யோபு 36 Job 36 in Tamil and Tanglish

பின்னும் எலிகூ:

pinnum eligoo:

நான் பேசிமுடியுமட்டும் சற்றே பொறும்; இன்னும் தேவன்பட்சத்தில் நான் சொல்லவேண்டிய நியாயங்களை உமக்குச் சொல்லிக்காண்பிப்பேன்.

naan pesimudiyumattum satrae porum; innum thevanbatsathil naan sollavendiya niyaayangalai umakkuch sollikkaanbippen.

நான் தூரத்திலிருந்து என் ஞானத்தைக் கொண்டுவந்து, என்னை உண்டாக்கினவருடைய நீதியை விளங்கப்பண்ணுவேன்.

naan thoorathilirundhu en njaanathaik konduvandhu, ennai undaakkinavarudaiya needhiyai vilangappannuven.

மெய்யாகவே என் வார்த்தைகள் பொய்யற்றிருக்கும்; உம்மோடே பேசுகிறவன் அறிவில் தேறினவன்.

meyyaagavae en vaarthaigal poyyatrirukkum; ummodae pesugiravan arivil therinavan.

இதோ, தேவன் மகத்துவமுள்ளவர், அவர் ஒருவரையும் புறக்கணியார்; மன உருக்கத்திலும் அவர் மகத்துவமுள்ளவர்.

idho, thevan magathuvamullavar, avar oruvaraiyum purakkaniyaar; mana urukkathilum avar magathuvamullavar.

அவர் துன்மார்க்கரைப் பிழைக்க ஒட்டாதிருக்கிறார்; சிறுமையானவர்களின் நியாயத்தை விசாரிக்கிறார்.

avar thunmaarkkaraip pizhaikka ottaadhirukkiraar; sirumaiyaanavargalin niyaayathai visaarikkiraar.

அவர் தம்முடைய கண்களை நீதிமான்களைவிட்டு விலக்காமல், அவர்களை ராஜாக்களோடேகூட சிங்காசனத்தில் ஏறவும், உயர்ந்த ஸ்தலத்தில் என்றைக்கும் உட்கார்ந்திருக்கவும் செய்கிறார்.

avar thammudaiya kangalai needhimaangalaivittu vilakkaamal, avargalai raajaakkalodegooda singaasanathil eravum, uyarndha sthalathil endraikkum utkaarndhirukkavum seygiraar.

அவர்கள் விலங்குகள் போடப்பட்டு, உபத்திரவத்தின் கயிறுகளால் கட்டப்பட்டிருந்தாலும்,

avargal vilangugal podappattu, ubathiravathin kayirugalaal kattappattirundhaalum,

அவர், அவர்கள் கிரியையையும், மிஞ்சிப்போன அவர்களுடைய மீறுதல்களையும் அவர்களுக்குத் தெரியப்படுத்தி,

avar, avargal kiriyaiyaiyum, minjippona avargaludaiya meerudhalgalaiyum avargalukkuth theriyappaduthi,

அக்கிரமத்தை விட்டுத் திரும்பும்படி அவர்கள் செவியைத் திறந்து கடிந்துகொள்ளுகிறார்.

akkiramathai vittuth thirumbumbadi avargal seviyaith thirandhu kadindhugollugiraar.

அவர்கள் அடங்கி அவரைச் சேவித்தால், தங்கள் நாட்களை நன்மையாகவும், தங்கள் வருஷங்களைச் செல்வவாழ்வாகவும் போக்குவார்கள்.

avargal adangi avaraich sevithaal, thangal naatkalai nanmaiyaagavum, thangal varushangalaich selvavaazhvaagavum pokkuvaargal.

அடங்கார்களாகில் பட்டயத்துக்கு இரையாகி, ஞானம் அடையாமல் மாண்டுபோவார்கள்.

adangaargalaagil pattayathukku iraiyaagi, njaanam adaiyaamal maandubovaargal.

மாயமுள்ள இருதயத்தார் குரோதத்தைக் குவித்துக்கொள்ளுகிறார்கள்; அவர்களை அவர் கட்டிவைக்கும்போது கெஞ்சிக் கூப்பிடுவார்கள்.

maayamulla irudhayathaar kurodhathaik kuvithukkollugiraargal; avargalai avar kattivaikkumbodhu kenjik kooppiduvaargal.

அவர்கள் வாலவயதிலே மாண்டுபோவார்கள்; இலச்சையானவர்களுக்குள்ளே அவர்கள் பிராணன் முடியும்.

avargal vaalavayadhilae maandubovaargal; ilachaiyaanavargalukkullae avargal piraanan mudiyum.

சிறுமைப்பட்டர்வகளை அவர் சிறுமைக்கு நீங்கலாக்கி, அவர்கள் ஒடுக்கப்பட்டிருக்கையில் அவர்கள் செவியைத் திறக்கிறார்.

sirumaippattarvagalai avar sirumaikku neengalaakki, avargal odukkappattirukkaiyil avargal seviyaith thirakkiraar.

அப்படியே அவர் உம்மையும் நெருக்கத்தினின்று விலக்கி, ஒடுக்கமில்லாத விசாலத்திலே வைப்பார்; உம்முடைய போஜனபந்தி கொழுமையான பதார்த்தங்களால் நிறைந்திருக்கும்.

appadiyae avar ummaiyum nerukkathinindru vilakki, odukkamillaadha visaalathilae vaippaar; ummudaiya pojanabandhi kozhumaiyaana padhaarthangalaal niraindhirukkum.

