லூக்கா 5 Luke 5 in Tamil and Tanglish

பின்பு அவர் கெனேசரேத்துக் கடலருகே நின்றபோது, திரளான ஜனங்கள் தேவவசனத்தைக் கேட்கும்படி அவரிடத்தில் நெருங்கினார்கள்.

pinbu avar kenesarethuk kadalarugae nindrabodhu, thiralaana janangal thevavasanathaik ketkumbadi avaridathil nerunginaargal.

அப்பொழுது கடற்கரையிலே நின்ற இரண்டு படவுகளைக் கண்டார். மீன்பிடிக்கிறவர்கள் அவைகளை விட்டிறங்கி, வலைகளை அலசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

appozhudhu kadarkaraiyilae nindra irandu padavugalaik kandaar. meenbidikkiravargal avaigalai vittirangi, valaigalai alasikkondirundhaargal.

அப்பொழுது அந்தப்படவுகளில் ஒன்றில் ஏறினார், அது சீமோனுடையதாயிருந்தது; அதைக் கரையிலிருந்து சற்றே தள்ளும்படி அவனைக் கேட்டுக்கொண்டு, அந்தப்படவில் உட்கார்ந்து, ஜனங்களுக்குப் போதகம்பண்ணினார்.

appozhudhu andhappadavugalil ondril erinaar, adhu seemonudaiyadhaayirundhadhu; adhaik karaiyilirundhu satrae thallumbadi avanaik kettukkondu, andhappadavil utkaarndhu, janangalukkup podhagambanninaar.

அவர் போதகம்பண்ணி முடித்தபின்பு சீமோனை நோக்கி: ஆழத்திலே தள்ளிக்கொண்டுபோய், மீன்பிடிக்கும்படி உங்கள் வலைகளைப் போடுங்கள் என்றார்.

avar podhagambanni mudithabinbu seemonai nokki: aazhathilae thallikkonduboy, meenbidikkumbadi ungal valaigalaip podungal endraar.

அதற்குச் சீமோன்: ஐயரே, இராமுழுவதும் நாங்கள் பிரயாசப்பட்டும் ஒன்றும் அகப்படவில்லை; ஆகிலும் உம்முடைய வார்த்தையின்படியே வலையைப் போடுகிறேன் என்றான்.

adharkuch seemon: aiyarae, iraamuzhuvadhum naangal pirayaasappattum ondrum agappadavillai; aagilum ummudaiya vaarthaiyinbadiyae valaiyaip podugiren endraan.

அந்தப்படியே அவர்கள் செய்து, தங்கள் வலை கிழிந்துபோகத்தக்கதாக மிகுதியான மீன்களைப் பிடித்தார்கள்.

andhappadiyae avargal seydhu, thangal valai kizhindhubogathakkadhaaga migudhiyaana meengalaip pidithaargal.

அப்பொழுது மற்றப் படவிலிருந்த கூட்டாளிகள் வந்து தங்களுக்கு உதவிசெய்யும்படிக்குச் சைகைகாட்டினார்கள்; அவர்கள் வந்து, இரண்டு படவுகளும் அமிழத்தக்கதாக நிரப்பினார்கள்.

appozhudhu matrap padavilirundha koottaaligal vandhu thangalukku udhaviseyyumbadikkuch saigaigaattinaargal; avargal vandhu, irandu padavugalum amizhathakkadhaaga nirappinaargal.

சீமோன் பேதுரு அதைக்கண்டு, இயேசுவின் பாதத்தில் விழுந்து: ஆண்டவரே, நான் பாவியான மனுஷன், நீர் என்னைவிட்டுப் போகவேண்டும் என்றான்.

seemon pedhuru adhaikkandu, yesuvin paadhathil vizhundhu: aandavarae, naan paaviyaana manushan, neer ennaivittup pogavendum endraan.

அவர்கள் திரளான மீன்களைப் பிடித்ததினிமித்தம், அவனுக்கும் அவனோடுகூட இருந்த யாவருக்கும் பிரமிப்புண்டானபடியால் அப்படிச் சொன்னான்.

avargal thiralaana meengalaip pidithadhinimitham, avanukkum avanodugooda irundha yaavarukkum piramippundaanabadiyaal appadich sonnaan.

சீமோனுக்குக் கூட்டாளிகளான செபெதேயுவின் குமாரராகிய யாக்கோபும் யோவானும் அந்தப்படியே பிரமித்தார்கள். அப்பொழுது இயேசு சீமோனை நோக்கி: பயப்படாதே, இதுமுதல் நீ மனுஷரைப் பிடிக்கிறவனாயிருப்பாய் என்றார்.

seemonukkuk koottaaligalaana sebedheyuvin kumaararaagiya yaakkobum yovaanum andhappadiyae piramithaargal. appozhudhu yesu seemonai nokki: payappadaadhae, idhumudhal nee manusharaip pidikkiravanaayiruppaay endraar.

