Hebrews 6 · 20 verses
ஆகையால், கிறிஸ்துவைப்பற்றிச் சொல்லிய மூல உபதேச வசனங்களை நாம் விட்டு, செத்த கிரியைகளுக்கு நீங்கலாகும் மனந்திரும்புதல், தேவன்பேரில் வைக்கும் விசுவாசம்,
aagaiyaal, kiristhuvaippatrich solliya moola ubadhesa vasanangalai naam vittu, setha kiriyaigalukku neengalaagum manandhirumbudhal, thevanberil vaikkum visuvaasam,
ஸ்நானங்களுக்கடுத்த உபதேசம், கைகளை வைக்குதல், மரித்தோரின் உயிர்த்தெழுதல், நியாயத்தீர்ப்பு என்பவைகளாகிய அஸ்திபாரத்தை மறுபடியும் போடாமல், பூரணராகும்படி கடந்துபோவோமாக.
snaanangalukkadutha ubadhesam, kaigalai vaikkudhal, marithorin uyirthezhudhal, niyaayatheerppu enbavaigalaagiya asthibaarathai marubadiyum podaamal, pooranaraagumbadi kadandhubovomaaga.
தேவனுக்குச் சித்தமானால் இப்படியேசெய்வோம்.
thevanukkuch sithamaanaal ippadiyeseyvom.
ஏனெனில், ஒருதரம் பிரகாசிப்பிக்கப்பட்டும், பரமஈவை ருசிபார்த்தும், பரிசுத்த ஆவியைப் பெற்றும்,
enenil, orudharam piragaasippikkappattum, paramaeevai rusibaarthum, parisutha aaviyaip petrum,
தேவனுடைய நல்வார்த்தையையும் இனிவரும் உலகத்தின் பெலன்களையும் ருசிபார்த்தும்,
thevanudaiya nalvaarthaiyaiyum inivarum ulagathin pelangalaiyum rusibaarthum,
மறுதலித்துப்போனவர்கள், தேவனுடைய குமாரனைத் தாங்களே மறுபடியும் சிலுவையில் அறைந்து அவமானப்படுத்துகிறபடியால், மனந்திரும்புகிறதற்கேதுவாய் அவர்களை மறுபடியும் புதுப்பிக்கிறது கூடாதகாரியம்.
marudhalithupponavargal, thevanudaiya kumaaranaith thaangalae marubadiyum siluvaiyil araindhu avamaanappaduthugirabadiyaal, manandhirumbugiradharkedhuvaay avargalai marubadiyum pudhuppikkiradhu koodaadhagaariyam.
எப்படியெனில், தன்மேல் அடிக்கடி பெய்கிற மழையைக் குடித்து, தன்னிடத்தில் பயிரிடுகிறவர்களுக்கேற்ற பயிரை முளைப்பிக்கும் நிலமானது தேவனால் ஆசீர்வாதம் பெறும்.
eppadiyenil, thanmel adikkadi peygira mazhaiyaik kudithu, thannidathil payiridugiravargalukketra payirai mulaippikkum nilamaanadhu thevanaal aaseervaadham perum.
முள்செடிகளையும் முள்பூண்டுகளையும் முளைப்பிக்கிற நிலமோ தகாததாயும் சபிக்கப்படுகிறதற்கேற்றதாயுமிருக்கிறது; சுட்டெரிக்கப்படுவதே அதின் முடிவு.
mulsedigalaiyum mulboondugalaiyum mulaippikkira nilamo thagaadhadhaayum sabikkappadugiradharketradhaayumirukkiradhu; sutterikkappaduvadhae adhin mudivu.
பிரியமானவர்களே, நாங்கள் இப்படிச் சொன்னாலும் நன்மையானவைகளும், இரட்சிப்புக்குரியவைகளுமான, காரியங்கள் உங்களிடத்தில் உண்டாயிருக்கிறதென்று நம்பியிருக்கிறோம்.
piriyamaanavargalae, naangal ippadich sonnaalum nanmaiyaanavaigalum, iratsippukkuriyavaigalumaana, kaariyangal ungalidathil undaayirukkiradhendru nambiyirukkirom.
ஏனென்றால், உங்கள் கிரியையையும், நீங்கள் பரிசுத்தவான்களுக்கு ஊழியஞ்செய்ததினாலும் செய்து வருகிறதினாலும் தமது நாமத்திற்குக் காண்பித்த அன்புள்ள பிரயாசத்தையும் மறந்துவிடுகிறதற்கு தேவன் அநீதியுள்ளவரல்லவே.
enendraal, ungal kiriyaiyaiyum, neengal parisuthavaangalukku oozhiyanjeydhadhinaalum seydhu varugiradhinaalum thamadhu naamathirkuk kaanbitha anbulla pirayaasathaiyum marandhuvidugiradharku thevan aneedhiyullavarallavae.
