2 Samuel 22 · 51 verses
கர்த்தர் தாவீதை அவனுடைய எல்லாச் சத்துருக்களின் கைக்கும், சவுலின் கைக்கும், நீங்கலாக்கி விடுவித்தபோது, கர்த்தருக்கு முன்பாகப் பாடின பாட்டு:
karthar thaaveedhai avanudaiya ellaach sathurukkalin kaikkum, savulin kaikkum, neengalaakki viduvithabodhu, kartharukku munbaagap paadina paattu:
கர்த்தர் என் கன்மலையும், என் கோட்டையும், என் ரட்சகருமானவர்.
karthar en kanmalaiyum, en kottaiyum, en ratsagarumaanavar.
தேவன் நான் நம்பியிருக்கிற துருக்கமும், என் கேடகமும், என் ரட்சணியக்கொம்பும், என் உயர்ந்த அடைக்கலமும், என் புகலிடமும், என் ரட்சகருமானவர்; என்னை வல்லடிக்கு நீங்கலாக்கி ரட்சிக்கிறவர் அவரே.
thevan naan nambiyirukkira thurukkamum, en kedagamum, en ratsaniyakkombum, en uyarndha adaikkalamum, en pugalidamum, en ratsagarumaanavar; ennai valladikku neengalaakki ratsikkiravar avarae.
ஸ்துதிக்குப் பாத்திரராகிய கர்த்தரை நோக்கிக் கூப்பிடுவேன்; அதனால் என் சத்துருக்களுக்கு நீங்கலாக்கி ரட்சிக்கப்படுவேன்.
sthudhikkup paathiraraagiya kartharai nokkik kooppiduven; adhanaal en sathurukkalukku neengalaakki ratsikkappaduven.
மரண அலைகள் என்னைச் சூழ்ந்துகொண்டு துர்ச்சனப்பிரவாகம் என்னைப்பயப்படுத்தினது.
marana alaigal ennaich soozhndhugondu thurchanappiravaagam ennaippayappaduthinadhu.
பாதாளக் கட்டுகள் என்னைச் சூழ்ந்துகொண்டது; மரணக்கண்ணிகள் என்மேல் விழுந்தது.
paadhaalak kattugal ennaich soozhndhugondadhu; maranakkannigal enmel vizhundhadhu.
எனக்கு உண்டான நெருக்கத்திலே கர்த்தரை நோக்கிக் கூப்பிட்டு, என் தேவனை நோக்கி அபயமிட்டேன்; தமது ஆலயத்திலிருந்து என் சத்தத்தைக் கேட்டார், என் கூப்பிடுதல் அவர் செவிகளில் ஏறிற்று.
enakku undaana nerukkathilae kartharai nokkik kooppittu, en thevanai nokki abayamitten; thamadhu aalayathilirundhu en sathathaik kettaar, en kooppidudhal avar sevigalil eritru.
அப்பொழுது பூமி அசைந்து அதிர்ந்தது, அவர் கோபங்கொண்டபடியால் வானத்தின் அஸ்திபாரங்கள் குலுங்கி அசைந்தது.
appozhudhu poomi asaindhu adhirndhadhu, avar kobangondabadiyaal vaanathin asthibaarangal kulungi asaindhadhu.
அவர் நாசியிலிருந்து பட்சிக்கிற புகை எழும்பிற்று, அவர் வாயிலிருந்து அக்கினி புறப்பட்டது, அதனால் தழல்மூண்டது.
avar naasiyilirundhu patsikkira pugai ezhumbitru, avar vaayilirundhu akkini purappattadhu, adhanaal thazhalmoondadhu.
வானங்களைத் தாழ்த்தி இறங்கினார்; அவர் பாதங்களின் கீழ் காரிருள் இருந்தது.
vaanangalaith thaazhthi iranginaar; avar paadhangalin keezh kaarirul irundhadhu.
கேருபீனின்மேல் ஏறி வேகமாய்ச் சென்றார். காற்றின் செட்டைகளின்மீதில் தரிசனமானார்.
kerubeeninmel eri vegamaaych sendraar. kaatrin settaigalinmeedhil tharisanamaanaar.
ஆகாயத்து மேகங்களிலே கூடிய தண்ணீர்களின் இருளைத் தம்மைச் சுற்றிலும் இருக்கும் கூடாரமாக்கினார்.
aagaayathu megangalilae koodiya thanneergalin irulaith thammaich sutrilum irukkum koodaaramaakkinaar.
