Mark 4 · 41 verses
அவர் மறுபடியும் கடலோரத்திலே போதகம்பண்ணத் தொடங்கினார். திரளான ஜனங்கள் அவரிடத்தில் கூடிவந்தபடியால், அவர் கடலிலே நின்ற ஒரு படவில் ஏறி உட்கார்ந்தார்; ஜனங்களெல்லாரும் கடற்கரையில் நின்றார்கள்.
avar marubadiyum kadalorathilae podhagambannath thodanginaar. thiralaana janangal avaridathil koodivandhabadiyaal, avar kadalilae nindra oru padavil eri utkaarndhaar; janangalellaarum kadarkaraiyil nindraargal.
அவர் அநேக விசேஷங்களை உவமைகளாக அவர்களுக்குப் போதித்தார்; போதிக்கிறபொழுது அவர்களுக்குச் சொன்னது:
avar anega viseshangalai uvamaigalaaga avargalukkup podhithaar; podhikkirabozhudhu avargalukkuch sonnadhu:
கேளுங்கள், விதைக்கிறவன் ஒருவன் விதைக்கப் புறப்பட்டான்.
kelungal, vidhaikkiravan oruvan vidhaikkap purappattaan.
அவன் விதைக்கையில், சில விதை வழியருகே விழுந்தது; ஆகாயத்துப் பறவைகள் வந்து அதைப் பட்சித்துப்போட்டது.
avan vidhaikkaiyil, sila vidhai vazhiyarugae vizhundhadhu; aagaayathup paravaigal vandhu adhaip patsithuppottadhu.
சில விதை அதிக மண்ணில்லாத கற்பாறை நிலத்தில் விழுந்தது; அதற்கு ஆழமான மண்ணில்லாததினாலே சீக்கிரத்தில் முளைத்தது.
sila vidhai adhiga mannillaadha karpaarai nilathil vizhundhadhu; adharku aazhamaana mannillaadhadhinaalae seekkirathil mulaithadhu.
வெயில் ஏறினபோதோ, தீய்ந்துபோய், வேரில்லாமையால் உலர்ந்து போயிற்று.
veyil erinabodho, theeyndhuboy, verillaamaiyaal ularndhu poyitru.
சில விதை முள்ளுள்ள இடங்களில் விழுந்தது; முள் வளர்ந்து, அது பலன் கொடாதபடி அதை நெருக்கிப்போட்டது.
sila vidhai mullulla idangalil vizhundhadhu; mul valarndhu, adhu palan kodaadhabadi adhai nerukkippottadhu.
சில விதை நல்ல நிலத்தில் விழுந்து, ஓங்கிவளருகிற பயிராகி, ஒன்று முப்பதும், ஒன்று அறுபதும், ஒன்று நூறுமாகப் பலன் தந்தது.
sila vidhai nalla nilathil vizhundhu, ongivalarugira payiraagi, ondru muppadhum, ondru arubadhum, ondru noorumaagap palan thandhadhu.
கேட்கிறதற்குக் காதுள்ளவன் கேட்கக்கடவன் என்று அவர்களுக்குச் சொன்னார்.
ketkiradharkuk kaadhullavan ketkakkadavan endru avargalukkuch sonnaar.
அவர் தனித்திருக்கிறபோது, பன்னிருவரோடுங்கூட அவரைச் சூழ்ந்திருந்தவர்கள் இந்த உவமையைக் குறித்து அவரிடத்தில் கேட்டார்கள்.
avar thanithirukkirabodhu, panniruvarodungooda avaraich soozhndhirundhavargal indha uvamaiyaik kurithu avaridathil kettaargal.
அதற்கு அவர்: தேவனுடைய ராஜ்யத்தின் இரகசியத்தை அறியும்படி உங்களுக்கு அருளப்பட்டது. புறம்பே இருக்கிறவர்களுக்கோ இவைகளெல்லாம் உவமைகளாகச் சொல்லப்படுகிறது.
adharku avar: thevanudaiya raajyathin iragasiyathai ariyumbadi ungalukku arulappattadhu. purambae irukkiravargalukko ivaigalellaam uvamaigalaagach sollappadugiradhu.
