லூக்கா 22 Luke 22 in Tamil and Tanglish

பஸ்கா என்னப்பட்ட புளிப்பில்லாத அப்பப்பண்டிகை சமீபமாயிற்று.

paskaa ennappatta pulippillaadha appappandigai sameebamaayitru.

அப்பொழுது பிரதான ஆசாரியரும் வேதபாரகரும் அவரைக் கொலைசெய்யும்படி யோசித்து, ஜனங்களுக்குப் பயப்பட்டபடியினால், எவ்விதமாய் அப்படிச் செய்யலாமென்று வகைதேடினார்கள்.

appozhudhu piradhaana aasaariyarum vedhabaaragarum avaraik kolaiseyyumbadi yosithu, janangalukkup payappattabadiyinaal, evvidhamaay appadich seyyalaamendru vagaidhedinaargal.

அப்பொழுது பன்னிருவரில் ஒருவனாகிய ஸ்காரியோத்தென்னும் மறுபேர்கொண்ட யூதாசுக்குள் சாத்தான் புகுந்தான்.

appozhudhu panniruvaril oruvanaagiya skaariyothennum marubergonda yoodhaasukkul saathaan pugundhaan.

அவன் பிரதான ஆசாரியர்களிடத்திலும் சேனைத் தலைவர்களிடத்திலும் போய், அவரைக் காட்டிக்கொடுக்கும் வகையைக் குறித்து அவர்களோடே ஆலோசனை பண்ணினான்.

avan piradhaana aasaariyargalidathilum senaith thalaivargalidathilum poy, avaraik kaattikkodukkum vagaiyaik kurithu avargalodae aalosanai panninaan.

அவர்கள் சந்தோஷப்பட்டு, அவனுக்குப் பணங்கொடுக்க உடன்பட்டார்கள்.

avargal sandhoshappattu, avanukkup panangodukka udanbattaargal.

அதற்கு அவன் சம்மதித்து, ஜனக்கூட்டமில்லாத வேளையில் அவரை அவர்களுக்குக் காட்டிக்கொடுக்கும்படி சமயந்தேடினான்.

adharku avan sammadhithu, janakkoottamillaadha velaiyil avarai avargalukkuk kaattikkodukkumbadi samayandhedinaan.

பஸ்காவைப் பலியிடவேண்டிய புளிப்பில்லாத அப்பப் பண்டிகை நாள் வந்தது.

paskaavaip paliyidavendiya pulippillaadha appap pandigai naal vandhadhu.

அப்பொழுது அவர் பேதுருவையும் யோவானையும் அழைத்து: நாம் பஸ்காவைப் புசிக்கும்படிக்கு நீங்கள் போய், அதை நமக்கு ஆயத்தம் பண்ணுங்கள் என்றார்.

appozhudhu avar pedhuruvaiyum yovaanaiyum azhaithu: naam paskaavaip pusikkumbadikku neengal poy, adhai namakku aayatham pannungal endraar.

அதற்கு அவர்கள்: நாங்கள் அதை எங்கே ஆயத்தம்பண்ணும்படி சித்தமாயிருக்கிறீர் என்று கேட்டார்கள்.

adharku avargal: naangal adhai engae aayathambannumbadi sithamaayirukkireer endru kettaargal.

அதற்கு அவர்: நீங்கள் நகரத்தில் பிரவேசிக்கும்போது, தண்ணீர்க்குடம் சுமந்துவருகிற ஒரு மனுஷன் உங்களுக்கு எதிர்ப்படுவான்; நீங்கள் அவனுக்குப் பின்சென்று, அவன் போகும் வீட்டிற்குள் நீங்களும் போய்,

adharku avar: neengal nagarathil piravesikkumbodhu, thanneerkkudam sumandhuvarugira oru manushan ungalukku edhirppaduvaan; neengal avanukkup pinsendru, avan pogum veettirkul neengalum poy,

அந்த வீட்டெஜமானை நோக்கி: நான் என் சீஷரோடுகூடப் பஸ்காவைப் புசிக்கிறதற்குத் தகுதியான இடம் எங்கே என்று போதகர் உம்மிடத்தில் கேட்கச் சொன்னார் என்று சொல்லுங்கள்.

andha veettejamaanai nokki: naan en seesharodugoodap paskaavaip pusikkiradharkuth thagudhiyaana idam engae endru podhagar ummidathil ketkach sonnaar endru sollungal.