அவர்கள் படவுகளைக் கரையிலே கொண்டுபோய் நிறுத்தி, எல்லாவற்றையும் விட்டு, அவருக்குப் பின்சென்றார்கள்.

avargal padavugalaik karaiyilae konduboy niruthi, ellaavatraiyum vittu, avarukkup pinsendraargal.

பின்பு அவர் ஒரு பட்டணத்தில் இருக்கையில், குஷ்டரோகம் நிறைந்த ஒரு மனுஷன் இயேசுவைக்கண்டு, முகங்குப்புற விழுந்து: ஆண்டவரே, உமக்குச் சித்தமானால் என்னைச் சுத்தமாக்க உம்மாலே ஆகும் என்று அவரை வேண்டிக்கொண்டான்.

pinbu avar oru pattanathil irukkaiyil, kushtarogam niraindha oru manushan yesuvaikkandu, muganguppura vizhundhu: aandavarae, umakkuch sithamaanaal ennaich suthamaakka ummaalae aagum endru avarai vendikkondaan.

அவர் தமதுகையை நீட்டி, அவனைத் தொட்டு: எனக்குச் சித்தமுண்டு சுத்தமாகு என்றார்; உடனே குஷ்டரோகம் அவனை விட்டு நீங்கிற்று.

avar thamadhugaiyai neetti, avanaith thottu: enakkuch sithamundu suthamaagu endraar; udanae kushtarogam avanai vittu neengitru.

அவர் அவனை நோக்கி: நீ இதை ஒருவருக்கும் சொல்லாமல், போய், உன்னை ஆசாரியனுக்குக் காண்பித்து, நீ சுத்தமானதினிமித்தம், மோசே கட்டளையிட்டபடியே, அவர்களுக்குச் சாட்சியாகப் பலி செலுத்து என்று கட்டளையிட்டார்.

avar avanai nokki: nee idhai oruvarukkum sollaamal, poy, unnai aasaariyanukkuk kaanbithu, nee suthamaanadhinimitham, mosae kattalaiyittabadiyae, avargalukkuch saatsiyaagap pali seluthu endru kattalaiyittaar.

அப்படியிருந்தும் அவருடைய கீர்த்தி அதிகமாகப் பரம்பிற்று. திரளான ஜனங்கள் அவருடைய உபதேசத்தைக் கேட்பதற்கும் அவராலே தங்கள் பிணிகள் நீங்கிச் சவுக்கியமடைவதற்கும் கூடிவந்தார்கள்.

appadiyirundhum avarudaiya keerthi adhigamaagap parambitru. thiralaana janangal avarudaiya ubadhesathaik ketpadharkum avaraalae thangal pinigal neengich savukkiyamadaivadharkum koodivandhaargal.

அவரோ வனாந்தரத்தில் தனித்துப் போய், ஜெபம்பண்ணிக்கொண்டிருந்தார்.

avaro vanaandharathil thanithup poy, jebambannikkondirundhaar.

பின்பு ஒருநாள் அவர் உபதேசித்துக்கொண்டிருக்கிறபோது, கலிலேயா யூதேயா நாடுகளிலுள்ள சகல கிராமங்களிலும், எருசலேம் நகரத்திலுமிருந்து வந்த பரிசேயரும் நியாயசாஸ்திரிகளும் உட்கார்ந்திருந்தார்கள்; அப்பொழுது பிணியாளிகளைக் குணமாக்கத்தக்கதாகக் கர்த்தருடைய வல்லமை விளங்கிற்று.

pinbu orunaal avar ubadhesithukkondirukkirabodhu, kalileyaa yoodheyaa naadugalilulla sagala kiraamangalilum, erusalem nagarathilumirundhu vandha pariseyarum niyaayasaasthirigalum utkaarndhirundhaargal; appozhudhu piniyaaligalaik kunamaakkathakkadhaagak kartharudaiya vallamai vilangitru.

அப்பொழுது சில மனுஷர் திமிர்வாதக்காரன் ஒருவனைப் படுக்கையோடே எடுத்துக்கொண்டுவந்து, அவனை உள்ளேகொண்டுபோகவும் அவர் முன்பாக வைக்கவும் வகைதேடினார்கள்.

appozhudhu sila manushar thimirvaadhakkaaran oruvanaip padukkaiyodae eduthukkonduvandhu, avanai ullegondubogavum avar munbaaga vaikkavum vagaidhedinaargal.