அவர்கள் குணப்படாதபடிக்கும், பாவங்கள் அவர்களுக்கு மன்னிக்கப்படாதபடிக்கும், அவர்கள் கண்டும் காணாதவர்களாகவும், கேட்டும் உணராதவர்களாகவும் இருக்கும்படி, இப்படிச் சொல்லப்படுகிறது என்றார்.
avargal kunappadaadhabadikkum, paavangal avargalukku mannikkappadaadhabadikkum, avargal kandum kaanaadhavargalaagavum, kettum unaraadhavargalaagavum irukkumbadi, ippadich sollappadugiradhu endraar.
பின்பு அவர் அவர்களை நோக்கி: இந்த உவமையை நீங்கள் அறியவில்லையா? அறியாவிட்டால் மற்ற உவமைகளையெல்லாம் எப்படி அறிவீர்கள்?
pinbu avar avargalai nokki: indha uvamaiyai neengal ariyavillaiyaa? ariyaavittaal matra uvamaigalaiyellaam eppadi ariveergal?
விதைக்கிறவன் வசனத்தை விதைக்கிறான்.
vidhaikkiravan vasanathai vidhaikkiraan.
வசனத்தைக் கேட்டவுடனே, சாத்தான் வந்து, அவர்கள் இருதயங்களில் விதைக்கப்பட்ட வசனத்தை எடுத்துப்போடுகிறான். இவர்களே வசனம் விதைக்கப்படுகிற வழியருகானவர்கள்.
vasanathaik kettavudanae, saathaan vandhu, avargal irudhayangalil vidhaikkappatta vasanathai eduthuppodugiraan. ivargalae vasanam vidhaikkappadugira vazhiyarugaanavargal.
அப்படியே, வசனத்தைக் கேட்டவுடனே அதைச் சந்தோஷத்தோடு ஏற்றுக்கொண்டும்,
appadiyae, vasanathaik kettavudanae adhaich sandhoshathodu etrukkondum,
தங்களுக்குள்ளே வேர்கொள்ளாதபடியால், கொஞ்சக்காலமாத்திரம் நிலைத்திருக்கிறார்கள், வசனத்தினிமித்தம் உபத்திரவமும் துன்பமும் உண்டானவுடனே இடறலடைகிறார்கள்; இவர்களே கற்பாறை நிலத்தில் விதைக்கப்பட்டவர்கள்.
thangalukkullae vergollaadhabadiyaal, konjakkaalamaathiram nilaithirukkiraargal, vasanathinimitham ubathiravamum thunbamum undaanavudanae idaraladaigiraargal; ivargalae karpaarai nilathil vidhaikkappattavargal.
வசனத்தைக் கேட்டும், உலகக்கவலைகளும், ஐசுவரியத்தின் மயக்கமும், மற்றவைகளைப்பற்றி உண்டாகிற இச்சைகளும் உட்பிரவேசித்து, வசனத்தை நெருக்கிப் போட, அதினால் பலனற்றுப்போகிறார்கள்;
vasanathaik kettum, ulagakkavalaigalum, aisuvariyathin mayakkamum, matravaigalaippatri undaagira ichaigalum utpiravesithu, vasanathai nerukkip poda, adhinaal palanatruppogiraargal;
இவர்களே முள்ளுள்ள இடங்களில் விதைக்கப்பட்டவர்கள்.
ivargalae mullulla idangalil vidhaikkappattavargal.
வசனத்தைக் கேட்டு, ஏற்றுக்கொண்டு, ஒன்று முப்பதும், ஒன்று அறுபதும், ஒன்று நூறுமாகப் பலன்கொடுக்கிறார்கள்; இவர்களே நல்ல நிலத்தில் விதைக்கப்பட்டவர்கள் என்றார்.
vasanathaik kettu, etrukkondu, ondru muppadhum, ondru arubadhum, ondru noorumaagap palangodukkiraargal; ivargalae nalla nilathil vidhaikkappattavargal endraar.
