Song of Songs 7 · 13 verses
ராஜகுமாரத்தியே! பாதரட்சைகளிட்ட உன் பாதங்கள் மிகவும் அழகாயிருக்கிறது; உன் இடுப்பின் வடிவு விசித்திரத் தொழிற்காரரின் வேலையாகிய பூஷணம்போலிருக்கிறது.
raajagumaarathiyae! paadharatsaigalitta un paadhangal migavum azhagaayirukkiradhu; un iduppin vadivu visithirath thozhirkaararin velaiyaagiya pooshanambolirukkiradhu.
உன் நாபி திராட்சரசம் நிறைந்த வட்டக்கலசம் போலிருக்கிறது; உன் வயிறு லீலி புஷ்பங்கள் சூழ்ந்த கோதுமை அம்பாரம்போலிருக்கிறது.
un naabi thiraatsarasam niraindha vattakkalasam polirukkiradhu; un vayiru leeli pushpangal soozhndha kodhumai ambaarambolirukkiradhu.
உன் இரண்டு ஸ்தனங்களும் வெளிமானின் இரட்டைக்குட்டிகளுக்குச் சமானமாயிருக்கிறது.
un irandu sthanangalum velimaanin irattaikkuttigalukkuch samaanamaayirukkiradhu.
உன் கழுத்து யானைத்தந்தத்தினால் செய்த கோபுரத்தைப்போலவும், உன் கண்கள் எஸ்போனிலே பத்ரபீம் வாசலண்டையிலிருக்கும் குளங்களைப்போலவும், உன் மூக்கு தமஸ்குவின் திசையை நோக்கும் லீபனோனின் கோபுரத்தைப்போலவும் இருக்கிறது.
un kazhuthu yaanaithandhathinaal seydha koburathaippolavum, un kangal esponilae pathrabeem vaasalandaiyilirukkum kulangalaippolavum, un mookku thamaskuvin thisaiyai nokkum leebanonin koburathaippolavum irukkiradhu.
உன் சிரசு கர்மேல் மலையைப்போலிருக்கிறது; உன் தலைமயிர் இரத்தாம்பரமயமாயிருக்கிறது; ராஜா நடைகாவணங்களில் மயங்கிநிற்கிறார்.
un sirasu karmel malaiyaippolirukkiradhu; un thalaimayir irathaambaramayamaayirukkiradhu; raajaa nadaigaavanangalil mayanginirkiraar.
மனமகிழ்ச்சியை உண்டாக்கும் என் பிரியமே! நீ எவ்வளவு ரூபவதி, நீ எவ்வளவு இன்பமுள்ளவள்.
manamagizhchiyai undaakkum en piriyamae! nee evvalavu roobavadhi, nee evvalavu inbamullaval.
உன் உயரம் பனைமரத்தொழுங்குபோலவும், உன் ஸ்தனங்கள் திராட்சக்குலைகள்போலவும் இருக்கிறது.
un uyaram panaimarathozhungubolavum, un sthanangal thiraatsakkulaigalbolavum irukkiradhu.
நான் பனைமரத்திலேறி, அதின் மடல்களைப் பிடிப்பேன் என்றேன்; இப்பொழுதும் உன் ஸ்தனங்கள் திராட்சக்குலைகள்போலவும், உன் மூக்கின் வாசனை கிச்சிலிப்பழங்கள்போலவும் இருக்கிறது.
naan panaimarathileri, adhin madalgalaip pidippen endren; ippozhudhum un sthanangal thiraatsakkulaigalbolavum, un mookkin vaasanai kichilippazhangalbolavum irukkiradhu.
உன் தொண்டை, என் நேசர் குடிக்கையில் மெதுவாயிறங்குகிறதும், உறங்குகிறவர்களின் உதடுகளைப் பேசப்பண்ணுகிறதுமான நல்ல திராட்சரசத்தைப்போலிருக்கிறது.
un thondai, en nesar kudikkaiyil medhuvaayirangugiradhum, urangugiravargalin udhadugalaip pesappannugiradhumaana nalla thiraatsarasathaippolirukkiradhu.
நான் என் நேசருடையவள், அவர் பிரியம் என்மேலிருக்கிறது.
naan en nesarudaiyaval, avar piriyam enmelirukkiradhu.
வாரும் என் நேசரே! வயல்வெளியில் போய், கிராமங்களில் தங்குவோம்.
vaarum en nesarae! vayalveliyil poy, kiraamangalil thanguvom.
அதிகாலையிலே திராட்சத்தோட்டங்களுக்குப் போவோம்; திராட்சக்கொடி துளிர்த்து அதின் பூ மலர்ந்ததோ என்றும், மாதளஞ்செடிகள் பூப்பூத்ததோ என்றும் பார்ப்போம்; அங்கே என் நேசத்தின் உச்சிதங்களை உமக்குத் தருவேன்.
adhigaalaiyilae thiraatsathottangalukkup povom; thiraatsakkodi thulirthu adhin poo malarndhadho endrum, maadhalanjedigal pooppoothadho endrum paarppom; angae en nesathin uchidhangalai umakkuth tharuven.
தூதாயீம் பழம் வாசனை வீசும்; நமது வாசல்களண்டையிலே புதியவைகளும் பழையவைகளுமான சகலவித அருமையான கனிகளுமுண்டு; என் நேசரே! அவைகளை உமக்கு வைத்திருக்கிறேன்.
thoodhaayeem pazham vaasanai veesum; namadhu vaasalgalandaiyilae pudhiyavaigalum pazhaiyavaigalumaana sagalavidha arumaiyaana kanigalumundu; en nesarae! avaigalai umakku vaithirukkiren.
