மாற்கு 7 Mark 7 in Tamil and Tanglish

எருசலேமிலிருந்து வந்த பரிசேயரும், வேதபாரகரில் சிலரும் அவரிடத்தில் கூடிவந்தார்கள்.

erusalemilirundhu vandha pariseyarum, vedhabaaragaril silarum avaridathil koodivandhaargal.

அப்பொழுது அவருடைய சீஷரில் சிலர் கழுவாத அசுத்த கைகளிளாலே போஜனம்பண்ணுகிறதை அவர்கள் கண்டு குற்றம்பிடித்தார்கள்.

appozhudhu avarudaiya seesharil silar kazhuvaadha asutha kaigalilaalae pojanambannugiradhai avargal kandu kutrambidithaargal.

ஏனெனில் பரிசேயர் முதலிய யூதர் அனைவரும் முன்னோர்களின் பாரம்பரியத்தைத் கைக்கொண்டு, அடிக்கடி கைகழுவினாலொழியச் சாப்பிடமாட்டார்கள்.

enenil pariseyar mudhaliya yoodhar anaivarum munnorgalin paarambariyathaith kaikkondu, adikkadi kaigazhuvinaalozhiyach saappidamaattaargal.

கடையிலிருந்து வரும்போதும் ஸ்நானம்பண்ணாமல் சாப்பிடமாட்டார்கள். அப்படியே செம்புகளையும் கிண்ணங்களையும் செப்புக்குடங்களையும் மணைகளையும் கழுவுகிறதுமல்லாமல், வேறு அநேக ஆசாரங்களையும் கைக்கொண்டுவருவார்கள்.

kadaiyilirundhu varumbodhum snaanambannaamal saappidamaattaargal. appadiyae sembugalaiyum kinnangalaiyum seppukkudangalaiyum manaigalaiyum kazhuvugiradhumallaamal, veru anega aasaarangalaiyum kaikkonduvaruvaargal.

அப்பொழுது, அந்தப் பரிசேயரும் வேதபாரகரும் அவரை நோக்கி: உம்முடைய சீஷர்கள் ஏன் முன்னோருடைய பாரம்பரியத்தை மீறி கை கழுவாமல் சாப்பிடுகிறார்கள் என்று கேட்டார்கள்.

appozhudhu, andhap pariseyarum vedhabaaragarum avarai nokki: ummudaiya seeshargal en munnorudaiya paarambariyathai meeri kai kazhuvaamal saappidugiraargal endru kettaargal.

அவர்களுக்கு அவர் பிரதியுத்தரமாக: இந்த ஜனங்கள் தங்கள் உதடுகளால் என்னைக் கனம்பண்ணுகிறார்கள்; அவர்கள் இருதயமோ எனக்குத் தூரமாய் விலகியிருக்கிறது என்றும்,

avargalukku avar piradhiyutharamaaga: indha janangal thangal udhadugalaal ennaik kanambannugiraargal; avargal irudhayamo enakkuth thooramaay vilagiyirukkiradhu endrum,

மனுஷருடைய கற்பனைகளை உபதேசங்களாகப் போதித்து, வீணாய் எனக்கு ஆராதனை செய்கிறார்கள் என்றும், எழுதியிருக்கிறபிரகாரம், மாயக்காரராகிய உங்களைக் குறித்து, ஏசாயா நன்றாய்த் தீர்க்கதரிசனம் சொல்லியிருக்கிறான்.

manusharudaiya karpanaigalai ubadhesangalaagap podhithu, veenaay enakku aaraadhanai seygiraargal endrum, ezhudhiyirukkirabiragaaram, maayakkaararaagiya ungalaik kurithu, esaayaa nandraayth theerkkadharisanam solliyirukkiraan.

நீங்கள் தேவனுடைய கட்டளையைத் தள்ளிவிட்டு, மனுஷருடைய பாரம்பரியத்தைக் கைக்கொண்டுவருகிறவர்களாய், கிண்ணங்களையும் செம்புகளையும் கழுவுகிறீர்கள்; மற்றும் இப்படிப்பட்ட அநேக சடங்குகளையும் அனுசரித்து வருகிறீர்கள் என்றார்.

neengal thevanudaiya kattalaiyaith thallivittu, manusharudaiya paarambariyathaik kaikkonduvarugiravargalaay, kinnangalaiyum sembugalaiyum kazhuvugireergal; matrum ippadippatta anega sadangugalaiyum anusarithu varugireergal endraar.