அவருடைய சந்நிதிப் பிரகாசத்தினால் நெருப்புத்தழலும் எரிந்தது.
avarudaiya sannidhip piragaasathinaal nerupputhazhalum erindhadhu.
கர்த்தர் வானத்திலிருந்து குமுறி, உன்னதமானவர் தமது சத்தத்தை தொனிக்கப்பண்ணினார்.
karthar vaanathilirundhu kumuri, unnadhamaanavar thamadhu sathathai thonikkappanninaar.
அவர் அம்புகளை எய்து, அவர்களைச் சிதற அடித்து, மின்னல்களைப் பிரயோகித்து, அவர்களைக் கலங்கப்பண்ணினார்.
avar ambugalai eydhu, avargalaich sidhara adithu, minnalgalaip pirayogithu, avargalaik kalangappanninaar.
கர்த்தருடைய கண்டிதத்தினாலும், அவருடைய நாசியின் சுவாசக் காற்றினாலும் சமுத்திரத்தின் மதகுகள் திறவுண்டு, பூதலத்தின் அஸ்திபாரங்கள் காணப்பட்டது.
kartharudaiya kandidhathinaalum, avarudaiya naasiyin suvaasak kaatrinaalum samuthirathin madhagugal thiravundu, poodhalathin asthibaarangal kaanappattadhu.
உயரத்திலிருந்து அவர் கை நீட்டி, என்னைப் பிடித்து, ஜலப்பிரவாகத்திலிருக்கிற என்னைத் தூக்கிவிட்டார்.
uyarathilirundhu avar kai neetti, ennaip pidithu, jalappiravaagathilirukkira ennaith thookkivittaar.
என்னிலும் பலவான்களாயிருந்த என் பலத்த சத்துருவுக்கும் என் பகைஞருக்கும் என்னை விடுவித்தார்.
ennilum palavaangalaayirundha en palatha sathuruvukkum en pagainjarukkum ennai viduvithaar.
என் ஆபத்துநாளிலே எனக்கு எதிரிட்டு வந்தார்கள்; கர்த்தரோ எனக்கு ஆதரவாயிருந்தார்.
en aabathunaalilae enakku edhirittu vandhaargal; kartharo enakku aadharavaayirundhaar.
என்மேல் அவர் பிரியமாயிருந்தபடியால், விசாலமான இடத்திலே என்னைக் கொண்டுவந்து, என்னைத் தப்புவித்தார்.
enmel avar piriyamaayirundhabadiyaal, visaalamaana idathilae ennaik konduvandhu, ennaith thappuvithaar.
கர்த்தர் என் நீதிக்குத்தக்கதாக எனக்குப் பதில் அளித்தார்; என் கைகளின் சுத்தத்திற்குத்தக்கதாக எனக்குச் சரிக்கட்டினார்.
karthar en needhikkuthakkadhaaga enakkup padhil alithaar; en kaigalin suthathirkuthakkadhaaga enakkuch sarikkattinaar.
கர்த்தருடைய வழிகளைக் காத்துக்கொண்டுவந்தேன; நான் என் தேவனுக்குத் துரோகம்பண்ணினதில்லை.
kartharudaiya vazhigalaik kaathukkonduvandhena; naan en thevanukkuth thurogambanninadhillai.
அவருடைய நியாயங்களையெல்லாம் எனக்கு முன்பாக நிறுத்தினேன்; நான் அவருடைய பிரமாணங்களை விட்டு விலகாமல்,
avarudaiya niyaayangalaiyellaam enakku munbaaga niruthinen; naan avarudaiya piramaanangalai vittu vilagaamal,
அவர் முன்பாக மனஉண்மையாயிருந்து, என் துர்க்குணத்திற்கு என்னைவிலக்கிக் காத்துக்கொண்டேன்.
avar munbaaga manaunmaiyaayirundhu, en thurkkunathirku ennaivilakkik kaathukkonden.
ஆகையால் கர்த்தர் என் நீதிக்குத்தக்கதாகவும், தம்முடைய கண்களுக்குமுன் இருக்கிற என் சுத்தத்திற்குத்தக்கதாகவும் எனக்குப் பலனளித்தார்.
aagaiyaal karthar en needhikkuthakkadhaagavum, thammudaiya kangalukkumun irukkira en suthathirkuthakkadhaagavum enakkup palanalithaar.