பின்னும் அவர் அவர்களை நோக்கி: விளக்கைத் தண்டின்மேல் வைக்கிறதற்கேயன்றி, மரக்காலின் கீழாகிலும், கட்டிலின் கீழாகிலும், வைக்கிறதற்குக் கொண்டுவருவார்களா?
pinnum avar avargalai nokki: vilakkaith thandinmel vaikkiradharkeyandri, marakkaalin keezhaagilum, kattilin keezhaagilum, vaikkiradharkuk konduvaruvaargalaa?
வெளியரங்கமாகாத அந்தரங்கமுமில்லை, வெளிக்கு வராத மறைபொருளுமில்லை.
veliyarangamaagaadha andharangamumillai, velikku varaadha maraiborulumillai.
கேட்கிறதற்கு ஒருவன் காதுள்ளவனாயிருந்தால் கேட்கக்கடவன் என்றார்.
ketkiradharku oruvan kaadhullavanaayirundhaal ketkakkadavan endraar.
பின்னும் அவர் அவர்களை நோக்கி: நீங்கள் கேட்கிறதைக் கவனியுங்கள், எந்த அளவினால் அளக்கிறீர்களோ, அந்த அளவினால் உங்களுக்கும் அளக்கப்படும்; கேட்கிற உங்களுக்கு அதிகம் கொடுக்கப்படும்.
pinnum avar avargalai nokki: neengal ketkiradhaik kavaniyungal, endha alavinaal alakkireergalo, andha alavinaal ungalukkum alakkappadum; ketkira ungalukku adhigam kodukkappadum.
உள்ளவனெவனோ அவனுக்குக் கொடுக்கப்படும்; இல்லாதவனெவனோ அவனிடத்தில் உள்ளதும் எடுத்துக்கொள்ளப்படும் என்றார்.
ullavanevano avanukkuk kodukkappadum; illaadhavanevano avanidathil ulladhum eduthukkollappadum endraar.
பின்னும் அவர் அவர்களை நோக்கி: தேவனுடைய ராஜ்யமானது, ஒரு மனுஷன் நிலத்தில் விதையை விதைத்து;
pinnum avar avargalai nokki: thevanudaiya raajyamaanadhu, oru manushan nilathil vidhaiyai vidhaithu;
இரவில் தூங்கி, பகலில் விழித்திருக்க, அவனுக்குத் தெரியாதவிதமாய், விதை முளைத்துப் பயிராகிறதற்கு ஒப்பாயிருக்கிறது.
iravil thoongi, pagalil vizhithirukka, avanukkuth theriyaadhavidhamaay, vidhai mulaithup payiraagiradharku oppaayirukkiradhu.
எப்படியென்றால், நிலமானது முன்பு முளையையும், பின்பு கதிரையும், கதிரிலே நிறைந்த தானியத்தையும் பலனாகத் தானாய்க் கொடுக்கும்.
eppadiyendraal, nilamaanadhu munbu mulaiyaiyum, pinbu kadhiraiyum, kadhirilae niraindha thaaniyathaiyum palanaagath thaanaayk kodukkum.
பயிர் விளைந்து அறுப்புக்காலம் வந்தவுடனே, அறுக்கிறதற்கு ஆட்களை அனுப்புகிறான் என்றார்.
payir vilaindhu aruppukkaalam vandhavudanae, arukkiradharku aatkalai anuppugiraan endraar.
பின்னும் அவர் அவர்களை நோக்கி: தேவனுடைய ராஜ்யத்தை எதற்கு ஒப்பிடுவோம்? அல்லது எந்த உவமையினாலே அதைத் திருஷ்டாந்தப்படுத்துவோம்?
pinnum avar avargalai nokki: thevanudaiya raajyathai edharku oppiduvom? alladhu endha uvamaiyinaalae adhaith thirushtaandhappaduthuvom?