நீங்கள் அசதியாயிராமல், வாக்குத்தத்தமான ஆசீர்வாதங்களை விசுவாசத்தினாலும் நீடிய பொறுமையினாலும் சுதந்தரித்துக்கொள்ளுகிறவர்களைப் பின்பற்றுகிறவர்களுமாயிருந்து,
neengal asadhiyaayiraamal, vaakkuthathamaana aaseervaadhangalai visuvaasathinaalum neediya porumaiyinaalum sudhandharithukkollugiravargalaip pinbatrugiravargalumaayirundhu,
உங்களுக்கு நம்பிக்கையின் பூரண நிச்சயமுண்டாகும்படி நீங்கள் யாவரும் முடிவுபரியந்தம் அப்படியே ஜாக்கிரதையைக் காண்பிக்கவேண்டுமென்று ஆசையாயிருக்கிறோம்.
ungalukku nambikkaiyin poorana nichayamundaagumbadi neengal yaavarum mudivubariyandham appadiyae jaakkiradhaiyaik kaanbikkavendumendru aasaiyaayirukkirom.
ஆபிரகாமுக்கு தேவன் வாக்குத்தத்தம்பண்ணினபோது, ஆணையிடும்படி தம்மிலும் பெரியவர் ஒருவருமில்லாதபடியினாலே தமது பேரிலே தானே ஆணையிட்டு:
aabiragaamukku thevan vaakkuthathambanninabodhu, aanaiyidumbadi thammilum periyavar oruvarumillaadhabadiyinaalae thamadhu perilae thaanae aanaiyittu:
நிச்சயமாக நான் உன்னை ஆசீர்வதிக்கவே ஆசீர்வதித்து, உன்னைப்பெருகவே பெருகப்பண்ணுவேன் என்றார்.
nichayamaaga naan unnai aaseervadhikkavae aaseervadhithu, unnaipperugavae perugappannuven endraar.
அந்தப்படியே, அவன் பொறுமையாய்க் காத்திருந்து, வாக்குத்தத்தம்பண்ணப்பட்டதைப் பெற்றான்.
andhappadiyae, avan porumaiyaayk kaathirundhu, vaakkuthathambannappattadhaip petraan.
மனுஷர் தங்களிலும் பெரியவர்பேரில் ஆணையிடுவார்கள்; உறுதிபண்ணும்படிக்கு ஆணையிடுதலே சகல விவாதத்திற்கும் முடிவு.
manushar thangalilum periyavarberil aanaiyiduvaargal; urudhibannumbadikku aanaiyidudhalae sagala vivaadhathirkum mudivu.
அந்தப்படி, தேவனும் வாக்குத்தத்தம் பண்ணப்பட்டவைகளைச் சுதந்தரித்துக்கொள்ளுகிறவர்களுக்குத் தமது ஆலோசனையின் மாறாத நிச்சயத்தைப் பரிபூரணமாய்க் காண்பிக்கும்படி சித்தமுள்ளவராய், ஓர் ஆணையினாலே அதை ஸ்திரப்படுத்தினார்.
andhappadi, thevanum vaakkuthatham pannappattavaigalaich sudhandharithukkollugiravargalukkuth thamadhu aalosanaiyin maaraadha nichayathaip paribooranamaayk kaanbikkumbadi sithamullavaraay, or aanaiyinaalae adhai sthirappaduthinaar.
நமக்கு முன் வைக்கப்பட்ட நம்பிக்கையைப் பற்றிக்கொள்ளும்படி அடைக்கலமாய் ஓடிவந்த நமக்கு இரண்டு மாறாத விசேஷங்களினால் நிறைந்த ஆறுதலுண்டாகும்படிக்கு எவ்வளவேனும் பொய்யுரையாத தேவன் அப்படிச் செய்தார்.
namakku mun vaikkappatta nambikkaiyaip patrikkollumbadi adaikkalamaay odivandha namakku irandu maaraadha viseshangalinaal niraindha aarudhalundaagumbadikku evvalavenum poyyuraiyaadha thevan appadich seydhaar.
அந்த நம்பிக்கை நமக்கு நிலையும் உறுதியும் திரைக்குள்ளாகப் போகிறதுமான ஆத்தும நங்கூரமாயிருக்கிறது.
andha nambikkai namakku nilaiyum urudhiyum thiraikkullaagap pogiradhumaana aathuma nangooramaayirukkiradhu.
நமக்கு முன்னோடினவராகிய இயேசு மெல்கிசேதேக்கின் முறைமையின்படி நித்திய பிரதான ஆசாரியராய் நமக்காக அந்தத் திரைக்குள் பிரவேசித்திருக்கிறார்.
namakku munnodinavaraagiya yesu melgisedhekkin muraimaiyinbadi nithiya piradhaana aasaariyaraay namakkaaga andhath thiraikkul piravesithirukkiraar.