தயவுள்ளவனுக்கு நீர் தயவுள்ளவராகவும், உத்தமனுக்கு நீர் உத்தமராகவும்,
thayavullavanukku neer thayavullavaraagavum, uthamanukku neer uthamaraagavum,
புனிதனுக்கு நீர் புனிதராகவும், மாறுபாடானவனுக்கு நீர் மாறுபடுகிறவராகவும் தோன்றுவீர்.
punidhanukku neer punidharaagavum, maarubaadaanavanukku neer maarubadugiravaraagavum thondruveer.
சிறுமைப்பட்ட ஜனத்தை ரட்சிப்பீர்; மேட்டிமையானவர்களைத் தாழ்த்த, உம்முடைய கண்கள் அவர்களுக்கு விரோதமாய்த் திருப்பப்பட்டிருக்கிறது.
sirumaippatta janathai ratsippeer; mettimaiyaanavargalaith thaazhtha, ummudaiya kangal avargalukku virodhamaayth thiruppappattirukkiradhu.
கர்த்தராகிய தேவரீர் என் விளக்காயிருக்கிறீர்; கர்த்தர் என் இருளை வெளிச்சமாக்குகிறவர்.
kartharaagiya thevareer en vilakkaayirukkireer; karthar en irulai velichamaakkugiravar.
உம்மாலே நான் ஒரு சேனைக்குள் பாய்ந்துபோவேன்; என் தேவனாலே ஒருமதிலைத் தாண்டுவேன்.
ummaalae naan oru senaikkul paayndhuboven; en thevanaalae orumadhilaith thaanduven.
தேவனுடைய வழி உத்தமமானது; கர்த்தருடைய வசனம் புடமிடப்பட்டது; தம்மை நம்புகிற அனைவருக்கும் அவர் கேடகமாயிருக்கிறார்.
thevanudaiya vazhi uthamamaanadhu; kartharudaiya vasanam pudamidappattadhu; thammai nambugira anaivarukkum avar kedagamaayirukkiraar.
கர்த்தரை அல்லாமல் தேவன் யார்? நம்முடைய தேவனையன்றி கன்மலையும் யார்?
kartharai allaamal thevan yaar? nammudaiya thevanaiyandri kanmalaiyum yaar?
தேவன் எனக்குப் பலத்த அரணானவர்; அவர் என் வழியைச் செவ்வைப்படுத்துகிறவர்.
thevan enakkup palatha aranaanavar; avar en vazhiyaich sevvaippaduthugiravar.
அவர் என் கால்களை மான்களுடைய கால்களைப்போலாக்கி, என் உயர்தலங்களில் என்னை நிறுத்துகிறார்.
avar en kaalgalai maangaludaiya kaalgalaippolaakki, en uyardhalangalil ennai niruthugiraar.
வெண்கல வில்லும் என் புயங்களால் வளையும்படி, என் கைகளை யுத்தத்திற்குப் பழக்குவிக்கிறார்.
vengala villum en puyangalaal valaiyumbadi, en kaigalai yuthathirkup pazhakkuvikkiraar.
உம்முடைய ரட்சிப்பின் கேடகத்தையும் எனக்குத் தந்தீர்; உம்முடைய காருணியம் என்னைப் பெரியவனாக்கும்.
ummudaiya ratsippin kedagathaiyum enakkuth thandheer; ummudaiya kaaruniyam ennaip periyavanaakkum.
என் கால்கள் வழுவாதபடிக்கு நான் நடக்கிற வழியை அகலமாக்கினீர்.
en kaalgal vazhuvaadhabadikku naan nadakkira vazhiyai agalamaakkineer.
என் சத்துருக்களைப் பின்தொடர்ந்து அவர்களை அழிப்பேன்; அவர்களை நிர்மூலமாக்கும்வரைக்கும் திரும்பேன்.
en sathurukkalaip pindhodarndhu avargalai azhippen; avargalai nirmoolamaakkumvaraikkum thirumben.
அவர்கள் எழுந்திருக்கமாட்டாதபடிக்கு என் பாதங்களின் கீழ் விழுந்தார்கள்; அவர்களை முறிய அடித்து வெட்டினேன்.
avargal ezhundhirukkamaattaadhabadikku en paadhangalin keezh vizhundhaargal; avargalai muriya adithu vettinen.
யுத்தத்திற்கு நீர் என்னைப் பலத்தால் இடைகட்டி, என்மேல் எழும்பினவர்களை என்கீழ் மடங்கப்பண்ணினீர்.
yuthathirku neer ennaip palathaal idaigatti, enmel ezhumbinavargalai engeezh madangappannineer.