அவன் கம்பளமுதலானவைகள் விரித்திருக்கிற மேல்வீட்டிலுள்ள ஒருபெரிய அறையை உங்களுக்குக் காண்பிப்பான்; அங்கே ஆயத்தம்பண்ணுங்கள் என்று சொல்லி அனுப்பினார்.

avan kambalamudhalaanavaigal virithirukkira melveettilulla oruberiya araiyai ungalukkuk kaanbippaan; angae aayathambannungal endru solli anuppinaar.

அவர்கள் போய், தங்களிடத்தில் அவர் சொன்னபடியே கண்டு, பஸ்காவை ஆயத்தம்பண்ணினார்கள்.

avargal poy, thangalidathil avar sonnabadiyae kandu, paskaavai aayathambanninaargal.

வேளைவந்தபோது, அவரும் அவருடனேகூடப் பன்னிரண்டு அப்போஸ்தலரும் பந்தியிருந்தார்கள்.

velaivandhabodhu, avarum avarudanegoodap pannirandu apposthalarum pandhiyirundhaargal.

அப்பொழுது அவர் அவர்களை நோக்கி: நான் பாடுபடுகிறதற்கு முன்னே உங்களுடனேகூட இந்தப் பஸ்காவைப் புசிக்க மிகவும் ஆசையாயிருந்தேன்.

appozhudhu avar avargalai nokki: naan paadubadugiradharku munnae ungaludanegooda indhap paskaavaip pusikka migavum aasaiyaayirundhen.

தேவனுடைய ராஜ்யத்திலே இது நிறைவேறுமளவும் நான் இனி இதைப் புசிப்பதில்லையென்று உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன் என்று சொல்லி,

thevanudaiya raajyathilae idhu niraiverumalavum naan ini idhaip pusippadhillaiyendru ungalukkuch sollugiren endru solli,

அவர் பாத்திரத்தை எடுத்து, ஸ்தோத்திரம்பண்ணி: நீங்கள் இதை வாங்கி, உங்களுக்குள்ளே பங்கிட்டுக்கொள்ளுங்கள்;

avar paathirathai eduthu, sthothirambanni: neengal idhai vaangi, ungalukkullae pangittukkollungal;

தேவனுடைய ராஜ்யம் வருமளவும் நான் திராட்சப்பழரசத்தைப் பானம்பண்ணுவதில்லையென்று உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன் என்றார்.

thevanudaiya raajyam varumalavum naan thiraatsappazharasathaip paanambannuvadhillaiyendru ungalukkuch sollugiren endraar.

பின்பு அவர் அப்பத்தை எடுத்து, ஸ்தோத்திரம்பண்ணி அதைப் பிட்டு, அவர்களுக்குக் கொடுத்து: இது உங்களுக்காகக் கொடுக்கப்படுகிற என்னுடைய சரீரமாயிருக்கிறது; என்னை நினைவுகூரும்படி இதைச் செய்யுங்கள் என்றார்.

pinbu avar appathai eduthu, sthothirambanni adhaip pittu, avargalukkuk koduthu: idhu ungalukkaagak kodukkappadugira ennudaiya sareeramaayirukkiradhu; ennai ninaivugoorumbadi idhaich seyyungal endraar.

போஜனம்பண்ணினபின்பு அவர் அந்தப்படியே பாத்திரத்தையும் கொடுத்து: இந்தப் பாத்திரம் உங்களுக்காகச் சிந்தப்படுகிற என்னுடைய இரத்தத்தினாலாகிய புதிய உடன்படிக்கையாயிருக்கிறது என்றார்.

pojanambanninabinbu avar andhappadiyae paathirathaiyum koduthu: indhap paathiram ungalukkaagach sindhappadugira ennudaiya irathathinaalaagiya pudhiya udanbadikkaiyaayirukkiradhu endraar.