பின்னும் அவர் அவர்களை நோக்கி: நீங்கள் உங்கள் பாரம்பரியத்தைக் கைக்கொள்ளும்படிக்குத் தேவனுடைய கட்டளைகளை வியர்த்தமாக்கினது நன்றாயிருக்கிறது.

pinnum avar avargalai nokki: neengal ungal paarambariyathaik kaikkollumbadikkuth thevanudaiya kattalaigalai viyarthamaakkinadhu nandraayirukkiradhu.

எப்படியெனில், உன் தகப்பனையும் உன் தாயையும் கனம்பண்ணுவாயாக என்றும், தன் தகப்பனையாவது தாயையாவது நிந்திக்கிறவன் கொல்லப்படவேண்டும் என்றும், மோசே சொல்லியிருக்கிறாரே.

eppadiyenil, un thagappanaiyum un thaayaiyum kanambannuvaayaaga endrum, than thagappanaiyaavadhu thaayaiyaavadhu nindhikkiravan kollappadavendum endrum, mosae solliyirukkiraarae.

நீங்களோ, ஒருவன் தன் தகப்பனையாவது தாயையாவது நோக்கி: உனக்கு நான் செய்யும் உதவி எது உண்டோ, அதைக் கொர்பான் என்னும் காணிக்கையாகக் கொடுக்கிறேன் என்று சொல்லிவிட்டால் அவனுடைய கடமை தீர்ந்தது என்று சொல்லி,

neengalo, oruvan than thagappanaiyaavadhu thaayaiyaavadhu nokki: unakku naan seyyum udhavi edhu undo, adhaik korbaan ennum kaanikkaiyaagak kodukkiren endru sollivittaal avanudaiya kadamai theerndhadhu endru solli,

அவனை இனி தன் தகப்பனுக்காவது தன் தாய்க்காவது யாதொரு உதவியும் செய்ய ஒட்டாமல்;

avanai ini than thagappanukkaavadhu than thaaykkaavadhu yaadhoru udhaviyum seyya ottaamal;

நீங்கள் போதித்த உங்கள் பாரம்பரியத்தினால் தேவ வசனத்தை அவமாக்குகிறீர்கள். இதுபோலவே நீங்கள் மற்றும் அநேக காரியங்களையும் செய்கிறீர்கள் என்று சொன்னார்.

neengal podhitha ungal paarambariyathinaal theva vasanathai avamaakkugireergal. idhubolavae neengal matrum anega kaariyangalaiyum seygireergal endru sonnaar.

பின்பு அவர் ஜனங்களெல்லாரையும் வரவழைத்து அவர்களை நோக்கி: நீங்கள் எல்லாரும் எனக்குச் செவிகொடுத்து உணருங்கள்.

pinbu avar janangalellaaraiyum varavazhaithu avargalai nokki: neengal ellaarum enakkuch sevigoduthu unarungal.

மனுஷனுக்குப் புறம்பே இருந்து அவனுக்குள்ளே போகிறதொன்றும் அவனைத் தீட்டுப்படுத்தமாட்டாது; அவன் உள்ளத்திலிருந்து புறப்படுகிறவைகளே மனுஷனைத் தீட்டுப்படுத்தும்.

manushanukkup purambae irundhu avanukkullae pogiradhondrum avanaith theettuppaduthamaattaadhu; avan ullathilirundhu purappadugiravaigalae manushanaith theettuppaduthum.

கேட்கிறதற்கு ஒருவன் காதுள்ளவனாயிருந்தால் கேட்கக்கடவன் என்றார்.

ketkiradharku oruvan kaadhullavanaayirundhaal ketkakkadavan endraar.

அவர் ஜனங்களை விட்டு வீட்டுக்குள் பிரவேசித்தபோது, அவருடைய சீஷர்கள் அவர் சொன்ன உவமையைக்குறித்து அவரிடத்தில் விசாரித்தார்கள்.

avar janangalai vittu veettukkul piravesithabodhu, avarudaiya seeshargal avar sonna uvamaiyaikkurithu avaridathil visaarithaargal.