நான் என் பகைஞரைச் சங்கரிக்கும்படியாக, என் சத்துருக்களின் பிடரியை எனக்கு ஒப்புக்கொடுத்தீர்.
naan en pagainjaraich sangarikkumbadiyaaga, en sathurukkalin pidariyai enakku oppukkodutheer.
அவர்கள் நோக்கிப் பார்க்கிறார்கள், அவர்களை இரட்சிப்பார் ஒருவருமில்லை; கர்த்தரை நோக்கிப்பார்க்கிறார்கள், அவர்களுக்கு அவர் உத்தரவு கொடுக்கிறதில்லை.
avargal nokkip paarkkiraargal, avargalai iratsippaar oruvarumillai; kartharai nokkippaarkkiraargal, avargalukku avar utharavu kodukkiradhillai.
அவர்களை பூமியின் தூளாக இடித்து, தெருக்களின் சேற்றைப்போல அவர்களை மிதித்து சிதறப்பண்ணுகிறேன்.
avargalai poomiyin thoolaaga idithu, therukkalin setraippola avargalai midhithu sidharappannugiren.
என் ஜனத்தின் சண்டைகளுக்கு நீர் என்னை விலக்கிவிட்டு, ஜாதிகளுக்கு என்னைத் தலைவனாக வைக்கிறீர்; நான் அறியாத ஜனங்கள் என்னைச் சேவிக்கிறார்கள்.
en janathin sandaigalukku neer ennai vilakkivittu, jaadhigalukku ennaith thalaivanaaga vaikkireer; naan ariyaadha janangal ennaich sevikkiraargal.
அந்நியர் இச்சகம் பேசி எனக்கு அடங்கி, என் சத்தத்தைக் கேட்டவுடனே எனக்குக் கீழ்ப்படிகிறார்கள்.
anniyar ichagam pesi enakku adangi, en sathathaik kettavudanae enakkuk keezhppadigiraargal.
அந்நியர் முனைவிழுந்துபோய், தங்கள் அரண்களிலிருந்து தத்தளிப்பாய்ப் புறப்படுகிறார்கள்.
anniyar munaivizhundhuboy, thangal arangalilirundhu thathalippaayp purappadugiraargal.
கர்த்தர் ஜீவனுள்ளவர்; என் கன்மலையானவர் ஸ்தோத்திரிக்கப்படுவாராக; என் ரட்சிப்பின் கன்மலையாகிய தேவன் உயர்ந்திருப்பாராக.
karthar jeevanullavar; en kanmalaiyaanavar sthothirikkappaduvaaraaga; en ratsippin kanmalaiyaagiya thevan uyarndhiruppaaraaga.
அவர் எனக்காகப் பழிக்குப் பழிவாங்கி, ஜனங்களை எனக்குக் கீழ்ப்படுத்துகிற தேவனானவர்.
avar enakkaagap pazhikkup pazhivaangi, janangalai enakkuk keezhppaduthugira thevanaanavar.
அவரே என் சத்துருக்களுக்கு என்னை விலக்கி விடுவிக்கிறவர்; எனக்கு விரோதமாய் எழும்புகிறவர்கள்மேல் என்னை உயர்த்திக் கொடுமையான மனுஷனுக்கு என்னைத் தப்புவிக்கிறார்.
avarae en sathurukkalukku ennai vilakki viduvikkiravar; enakku virodhamaay ezhumbugiravargalmel ennai uyarthik kodumaiyaana manushanukku ennaith thappuvikkiraar.
இதினிமித்தம் கர்த்தாவே, ஜாதிகளுக்குள் உம்மைத் துதித்து, உம்முடைய நாமத்திற்குச் சங்கீதம் பாடுவேன்.
idhinimitham karthaavae, jaadhigalukkul ummaith thudhithu, ummudaiya naamathirkuch sangeedham paaduven.
தாம் ஏற்படுத்தின ராஜாவுக்கு மகத்தான ரட்சிப்பை அளித்து, தாம் அபிஷேகம்பண்ணின தாவீதுக்கும் அவன் சந்ததிக்கும் சதாகாலமும் கிருபை செய்கிறார்.
thaam erpaduthina raajaavukku magathaana ratsippai alithu, thaam abishegambannina thaaveedhukkum avan sandhadhikkum sadhaagaalamum kirubai seygiraar.