பின்பு: இதோ என்னைக் காட்டிக் கொடுக்கிறவனுடைய கை என்னுடனே கூடப் பந்தியிலிருக்கிறது.

pinbu: idho ennaik kaattik kodukkiravanudaiya kai ennudanae koodap pandhiyilirukkiradhu.

தீர்மானிக்கப்பட்டபடியே மனுஷகுமாரன் போகிறார், ஆனாலும் அவரைக் காட்டிக்கொடுக்கிற மனுஷனுக்கு ஐயோ என்றார்.

theermaanikkappattabadiyae manushagumaaran pogiraar, aanaalum avaraik kaattikkodukkira manushanukku aiyo endraar.

அப்பொழுது அவர்கள் நம்மில் யார் அப்படிச் செய்வான் என்று தங்களுக்குள்ளே விசாரிக்கத் தொடங்கினார்கள்.

appozhudhu avargal nammil yaar appadich seyvaan endru thangalukkullae visaarikkath thodanginaargal.

அன்றியும் தங்களில் எவன் பெரியவனாயிருப்பான் என்று அவர்களுக்குள்ளே வாக்குவாதம் உண்டாயிற்று.

andriyum thangalil evan periyavanaayiruppaan endru avargalukkullae vaakkuvaadham undaayitru.

அவர் அவர்களை நோக்கி: புறஜாதியாரின் ராஜாக்கள் அவர்களை ஆளுகிறார்கள்; அவர்கள்மேல் அதிகாரம் செலுத்துகிறவர்களும் உபகாரிகள் என்னப்படுகிறார்கள்.

avar avargalai nokki: purajaadhiyaarin raajaakkal avargalai aalugiraargal; avargalmel adhigaaram seluthugiravargalum ubagaarigal ennappadugiraargal.

உங்களுக்குள்ளே அப்படியிருக்கக்கூடாது; உங்களில் பெரியவன் சிறியவனைப்போலவும், தலைவன் பணிவிடைக்காரனைப்போலவும் இருக்கக்கடவன்.

ungalukkullae appadiyirukkakkoodaadhu; ungalil periyavan siriyavanaippolavum, thalaivan panividaikkaaranaippolavum irukkakkadavan.

பந்தியிருக்கிறவனோ, பணிவிடைசெய்கிறவனோ, எவன் பெரியவன்? பந்தியிருக்கிறவன் அல்லவா? அப்படியிருந்தும், நான் உங்கள் நடுவிலே பணிவிடைக்காரனைப்போல் இருக்கிறேன்.

pandhiyirukkiravano, panividaiseygiravano, evan periyavan? pandhiyirukkiravan allavaa? appadiyirundhum, naan ungal naduvilae panividaikkaaranaippol irukkiren.

மேலும் எனக்கு நேரிட்ட சோதனைகளில் என்னோடே கூட நிலைத்திருந்தவர்கள் நீங்களே.

melum enakku neritta sodhanaigalil ennodae kooda nilaithirundhavargal neengalae.

ஆகையால், என் பிதா எனக்கு ஒரு ராஜ்யத்தை ஏற்படுத்தினதுபோல, நானும் உங்களுக்கு ஏற்படுத்துகிறேன்.

aagaiyaal, en pidhaa enakku oru raajyathai erpaduthinadhubola, naanum ungalukku erpaduthugiren.

நீங்கள் என் ராஜ்யத்திலே என் பந்தியில் போஜனபானம்பண்ணி, இஸ்ரவேலின் பன்னிரண்டு கோத்திரங்களையும் நியாயந்தீர்க்கிறவர்களாய்ச் சிங்காசனங்களின்மேல் உட்காருவீர்கள் என்றார்.

neengal en raajyathilae en pandhiyil pojanabaanambanni, isravelin pannirandu kothirangalaiyum niyaayandheerkkiravargalaaych singaasanangalinmel utkaaruveergal endraar.

பின்னும் கர்த்தர்: சீமோனே, சீமோனே, இதோ, கோதுமையைச் சுளகினால் புடைக்கிறதுபோலச் சாத்தான் உங்களைப் புடைக்கிறதற்கு உத்தரவு கேட்டுக்கொண்டான்.

pinnum karthar: seemonae, seemonae, idho, kodhumaiyaich sulaginaal pudaikkiradhubolach saathaan ungalaip pudaikkiradharku utharavu kettukkondaan.