அதற்கு அவர்: நீங்களும் இவ்வளவு உணர்வில்லாதவர்களா? புறம்பேயிருந்து மனுஷனுக்குள்ளே போகிறதொன்றும் அவனைத் தீட்டுப்படுத்தமாட்டாதென்று நீங்கள் அறிந்துகொள்ளவில்லையா?

adharku avar: neengalum ivvalavu unarvillaadhavargalaa? purambeyirundhu manushanukkullae pogiradhondrum avanaith theettuppaduthamaattaadhendru neengal arindhugollavillaiyaa?

அது அவன் இருதயத்தில் போகாமல் வயிற்றிலே போகிறது; அதிலிருந்து எல்லாப் போஜனங்களின் அசுத்தங்களையும் கழிக்கிற ஆசனவழியாய் நீங்கிப்போகும்.

adhu avan irudhayathil pogaamal vayitrilae pogiradhu; adhilirundhu ellaap pojanangalin asuthangalaiyum kazhikkira aasanavazhiyaay neengippogum.

மனுஷனுக்குள்ளே இருந்து புறப்படுகிறதே மனுஷனைத் தீட்டுப்படுத்தும்.

manushanukkullae irundhu purappadugiradhae manushanaith theettuppaduthum.

எப்படியெனில், மனுஷருடைய இருதயத்திற்குள்ளிருந்து பொல்லாத சிந்தனைகளும், விபசாரங்களும், வேசித்தனங்களும், கொலைபாதகங்களும்,

eppadiyenil, manusharudaiya irudhayathirkullirundhu pollaadha sindhanaigalum, vibasaarangalum, vesithanangalum, kolaibaadhagangalum,

களவுகளும், பொருளாசைகளும், துஷ்டத்தனங்களும், கபடும், காமவிகாரமும், வன்கண்ணும், தூஷணமும், பெருமையும், மதிகேடும் புறப்பட்டுவரும்.

kalavugalum, porulaasaigalum, thushtathanangalum, kabadum, kaamavigaaramum, vangannum, thooshanamum, perumaiyum, madhigedum purappattuvarum.

பொல்லாங்கானவைகளாகிய இவைகளெல்லாம் உள்ளத்திலிருந்து புறப்பட்டு மனுஷனைத் தீட்டுப்படுத்தும் என்றார்.

pollaangaanavaigalaagiya ivaigalellaam ullathilirundhu purappattu manushanaith theettuppaduthum endraar.

பின்பு, அவர் எழுந்து அவ்விடம் விட்டுப் புறப்பட்டு, தீரு சீதோன் பட்டணங்களின் எல்லைகளில் போய், ஒரு வீட்டுக்குள் பிரவேசித்து, ஒருவரும் அதை அறியாதிருக்க விரும்பியும், அவர் மறைவாயிருக்கக் கூடாமற்போயிற்று.

pinbu, avar ezhundhu avvidam vittup purappattu, theeru seedhon pattanangalin ellaigalil poy, oru veettukkul piravesithu, oruvarum adhai ariyaadhirukka virumbiyum, avar maraivaayirukkak koodaamarpoyitru.

அசுத்த ஆவிபிடித்திருந்த ஒரு சிறுபெண்ணின் தாயாகிய ஒரு ஸ்திரீ அவரைக்குறித்துக் கேள்விப்பட்டு, வந்து அவர் பாதத்தில் விழுந்தாள்.

asutha aavibidithirundha oru sirubennin thaayaagiya oru sthiree avaraikkurithuk kelvippattu, vandhu avar paadhathil vizhundhaal.

அந்த ஸ்திரீ சீரோபேனிக்கியா தேசத்தாளாகிய கிரேக்க ஸ்திரீயாயிருந்தாள்; அவள் தன் மகளைப் பிடித்திருக்கிற பிசாசைத் துரத்திவிடவேண்டுமென்று அவரை வேண்டிக்கொண்டாள்.

andha sthiree seerobenikkiyaa thesathaalaagiya kirekka sthireeyaayirundhaal; aval than magalaip pidithirukkira pisaasaith thurathividavendumendru avarai vendikkondaal.

இயேசு அவளை நோக்கி: முந்திப் பிள்ளைகள் திருப்தியடையட்டும்; பிள்ளைகளின் அப்பத்தை எடுத்து, நாய்க்குட்டிகளுக்குப் போடுகிறது நல்லதல்ல என்றார்.

yesu avalai nokki: mundhip pillaigal thirupthiyadaiyattum; pillaigalin appathai eduthu, naaykkuttigalukkup podugiradhu nalladhalla endraar.

