninaar. avargal aachariyappattu: ivanukku indha njaanamum palatha seygaigalum eppadi vandhadhu?

இவன் தச்சனுடைய குமாரன் அல்லவா? இவன் தாய் மரியாள் என்பவள் அல்லவா? யாக்கோபு யோசே சீமோன் யூதா என்பவர்கள் இவனுக்குச் சகோதரர் அல்லவா?

ivan thachanudaiya kumaaran allavaa? ivan thaay mariyaal enbaval allavaa? yaakkobu yosae seemon yoodhaa enbavargal ivanukkuch sagodharar allavaa?

இவன் சகோதரிகள் எல்லாரும் நம்மிடத்தில் இருக்கிறார்கள் அல்லவா? இப்படியிருக்க, இதெல்லாம் இவனுக்கு எப்படி வந்தது? என்று சொல்லி,

ivan sagodharigal ellaarum nammidathil irukkiraargal allavaa? ippadiyirukka, idhellaam ivanukku eppadi vandhadhu? endru solli,

அவரைக் குறித்து இடறலடைந்தார்கள். இயேசு அவர்களை நோக்கி: தீர்க்கதரிசி ஒருவன் தன் ஊரிலும் தன் வீட்டிலுமேயன்றி வேறெங்கும் கனவீனமடையான் என்றார்.

avaraik kurithu idaraladaindhaargal. yesu avargalai nokki: theerkkadharisi oruvan than oorilum than veettilumeyandri verengum kanaveenamadaiyaan endraar.

அவர்களுடைய அவிசுவாசத்தினிமித்தம் அவர் அங்கே அநேக அற்புதங்களைச் செய்யவில்லை.

avargaludaiya avisuvaasathinimitham avar angae anega arpudhangalaich seyyavillai.