நானோ உன் விசுவாசம் ஒழிந்துபோகாதபடிக்கு உனக்காக வேண்டிக்கொண்டேன்: நீ குணப்பட்டபின்பு உன் சகோதரை ஸ்திரப்படுத்து என்றார்.

naano un visuvaasam ozhindhubogaadhabadikku unakkaaga vendikkonden: nee kunappattabinbu un sagodharai sthirappaduthu endraar.

அதற்கு அவன்: ஆண்டவரே, காவலிலும் சாவிலும் உம்மைப் பின்பற்றிவர ஆயத்தமாயிருக்கிறேன் என்றான்.

adharku avan: aandavarae, kaavalilum saavilum ummaip pinbatrivara aayathamaayirukkiren endraan.

அவர் அவனை நோக்கி: பேதுருவே, இன்றைக்குச் சேவல் கூவுகிறதற்கு முன்னே நீ என்னை அறிந்திருக்கிறதை மூன்றுதரம் மறுதலிப்பாய் என்று உனக்குச் சொல்லுகிறேன் என்றார்.

avar avanai nokki: pedhuruvae, indraikkuch seval koovugiradharku munnae nee ennai arindhirukkiradhai moondrudharam marudhalippaay endru unakkuch sollugiren endraar.

பின்னும் அவர் அவர்களை நோக்கி: நான் உங்களைப் பணப்பையும் சாமான்பையும் பாதரட்சைகளும் இல்லாமல் அனுப்பினபோது, ஏதாகிலும் உங்களுக்கு குறைவாயிருந்ததா என்றார். அவர்கள், ஒன்றும் குறைவாயிருந்ததில்லை என்றார்கள்.

pinnum avar avargalai nokki: naan ungalaip panappaiyum saamaanbaiyum paadharatsaigalum illaamal anuppinabodhu, edhaagilum ungalukku kuraivaayirundhadhaa endraar. avargal, ondrum kuraivaayirundhadhillai endraargal.

அதற்கு அவர்: இப்பொழுதோ பணப்பையும் சாமான்பையும் உடையவன் அவைகளை எடுத்துக்கொள்ளக்கடவன்; பட்டயம் இல்லாதவன் தன் வஸ்திரத்தை விற்று ஒன்றைக் கொள்ளக்கடவன்.

adharku avar: ippozhudho panappaiyum saamaanbaiyum udaiyavan avaigalai eduthukkollakkadavan; pattayam illaadhavan than vasthirathai vitru ondraik kollakkadavan.

அக்கிரமக்காரரில் ஒருவனாக எண்ணப்பட்டார் என்று எழுதியிருக்கிற வாக்கியம் என்னிடத்தில் நிறைவேறவேண்டியதென்று உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன். என்னைப்பற்றிய காரியங்கள் முடிவுபெறுங்காலம் வந்திருக்கிறது என்றார்.

akkiramakkaararil oruvanaaga ennappattaar endru ezhudhiyirukkira vaakkiyam ennidathil niraiveravendiyadhendru ungalukkuch sollugiren. ennaippatriya kaariyangal mudivuberungaalam vandhirukkiradhu endraar.

அதற்கு அவர்கள்: ஆண்டவரே, இதோ இங்கே இரண்டு பட்டயம் இருக்கிறது என்றார்கள். அவர்: போதும் என்றார்.

adharku avargal: aandavarae, idho ingae irandu pattayam irukkiradhu endraargal. avar: podhum endraar.

பின்பு அவர் புறப்பட்டு, வழக்கத்தின்படியே ஒலிவமலைக்குப் போனார், அவருடைய சீஷரும் அவரோடே கூடப்போனார்கள்.

pinbu avar purappattu, vazhakkathinbadiyae olivamalaikkup ponaar, avarudaiya seesharum avarodae koodapponaargal.