அதற்கு அவள்: மெய்தான் ஆண்டவரே, ஆகிலும் மேஜையின் கீழிருக்கும் நாய்க்குட்டிகள் பிள்ளைகள் சிந்துகிற துணிக்கைகளைத் தின்னுமே என்றாள்.

adharku aval: meydhaan aandavarae, aagilum mejaiyin keezhirukkum naaykkuttigal pillaigal sindhugira thunikkaigalaith thinnumae endraal.

அப்பொழுது, அவர்: நீ சொன்ன அந்த வார்த்தையினிமித்தம் போகலாம். பிசாசு உன் மகளை விட்டு நீங்கிப்போயிற்று என்றார்.

appozhudhu, avar: nee sonna andha vaarthaiyinimitham pogalaam. pisaasu un magalai vittu neengippoyitru endraar.

அவள் தன் வீட்டுக்கு வந்தபொழுது, பிசாசு போய் விட்டதையும், தன் மகள் கட்டிலில் படுத்திருக்கிறதையும் கண்டாள்.

aval than veettukku vandhabozhudhu, pisaasu poy vittadhaiyum, than magal kattilil paduthirukkiradhaiyum kandaal.

மறுபடியும், அவர் தீரு சீதோன் பட்டணங்களின் எல்லைகளை விட்டுப் புறப்பட்டு, தெக்கப்போலியின் எல்லைகளின் வழியாய்க் கலிலேயாக் கடலருகே வந்தார்.

marubadiyum, avar theeru seedhon pattanangalin ellaigalai vittup purappattu, thekkappoliyin ellaigalin vazhiyaayk kalileyaak kadalarugae vandhaar.

அங்கே கொன்னைவாயுடைய ஒரு செவிடனை அவரிடத்தில் கொண்டுவந்து, அவர் தமது கையை அவன்மேல் வைக்கும்படி வேண்டிக்கொண்டார்கள்.

angae konnaivaayudaiya oru sevidanai avaridathil konduvandhu, avar thamadhu kaiyai avanmel vaikkumbadi vendikkondaargal.

அப்பொழுது, அவர் அவனை ஜனக்கூட்டத்தை விட்டுத் தனியே அழைத்துக்கொண்டுபோய், தம்முடைய விரல்களை அவன் காதுகளில் வைத்து, உமிழ்ந்து, அவனுடைய நாவைத்தொட்டு;

appozhudhu, avar avanai janakkoottathai vittuth thaniyae azhaithukkonduboy, thammudaiya viralgalai avan kaadhugalil vaithu, umizhndhu, avanudaiya naavaithottu;

வானத்தை அண்ணாந்து பார்த்து, பெருமூச்சுவிட்டு: எப்பத்தா என்றார். அதற்குத் திறக்கப்படுவாயாக என்று அர்த்தமாம்.

vaanathai annaandhu paarthu, perumoochuvittu: eppathaa endraar. adharkuth thirakkappaduvaayaaga endru arthamaam.

உடனே அவனுடைய செவிகள் திறக்கப்பட்டு, அவனுடைய நாவின் கட்டும் அவிழ்ந்து, அவன் செவ்வையாய்ப் பேசினான்.

udanae avanudaiya sevigal thirakkappattu, avanudaiya naavin kattum avizhndhu, avan sevvaiyaayp pesinaan.

அதை ஒருவருக்கும் சொல்லவேண்டாமென்று அவர்களுக்குக் கட்டளையிட்டார்; ஆகிலும் எவ்வளவு அதிகமாய் அவர்களுக்குக் கட்டளையிட்டாரோ, அவ்வளவு அதிகமாய் அவர்கள் அதைப் பிரசித்தம்பண்ணி,

adhai oruvarukkum sollavendaamendru avargalukkuk kattalaiyittaar; aagilum evvalavu adhigamaay avargalukkuk kattalaiyittaaro, avvalavu adhigamaay avargal adhaip pirasithambanni,

எல்லாவற்றையும் நன்றாய்ச் செய்தார்; செவிடர் கேட்கவும், ஊமையர் பேசவும்பண்ணுகிறார் என்று சொல்லி, மேன்மேலும் ஆச்சரியப்பட்டார்கள்.

ellaavatraiyum nandraaych seydhaar; sevidar ketkavum, oomaiyar pesavumbannugiraar endru solli, menmelum aachariyappattaargal.