ஜனக்கூட்டம் மிகுதியாயிருந்தபடியால் அவனை உள்ளே கொண்டுபோகிறதற்கு வகைகாணாமல், வீட்டின்மேல் ஏறி, தட்டோடுகள் வழியாய் ஜனங்களின் மத்தியில் இயேசுவுக்கு முன்பாக அவனைப் படுக்கையோடே இறக்கினார்கள்.

janakkoottam migudhiyaayirundhabadiyaal avanai ullae kondubogiradharku vagaigaanaamal, veettinmel eri, thattodugal vazhiyaay janangalin mathiyil yesuvukku munbaaga avanaip padukkaiyodae irakkinaargal.

அவர்களுடைய விசுவாசத்தை அவர் கண்டு, திமிர்வாதக்காரனை நோக்கி: மனுஷனே, உன் பாவங்கள் உனக்கு மன்னிக்கப்பட்டது என்றார்.

avargaludaiya visuvaasathai avar kandu, thimirvaadhakkaaranai nokki: manushanae, un paavangal unakku mannikkappattadhu endraar.

அப்பொழுது வேதபாரகரும் பரிசேயரும் யோசனைபண்ணி, தேவதூஷணம் சொல்லுகிற இவன் யார்? தேவன் ஒருவரேயன்றிப் பாவங்களை மன்னிக்கத்தக்கவர் யார் என்றார்கள்.

appozhudhu vedhabaaragarum pariseyarum yosanaibanni, thevadhooshanam sollugira ivan yaar? thevan oruvareyandrip paavangalai mannikkathakkavar yaar endraargal.

இயேசு அவர்கள் சிந்தனைகளை அறிந்து, அவர்களை நோக்கி: உங்கள் இருதயங்களில் நீங்கள் சிந்திக்கிறதென்ன?

yesu avargal sindhanaigalai arindhu, avargalai nokki: ungal irudhayangalil neengal sindhikkiradhenna?

உன் பாவங்கள் உனக்கு மன்னிக்கப்பட்டது என்று சொல்வதோ, எழுந்து நடவென்று சொல்வதோ, எது எளிது?

un paavangal unakku mannikkappattadhu endru solvadho, ezhundhu nadavendru solvadho, edhu elidhu?

பூமியிலே பாவங்களை மன்னிக்க மனுஷகுமாரனுக்கு அதிகாரம் உண்டென்பதை நீங்கள் அறியவேண்டுமென்று சொல்லி, திமிர்வாதக்காரனை நோக்கி: நீ எழுந்து, உன் படுக்கையை எடுத்துக்கொண்டு, உன் வீட்டுக்குப் போ என்று உனக்குச் சொல்லுகிறேன் என்றார்.

poomiyilae paavangalai mannikka manushagumaaranukku adhigaaram undenbadhai neengal ariyavendumendru solli, thimirvaadhakkaaranai nokki: nee ezhundhu, un padukkaiyai eduthukkondu, un veettukkup po endru unakkuch sollugiren endraar.

உடனே அவன் அவர்களுக்கு முன்பாக எழுந்து, தன் படுக்கையை எடுத்துக்கொண்டு, தேவனை மகிமைப்படுத்தி, தன் வீட்டுக்குப் போனான்.

udanae avan avargalukku munbaaga ezhundhu, than padukkaiyai eduthukkondu, thevanai magimaippaduthi, than veettukkup ponaan.

அதினாலே எல்லாரும் ஆச்சரியப்பட்டு, தேவனை மகிமைப்படுத்தினார்கள்; அல்லாமலும், அவர்கள் பயம் நிறைந்தவர்களாகி, அதிசயமான காரியங்களை இன்று கண்டோம் என்றார்கள்.

adhinaalae ellaarum aachariyappattu, thevanai magimaippaduthinaargal; allaamalum, avargal payam niraindhavargalaagi, adhisayamaana kaariyangalai indru kandom endraargal.

இவைகளுக்குப் பின்பு, அவர் புறப்பட்டு, ஆயத்துறையில் உட்கார்ந்திருந்த லேவி என்னும் பேருடைய ஒரு ஆயக்காரனைக் கண்டு: எனக்குப் பின்சென்று வா என்றார்.

ivaigalukkup pinbu, avar purappattu, aayathuraiyil utkaarndhirundha levi ennum perudaiya oru aayakkaaranaik kandu: enakkup pinsendru vaa endraar.

அவன் எல்லாவற்றையும் விட்டு, எழுந்து, அவருக்குப் பின்சென்றான்.

avan ellaavatraiyum vittu, ezhundhu, avarukkup pinsendraan.

அந்த லேவி என்பவன் தன் வீட்டிலே அவருக்குப் பெரிய விருந்துபண்ணினான். அநேக ஆயக்காரரும் மற்றவர்களும் அவர்களோடேகூடப் பந்தியிருந்தார்கள்.

andha levi enbavan than veettilae avarukkup periya virundhubanninaan. anega aayakkaararum matravargalum avargalodegoodap pandhiyirundhaargal.