அவ்விடத்தில் சேர்ந்தபொழுது அவர் அவர்களை நோக்கி: நீங்கள் சோதனைக்குட்படாதபடிக்கு ஜெபம்பண்ணுங்கள் என்று சொல்லி,

avvidathil serndhabozhudhu avar avargalai nokki: neengal sodhanaikkutpadaadhabadikku jebambannungal endru solli,

அவர்களை விட்டுக் கல்லெறிதூரம் அப்புறம்போய், முழங்கால்படியிட்டு:

avargalai vittuk kalleridhooram appuramboy, muzhangaalbadiyittu:

பிதாவே, உமக்குச் சித்தமானால் இந்தப் பாத்திரம் என்னைவிட்டு நீங்கும்படிசெய்யும்; ஆயினும் என்னுடைய சித்தத்தின்படியல்ல, உம்முடைய சித்தத்தின்படியே ஆகக்கடவது என்று ஜெபம்பண்ணினார்.

pidhaavae, umakkuch sithamaanaal indhap paathiram ennaivittu neengumbadiseyyum; aayinum ennudaiya sithathinbadiyalla, ummudaiya sithathinbadiyae aagakkadavadhu endru jebambanninaar.

அப்பொழுது வானத்திலிருந்து ஒரு தூதன் தோன்றி, அவரைப் பலப்படுத்தினான்.

appozhudhu vaanathilirundhu oru thoodhan thondri, avaraip palappaduthinaan.

அவர் மிகவும் வியாகுலப்பட்டு, அதிக ஊக்கத்தோடே ஜெபம்பண்ணினார். அவருடைய வேர்வை இரத்தத்தின் பெருந்துளிகளாய்த் தரையிலே விழுந்தது.

avar migavum viyaagulappattu, adhiga ookkathodae jebambanninaar. avarudaiya vervai irathathin perundhuligalaayth tharaiyilae vizhundhadhu.

அவர் ஜெபம்பண்ணி முடித்து, எழுந்திருந்து, தம்முடைய சீஷரிடத்தில் வந்து, அவர்கள் துக்கத்தினாலே நித்திரை பண்ணுகிறதைக் கண்டு:

avar jebambanni mudithu, ezhundhirundhu, thammudaiya seesharidathil vandhu, avargal thukkathinaalae nithirai pannugiradhaik kandu:

நீங்கள் நித்திரைபண்ணிகிறதென்ன? சோதனைக்குட்படாதபடிக்கு, எழுந்திருந்து ஜெபம்பண்ணுங்கள் என்றார்.

neengal nithiraibannigiradhenna? sodhanaikkutpadaadhabadikku, ezhundhirundhu jebambannungal endraar.

அவர் அப்படிப் பேசுகையில் ஜனங்கள் கூட்டமாய் வந்தார்கள். அவர்களுக்கு முன்னே பன்னிருவரில் ஒருவனாகிய யூதாஸ் என்பவனும் வந்து, இயேசுவை முத்தஞ்செய்யும்படி அவரிடத்தில் சேர்ந்தான்.

avar appadip pesugaiyil janangal koottamaay vandhaargal. avargalukku munnae panniruvaril oruvanaagiya yoodhaas enbavanum vandhu, yesuvai muthanjeyyumbadi avaridathil serndhaan.

இயேசு அவனை நோக்கி: யூதாசே, முத்தத்தினாலேயா மனுஷகுமாரனைக் காட்டிக்கொடுக்கிறாய் என்றார்.

yesu avanai nokki: yoodhaasae, muthathinaaleyaa manushagumaaranaik kaattikkodukkiraay endraar.

அவரைச் சூழநின்றவர்கள் நடக்கப்போகிறதைக் கண்டு: ஆண்டவரே, பட்டயத்தினாலே வெட்டுவோமா என்றார்கள்.

avaraich soozhanindravargal nadakkappogiradhaik kandu: aandavarae, pattayathinaalae vettuvomaa endraargal.

அந்தப்படியே அவர்களில் ஒருவன் பிரதான ஆசாரியனுடைய வேலைக்காரனை வலதுகாதற வெட்டினான்.

andhappadiyae avargalil oruvan piradhaana aasaariyanudaiya velaikkaaranai valadhugaadhara vettinaan.