ஆகாதவன்மேல் வரும் நியாயத்தீர்ப்பு நிறைவேறப் பார்ப்பீர்; நியாயமும் நீதியும் உம்மை ஆதரிக்கும்.

aagaadhavanmel varum niyaayatheerppu niraiverap paarppeer; niyaayamum needhiyum ummai aadharikkum.

உக்கிரமுண்டாயிருக்கிறதினால் அவர் உம்மை ஒரு அடியினால் வாரிக்கொண்டு போகாதபடிக்கு எச்சரிக்கையாயிரும்; அப்பொழுது மீட்கும்பொருளை மிகுதியாய்க் கொடுத்தாலும் அதற்கு நீர் நீங்கலாகமாட்டீர்.

ukkiramundaayirukkiradhinaal avar ummai oru adiyinaal vaarikkondu pogaadhabadikku echarikkaiyaayirum; appozhudhu meetkumborulai migudhiyaayk koduthaalum adharku neer neengalaagamaatteer.

உம்முடைய செல்வத்தை அவர் மதிப்பாரோ? உம்முடைய பொன்னையும், பூரணபராக்கிரமத்தையும் அவர் மதிக்கமாட்டாரே.

ummudaiya selvathai avar madhippaaro? ummudaiya ponnaiyum, pooranabaraakkiramathaiyum avar madhikkamaattaarae.

ஜனங்கள் தங்கள் இடத்தைவிட்டு வாரிக்கொள்ளப்படப்போகிற இரவை வாஞ்சிக்காதிரும்.

janangal thangal idathaivittu vaarikkollappadappogira iravai vaanjikkaadhirum.

அக்கிரமத்துக்குத் திரும்பாதபடிக்கு எச்சரிக்கையாயிரும், உபத்திரவத்தைப்பார்க்கிலும் அக்கிரமத்தைத் தெரிந்துகொண்டீரே.

akkiramathukkuth thirumbaadhabadikku echarikkaiyaayirum, ubathiravathaippaarkkilum akkiramathaith therindhugondeerae.

இதோ தேவன் தம்முடைய வல்லமையில் உயர்ந்திருக்கிறார்; அவரைப்போல் போதிக்கிறவர் யார்?

idho thevan thammudaiya vallamaiyil uyarndhirukkiraar; avaraippol podhikkiravar yaar?

அவருடைய வழியின் நியாயத்தை விசாரிக்கத்தக்கவன் யார்? நீர் அநியாயம் செய்தீர் என்று சொல்லத்தக்கவன் யார்?

avarudaiya vazhiyin niyaayathai visaarikkathakkavan yaar? neer aniyaayam seydheer endru sollathakkavan yaar?

மனுஷர் நோக்கிப்பார்க்கிற அவருடைய கிரியை நீர் மகிமைப்படுத்த நினையும்.

manushar nokkippaarkkira avarudaiya kiriyai neer magimaippadutha ninaiyum.

எல்லா மனுஷரும் அதைக் காண்கிறார்களே; தூரத்திலிருந்து அது மனுஷருக்கு வெளிப்படுகிறது.

ellaa manusharum adhaik kaangiraargalae; thoorathilirundhu adhu manusharukku velippadugiradhu.

இதோ, தேவன் மகத்துவமுள்ளவர், நாம் அவரை அறிய முடியாது; அவருடைய வருஷங்களின் இலக்கம் ஆராய்ந்து முடியாதது.

idho, thevan magathuvamullavar, naam avarai ariya mudiyaadhu; avarudaiya varushangalin ilakkam aaraayndhu mudiyaadhadhu.

அவர் நீர்த்துளிகளை அணுவைப்போல ஏறப்பண்ணுகிறார்; அவைகள் மேகத்திலிருந்து மழையாய்ச் சொரிகிறது.

avar neerthuligalai anuvaippola erappannugiraar; avaigal megathilirundhu mazhaiyaaych sorigiradhu.

அதை மேகங்கள் பெய்து, மனுஷர்மேல் மிகுதியாய்ப் பொழிகிறது.

adhai megangal peydhu, manusharmel migudhiyaayp pozhigiradhu.

மேகங்களின் பரவுதலையும், அவருடைய கூடாரத்திலிருந்து எழும்பும் குமுறல்களையும் அறியமுடியுமோ?

megangalin paravudhalaiyum, avarudaiya koodaarathilirundhu ezhumbum kumuralgalaiyum ariyamudiyumo?

இதோ, அதின்மேல் தம்முடைய மின்னலின் ஒளியை விரிக்கிறார்; சமுத்திரத்தின் ஆழங்களையும் மூடுகிறார்.

idho, adhinmel thammudaiya minnalin oliyai virikkiraar; samuthirathin aazhangalaiyum moodugiraar.

அவைகளால் ஜனங்களை தண்டிக்கிறவரும், ஆகாரங்கொடுத்து இரட்சிக்கிறவருமாயிருக்கிறார்.

avaigalaal janangalai thandikkiravarum, aagaarangoduthu iratsikkiravarumaayirukkiraar.

அவர் மின்னலின் ஒளியைத் தமது கைக்குள்ளே மூடி, அது இன்னின்னதை, அடிக்கவேண்டுமென்று கட்டளையிடுகிறார்.

avar minnalin oliyaith thamadhu kaikkullae moodi, adhu inninnadhai, adikkavendumendru kattalaiyidugiraar.

அதினால் அவர் செய்ய நினைக்கிறதையும், மந்தாரம் எழும்பப்போகிறதையும், ஆடுமாடுகள் அறியப்படுத்தும்.

adhinaal avar seyya ninaikkiradhaiyum, mandhaaram ezhumbappogiradhaiyum, aadumaadugal ariyappaduthum.