அது ஒரு கடுகு விதைக்கு ஒப்பாயிருக்கிறது; அது பூமியில் விதைக்கப்படும்போது பூமியிலுள்ள சகல விதைகளிலும் சிறிதாயிருக்கிறது;
adhu oru kadugu vidhaikku oppaayirukkiradhu; adhu poomiyil vidhaikkappadumbodhu poomiyilulla sagala vidhaigalilum siridhaayirukkiradhu;
விதைக்கப்பட்டபின்போ, அது வளர்ந்து, சகல பூண்டுகளிலும் பெரிதாகி, ஆகாயத்துப்பறவைகள் அதினுடைய நிழலின்கீழ் வந்தடையத்தக்க பெரிய கிளைகளை விடும் என்றார்.
vidhaikkappattabinbo, adhu valarndhu, sagala poondugalilum peridhaagi, aagaayathupparavaigal adhinudaiya nizhalingeezh vandhadaiyathakka periya kilaigalai vidum endraar.
அவர்கள் கேட்டறியும் திராணிக்குத்தக்கதாக, அவர் இப்படிப்பட்ட அநேக உவமைகளினாலே அவர்களுக்கு வசனத்தைச் சொன்னார்.
avargal kettariyum thiraanikkuthakkadhaaga, avar ippadippatta anega uvamaigalinaalae avargalukku vasanathaich sonnaar.
உவமைகளினாலேயன்றி அவர்களுக்கு ஒன்றும் சொல்லவில்லை; அவர் தம்முடைய சீஷரோடே தனித்திருக்கும்போது, அவர்களுக்கு எல்லாவற்றையும் விவரித்துச்சொன்னார்.
uvamaigalinaaleyandri avargalukku ondrum sollavillai; avar thammudaiya seesharodae thanithirukkumbodhu, avargalukku ellaavatraiyum vivarithuchonnaar.
அன்று சாயங்காலத்தில், அவர் அவர்களை நோக்கி: அக்கரைக்குப் போவோம் வாருங்கள் என்றார்.
andru saayangaalathil, avar avargalai nokki: akkaraikkup povom vaarungal endraar.
அவர் ஜனங்களை அனுப்பிவிட்டு, அவர் படவிலிருந்தபடியே அவரைக் கொண்டுபோனார்கள். வேறே படவுகளும் அவரோடேகூட இருந்தது.
avar janangalai anuppivittu, avar padavilirundhabadiyae avaraik kondubonaargal. verae padavugalum avarodegooda irundhadhu.
அப்பொழுது, பலத்த சுழல்காற்று உண்டாகி, படவு நிரம்பத்தக்கதாக, அலைகள் அதின்மேல் மோதிற்று.
appozhudhu, palatha suzhalgaatru undaagi, padavu nirambathakkadhaaga, alaigal adhinmel modhitru.
கப்பலின் பின்னணியத்தில் அவர் தலையணை வைத்து நித்திரையாயிருந்தார். அவர்கள் அவரை எழுப்பி: போதகரே, நாங்கள் மடிந்து போகிறது உமக்குக் கவலையில்லையா என்றார்கள்.
kappalin pinnaniyathil avar thalaiyanai vaithu nithiraiyaayirundhaar. avargal avarai ezhuppi: podhagarae, naangal madindhu pogiradhu umakkuk kavalaiyillaiyaa endraargal.
அவர் எழுந்து, காற்றை அதட்டி, கடலைப்பார்த்து: இரையாதே, அமைதலாயிரு என்றார். அப்பொழுது காற்று நின்றுபோய், மிகுந்த அமைதலுண்டாயிற்று.
avar ezhundhu, kaatrai adhatti, kadalaippaarthu: iraiyaadhae, amaidhalaayiru endraar. appozhudhu kaatru nindruboy, migundha amaidhalundaayitru.
அவர் அவர்களை நோக்கி: ஏன் இப்படிப் பயப்படுகிறீர்கள்? ஏன் உங்களுக்கு விசுவாசம் இல்லாமற்போயிற்று என்றார்.
avar avargalai nokki: en ippadip payappadugireergal? en ungalukku visuvaasam illaamarpoyitru endraar.
அவர்கள் மிகவும் பயந்து: இவர் யாரோ? காற்றும் கடலும் இவருக்குக் கீழ்ப்படிகிறதே என்று, ஒருவரோடொருவர் சொல்லிக்கொண்டார்கள்.
avargal migavum payandhu: ivar yaaro? kaatrum kadalum ivarukkuk keezhppadigiradhae endru, oruvarodoruvar sollikkondaargal.
