அதற்குப்பின்பு நான் யூதாவின் ராஜாவாகிய சிதேக்கியாவையும், அவன் ஊழியக்காரரையும், ஜனத்தையும், இந்த நகரத்திலே கொள்ளைநோய்க்கும் பட்டயத்துக்கும் பஞ்சத்துக்கும் தப்பி மீதியானவர்களையும் பாபிலோன் ராஜாவாகிய நேபுகாத்நேச்சாருடைய கையிலும், அவர்கள் சத்துருக்களின் கையிலும், அவர்கள் பிராணனை வாங்கத் தேடுகிறவர்களின் கையிலும் ஒப்புக்கொடுப்பேன்; அவன் அவர்களைப் பட்டயக் கருக்கினால் வெட்டுவான்; அவன் அவர்களைத் தப்பவிடுவதுமில்லை, அவன் மன்னிப்பதுமில்லை, இரங்குவதுமில்லையென்று கர்த்தர் உரைக்கிறார் என்றான்.
adharkuppinbu naan yoodhaavin raajaavaagiya sidhekkiyaavaiyum, avan oozhiyakkaararaiyum, janathaiyum, indha nagarathilae kollainoykkum pattayathukkum panjathukkum thappi meedhiyaanavargalaiyum paabilon raajaavaagiya nebugaathnechaarudaiya kaiyilum, avargal sathurukkalin kaiyilum, avargal piraananai vaangath thedugiravargalin kaiyilum oppukkoduppen; avan avargalaip pattayak karukkinaal vettuvaan; avan avargalaith thappaviduvadhumillai, avan mannippadhumillai, iranguvadhumillaiyendru karthar uraikkiraar endraan.