அப்பொழுது இயேசு இம்மட்டில் நிறுத்துங்கள் என்று சொல்லி அவனுடைய காதைத்தொட்டு, அவனைச் சொஸ்தப்படுத்தினார்.

appozhudhu yesu immattil niruthungal endru solli avanudaiya kaadhaithottu, avanaich sosthappaduthinaar.

பின்பு இயேசு தமக்கு விரோதமாய் வந்த பிரதான ஆசாரியர்களையும் தேவாலயத்துச் சேனைத்தலைவர்களையும் மூப்பர்களையும் நோக்கி: ஒரு கள்ளனைப் பிடிக்கப் புறப்பட்டு வருகிறதுபோல, நீங்கள் பட்டயங்களையும் தடிகளையும் எடுத்துப் புறப்பட்டுவந்தீர்களே.

pinbu yesu thamakku virodhamaay vandha piradhaana aasaariyargalaiyum thevaalayathuch senaithalaivargalaiyum mooppargalaiyum nokki: oru kallanaip pidikkap purappattu varugiradhubola, neengal pattayangalaiyum thadigalaiyum eduthup purappattuvandheergalae.

நான் தினந்தோறும் தேவாலயத்தில் உங்களுடனேகூட இருக்கையில் நீங்கள் என்னைப் பிடிக்கக் கை நீட்டவில்லை; இதுவோ உங்களுடைய வேளையும் அந்தகாரத்தின் அதிகாரமுமாயிருக்கிறது என்றார்.

naan thinandhorum thevaalayathil ungaludanegooda irukkaiyil neengal ennaip pidikkak kai neettavillai; idhuvo ungaludaiya velaiyum andhagaarathin adhigaaramumaayirukkiradhu endraar.

அவர்கள் அவரைப் பிடித்தபின்பு, பிரதான ஆசாரியனுடைய வீட்டில் கொண்டுபோய் விட்டார்கள். பேதுருவும் தூரத்திலே பின்சென்றான்.

avargal avaraip pidithabinbu, piradhaana aasaariyanudaiya veettil konduboy vittaargal. pedhuruvum thoorathilae pinsendraan.

அவர்கள் முற்றத்தின் நடுவிலே நெருப்பை மூட்டி, அதைச் சுற்றி உட்கார்ந்தபோது, பேதுருவும் அவர்கள் நடுவிலே உட்கார்ந்தான்.

avargal mutrathin naduvilae neruppai mootti, adhaich sutri utkaarndhabodhu, pedhuruvum avargal naduvilae utkaarndhaan.

அப்பொழுது, ஒரு வேலைக்காரி அவனை நெருப்பண்டையிலே உட்கார்ந்திருக்கக்கண்டு, அவனை உற்றுப்பார்த்து: இவனும் அவனோடிருந்தான் என்றாள்.

appozhudhu, oru velaikkaari avanai neruppandaiyilae utkaarndhirukkakkandu, avanai utruppaarthu: ivanum avanodirundhaan endraal.

அதற்கு அவன்: ஸ்திரீயே, அவனை அறியேன் என்று மறுதலித்தான்.

adharku avan: sthireeyae, avanai ariyen endru marudhalithaan.

சற்றுநேரத்துக்குப் பின்பு வேறொருவன் அவனைக் கண்டு: நீயும் அவர்களில் ஒருவன் என்றான். அதற்குப் பேதுரு: மனுஷனே, நான் அல்ல என்றான்.

satrunerathukkup pinbu veroruvan avanaik kandu: neeyum avargalil oruvan endraan. adharkup pedhuru: manushanae, naan alla endraan.

ஏறக்குறைய ஒருமணி நேரத்துக்குப்பின்பு வேறொருவன் அவனைப் பார்த்து: மெய்யாகவே இவனும் அவனோடிருந்தான், இவன் கலிலேயன்தான் என்று சாதித்தான்.

erakkuraiya orumani nerathukkuppinbu veroruvan avanaip paarthu: meyyaagavae ivanum avanodirundhaan, ivan kalileyandhaan endru saadhithaan.

அதற்குப் பேதுரு: மனுஷனே, நீ சொல்லுகிறதை அறியேன் என்றான். அவன் இப்படிச் சொன்னவுடனே சேவல் கூவிற்று.

adharkup pedhuru: manushanae, nee sollugiradhai ariyen endraan. avan ippadich sonnavudanae seval koovitru.

