சகரியா 5 Zechariah 5 in Tamil and Tanglish

நான் திரும்பவும் என் கண்களை ஏறெடுத்துப் பார்க்கையில், இதோ, பறக்கிற ஒரு புஸ்தகச்சுருளைக் கண்டேன்.

naan thirumbavum en kangalai ereduthup paarkkaiyil, idho, parakkira oru pusthagachurulaik kanden.

தூதன்; நீ காண்கிறது என்னவென்று கேட்டார்; பறக்கிற ஒரு புஸ்தகச்சுருளைக் காண்கிறேன், அதின் நீளம் இருபது முழமும் அதின் அகலம் பத்துமுழமுமாயிருக்கிறது என்றேன்.

thoodhan; nee kaangiradhu ennavendru kettaar; parakkira oru pusthagachurulaik kaangiren, adhin neelam irubadhu muzhamum adhin agalam pathumuzhamumaayirukkiradhu endren.

அப்பொழுது அவர்: இது பூமியின்மீதெங்கும் புறப்பட்டுப்போகிற சாபம்; எந்தத் திருடனும் அதின் ஒரு புறத்திலிருக்கிறதின்படியே அழிக்கப்பட்டுப்போவான்; ஆணையிடுகிற எவனும், அதின் மறுபுறத்தில் இருக்கிறதின்படியே அழிக்கப்பட்டுப்போவான்.

appozhudhu avar: idhu poomiyinmeedhengum purappattuppogira saabam; endhath thirudanum adhin oru purathilirukkiradhinbadiyae azhikkappattuppovaan; aanaiyidugira evanum, adhin maruburathil irukkiradhinbadiyae azhikkappattuppovaan.

அது திருடன் வீட்டிலும், என் நாமத்தைக்கொண்டு பொய்யாணையிடுகிறவன் வீட்டிலும் வந்து, அவனவன்வீட்டின் நடுவிலே தங்கி, அதை அதின் மரங்களோடும் அதின் கல்லுகளோடுங்கூட நிர்மூலமாக்கும்படி அதைப் புறப்பட்டுப்போகப்பண்ணுவேன் என்று சேனைகளின் கர்த்தர் சொல்லுகிறார் என்றார்.

adhu thirudan veettilum, en naamathaikkondu poyyaanaiyidugiravan veettilum vandhu, avanavanveettin naduvilae thangi, adhai adhin marangalodum adhin kallugalodungooda nirmoolamaakkumbadi adhaip purappattuppogappannuven endru senaigalin karthar sollugiraar endraar.

பின்பு என்னோடே பேசின தூதன் வெளியே வந்து என்னை நோக்கி: நீ உன் கண்களை ஏறெடுத்து புறப்பட்டுவருகிறதை என்னவென்று பார் என்றார்.

pinbu ennodae pesina thoodhan veliyae vandhu ennai nokki: nee un kangalai ereduthu purappattuvarugiradhai ennavendru paar endraar.

அது என்னவென்று கேட்டேன்; அதற்கு அவர்: அது புறப்பட்டுவருகிறதாகிய ஒரு மரக்கால் என்றார். பின்னும் அவர் பூமியெங்கும் இதுதான் அவர்களுடைய கண்ணோக்கம் என்றார்.

adhu ennavendru ketten; adharku avar: adhu purappattuvarugiradhaagiya oru marakkaal endraar. pinnum avar poomiyengum idhudhaan avargaludaiya kannokkam endraar.

இதோ ஒரு தாலந்து நிறையான ஈயமூடி தூக்கிவரப்பட்டது; மரக்காலின் நடுவிலே ஒரு ஸ்திரீ உட்கார்ந்திருந்தாள்.

idho oru thaalandhu niraiyaana eeyamoodi thookkivarappattadhu; marakkaalin naduvilae oru sthiree utkaarndhirundhaal.

அப்பொழுது அவர்: இவள் அக்கிரமக்காரி என்று சொல்லி, அவளை மரக்காலுக்குள்ளே தள்ளி ஈயக்கட்டியை அதின் வாயிலே போட்டார்.

appozhudhu avar: ival akkiramakkaari endru solli, avalai marakkaalukkullae thalli eeyakkattiyai adhin vaayilae pottaar.

அப்பொழுது நான் என் கண்களை ஏறெடுத்து, இதோ, புறப்பட்டுவருகிற இரண்டு ஸ்திரீகளைக் கண்டேன்; அவர்களுக்கு நாரையின் செட்டைகளுக்கொத்த செட்டைகள் இருந்தது; அவர்கள் செட்டைகளில் காற்றிருந்தது; இவர்கள் மரக்காலை பூமிக்கும் வானத்துக்கும் நடுவாய்த் தூக்கிக்கொண்டு போனார்கள்.

appozhudhu naan en kangalai ereduthu, idho, purappattuvarugira irandu sthireegalaik kanden; avargalukku naaraiyin settaigalukkotha settaigal irundhadhu; avargal settaigalil kaatrirundhadhu; ivargal marakkaalai poomikkum vaanathukkum naduvaayth thookkikkondu ponaargal.

நான் என்னோடே பேசின தூதனை நோக்கி: இவர்கள் மரக்காலை எங்கே கொண்டுபோகிறார்கள் என்று கேட்டேன்.

naan ennodae pesina thoodhanai nokki: ivargal marakkaalai engae kondubogiraargal endru ketten.

அதற்கு அவர் சிநெயார் தேசத்திலே அதற்கு ஒரு வீட்டைக் கட்டும்படிக்கு அதைக் கொண்டுபோகிறார்கள்; அங்கே அது ஸ்தாபிக்கப்பட்டு, தன் நிலையிலே வைக்கப்படும் என்றார்.

adharku avar sineyaar thesathilae adharku oru veettaik kattumbadikku adhaik kondubogiraargal; angae adhu sthaabikkappattu, than nilaiyilae vaikkappadum endraar.