வேதபாரகரும் பரிசேயரும் அவருடைய சீஷருக்கு விரோதமாக முறுமுறுத்து: நீங்கள் ஆயக்காரரோடும் பாவிகளோடும் போஜனபானம்பண்ணுகிறதென்னவென்று கேட்டார்கள்.

vedhabaaragarum pariseyarum avarudaiya seesharukku virodhamaaga murumuruthu: neengal aayakkaararodum paavigalodum pojanabaanambannugiradhennavendru kettaargal.

இயேசு அவர்களுக்குப் பிரதியுத்தரமாக: பிணியாளிகளுக்கு வைத்தியன் வேண்டியதேயல்லாமல் சுகமுள்ளவர்களுக்கு வேண்டியதில்லை.

yesu avargalukkup piradhiyutharamaaga: piniyaaligalukku vaithiyan vendiyadheyallaamal sugamullavargalukku vendiyadhillai.

நீதிமான்களையல்ல, பாவிகளையே மனந்திரும்புகிறதற்கு அழைக்க வந்தேன் என்றார்.

needhimaangalaiyalla, paavigalaiyae manandhirumbugiradharku azhaikka vandhen endraar.

பின்பு அவர்கள் அவரை நோக்கி: யோவானுடைய சீஷர் அநேகந்தரம் உபவாசித்து ஜெபம்பண்ணிக்கொண்டுவருகிறார்கள், பரிசேயருடைய சீஷரும் அப்படியே செய்கிறார்கள், உம்முடைய சீஷர் போஜனபானம்பண்ணுகிறார்களே, அதெப்படியென்று கேட்டார்கள்.

pinbu avargal avarai nokki: yovaanudaiya seeshar anegandharam ubavaasithu jebambannikkonduvarugiraargal, pariseyarudaiya seesharum appadiyae seygiraargal, ummudaiya seeshar pojanabaanambannugiraargalae, adheppadiyendru kettaargal.

அதற்கு அவர்: மணவாளன் தங்களோடிருக்கையில் மணவாளனுடைய தோழர்களை நீங்கள் உபவாசிக்கச் செய்யக்கூடுமா?

adharku avar: manavaalan thangalodirukkaiyil manavaalanudaiya thozhargalai neengal ubavaasikkach seyyakkoodumaa?

மணவாளன் அவர்களை விட்டு எடுபடும் நாட்கள் வரும், அந்த நாட்களிலே உபவாசிப்பார்கள் என்றார்.

manavaalan avargalai vittu edubadum naatkal varum, andha naatkalilae ubavaasippaargal endraar.

அவர்களுக்கு ஒரு உவமையையும்சொன்னார்: ஒருவனும் புதிய வஸ்திரத்துண்டைப் பழைய வஸ்திரத்தின்மேல் போட்டு இணைக்கமாட்டான், இணைத்தால் புதியது பழையதைக் கிழிக்கும்; புதியவஸ்திரத்துண்டு பழைய வஸ்திரத்துக்கு ஒவ்வாது.

avargalukku oru uvamaiyaiyumsonnaar: oruvanum pudhiya vasthirathundaip pazhaiya vasthirathinmel pottu inaikkamaattaan, inaithaal pudhiyadhu pazhaiyadhaik kizhikkum; pudhiyavasthirathundu pazhaiya vasthirathukku ovvaadhu.

ஒருவனும் புது திராட்சரசத்தைப் பழந்துருத்திகளில் வார்த்துவைக்கமாட்டான்: வார்த்துவைத்தால் புதுரசம் துருத்திகளைக் கிழித்துப்போடும், இரசமும் சிந்திப்போம், துருத்திகளும் கெட்டுப்போம்.

oruvanum pudhu thiraatsarasathaip pazhandhuruthigalil vaarthuvaikkamaattaan: vaarthuvaithaal pudhurasam thuruthigalaik kizhithuppodum, irasamum sindhippom, thuruthigalum kettuppom.

புது ரசத்தைப் புது துருத்திகளில் வார்த்துவைக்கவேண்டும், அப்பொழுது இரண்டும் பத்திரப்பட்டிருக்கும்.

pudhu rasathaip pudhu thuruthigalil vaarthuvaikkavendum, appozhudhu irandum pathirappattirukkum.

அன்றியும் ஒருவனும் பழைய ரசத்தைக் குடித்தவுடனே புது ரசத்தை விரும்பமாட்டான், பழைய ரசமே நல்லதென்று சொல்லுவான் என்றார்.

andriyum oruvanum pazhaiya rasathaik kudithavudanae pudhu rasathai virumbamaattaan, pazhaiya rasamae nalladhendru solluvaan endraar.