அப்பொழுது கர்த்தர் திரும்பி, பேதுருவை நோக்கிப்பார்த்தார். சேவல் கூவுகிறதற்கு முன்னே நீ என்னை மூன்றுதரம் மறுதலிப்பாய் என்று கர்த்தர் தன்னிடத்தில் சொன்ன வசனத்தை உடனே பேதுரு நினைவுகூர்ந்து,

appozhudhu karthar thirumbi, pedhuruvai nokkippaarthaar. seval koovugiradharku munnae nee ennai moondrudharam marudhalippaay endru karthar thannidathil sonna vasanathai udanae pedhuru ninaivugoorndhu,

வெளியே போய், மனங்கசந்து அழுதான்.

veliyae poy, manangasandhu azhudhaan.

இயேசுவைப் பிடித்துக்கொண்ட மனுஷர் அவரைப் பரியாசம்பண்ணி, அடித்து,

yesuvaip pidithukkonda manushar avaraip pariyaasambanni, adithu,

அவருடைய கண்களைக் கட்டி, அவருடைய முகத்தில் அறைந்து: உன்னை அடித்தவன் யார், அதை ஞானதிருஷ்டியினால் சொல் என்று அவரைக்கேட்டதுமன்றி,

avarudaiya kangalaik katti, avarudaiya mugathil araindhu: unnai adithavan yaar, adhai njaanadhirushtiyinaal sol endru avaraikkettadhumandri,

மற்றும் அநேக தூஷணவார்த்தைகளையும் அவருக்கு விரோதமாகச் சொன்னார்கள்.

matrum anega thooshanavaarthaigalaiyum avarukku virodhamaagach sonnaargal.

விடியற்காலமானபோது ஜனத்தின் மூப்பரும் பிரதான ஆசாரியரும் வேதபாரகரும் கூடிவந்து, தங்கள் ஆலோசனைச் சங்கத்தில் அவரைக் கொண்டுவந்து நிறுத்தி:

vidiyarkaalamaanabodhu janathin moopparum piradhaana aasaariyarum vedhabaaragarum koodivandhu, thangal aalosanaich sangathil avaraik konduvandhu niruthi:

நீ கிறிஸ்துவா? அதை எங்களுக்குச்சொல் என்றார்கள். அதற்கு அவர்: நான் உங்களுக்குச் சொன்னாலும் நம்பமாட்டீர்கள்.

nee kiristhuvaa? adhai engalukkuchol endraargal. adharku avar: naan ungalukkuch sonnaalum nambamaatteergal.

நான் உங்களிடத்தில் வினாவினாலும் எனக்கு மாறுத்தரம் சொல்லமாட்டீர்கள், என்னை விடுதலைபண்ணவுமாட்டீர்கள்.

naan ungalidathil vinaavinaalum enakku maarutharam sollamaatteergal, ennai vidudhalaibannavumaatteergal.

இதுமுதல் மனுஷகுமாரன் சர்வவல்லமையுள்ள தேவனுடைய வலதுபாரிசத்தில் வீற்றிருப்பார் என்றார்.

idhumudhal manushagumaaran sarvavallamaiyulla thevanudaiya valadhubaarisathil veetriruppaar endraar.

அதற்கு அவர்களெல்லாரும்: அப்படியானால், நீ தேவனுடைய குமாரனா என்று கேட்டார்கள்; அதற்கு அவர்: நீங்கள் சொல்லுகிறபடியே நான் அவர்தான் என்றார்.

adharku avargalellaarum: appadiyaanaal, nee thevanudaiya kumaaranaa endru kettaargal; adharku avar: neengal sollugirabadiyae naan avardhaan endraar.

அப்பொழுது அவர்கள்: இனி வேறுசாட்சி நமக்கு வேண்டுவதென்ன? நாமே இவனுடைய வாயினாலே கேட்டோமே என்றார்கள்.

appozhudhu avargal: ini verusaatsi namakku venduvadhenna? naamae ivanudaiya vaayinaalae kettomae endraargal.