Isaiah 57 · 21 verses
நீதிமான் மடிந்துபோகிறான், ஒருவரும் அதை மனதில் வைக்கிறதில்லை; புத்திமான்கள் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறார்கள், ஆனாலும் தீங்குவராததற்குமுன்னே நீதிமான் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறான் என்பதைச் சிந்திப்பார் இல்லை.
needhimaan madindhubogiraan, oruvarum adhai manadhil vaikkiradhillai; puthimaangal eduthukkollappadugiraargal, aanaalum theenguvaraadhadharkumunnae needhimaan eduthukkollappadugiraan enbadhaich sindhippaar illai.
நேர்மையாய் நடந்தவர்கள் சமாதானத்துக்குள் பிரவேசித்து தங்கள் படுக்கைகளில் இளைப்பாறுகிறார்கள்.
nermaiyaay nadandhavargal samaadhaanathukkul piravesithu thangal padukkaigalil ilaippaarugiraargal.
நாள்பார்க்கிறவளின் பிள்ளைகளே, விபசாரனுக்கும் வேசிக்கும் பிறந்த சந்ததியாரே, நீங்கள் இங்கே கிட்டிவாருங்கள்.
naalbaarkkiravalin pillaigalae, vibasaaranukkum vesikkum pirandha sandhadhiyaarae, neengal ingae kittivaarungal.
நீங்கள் யாரைப் பரியாசம்பண்ணுகிறீர்கள்? யாருக்கு விரோதமாய் வாயைத் திறந்து, நாக்கை நீட்டுகிறீர்கள்? நீங்கள் துரோகம்பண்ணுகிற பிள்ளைகளும், கள்ளச் சந்ததியாருமல்லவோ?
neengal yaaraip pariyaasambannugireergal? yaarukku virodhamaay vaayaith thirandhu, naakkai neettugireergal? neengal thurogambannugira pillaigalum, kallach sandhadhiyaarumallavo?
நீங்கள் பச்சையான சகல மரத்தின்கீழும், விக்கிரக தேவர்களோடே மோகாக்னியில் வெந்து, பள்ளத்தாக்குகளிலே கன்மலை வெடிப்புகளின் கீழ்ப் பிள்ளைகளைக் கொன்றுபோடுகிறவர்கள்.
neengal pachaiyaana sagala marathingeezhum, vikkiraga thevargalodae mogaakniyil vendhu, pallathaakkugalilae kanmalai vedippugalin keezhp pillaigalaik kondrubodugiravargal.
பள்ளத்தாக்குகளிலுள்ள வழவழப்பான சிலைகளிடத்தில் உன் பங்கு இருக்கிறது; அவைகள், அவைகளே உன் வீதம்; அவைகளுக்கு நீ பானபலியை வார்த்து, போஜனபலியையும் செலுத்துகிறாய்; இவைகளின்மேல் பிரியப்படுவேனோ?
pallathaakkugalilulla vazhavazhappaana silaigalidathil un pangu irukkiradhu; avaigal, avaigalae un veedham; avaigalukku nee paanabaliyai vaarthu, pojanabaliyaiyum seluthugiraay; ivaigalinmel piriyappaduveno?
நீ உயரமும் உன்னதமுமான மலைகளின்மேல் உன் மஞ்சத்தை வைக்கிறாய்; அங்கேயும் பலியிடும்படி ஏறுகிறாய்.
nee uyaramum unnadhamumaana malaigalinmel un manjathai vaikkiraay; angeyum paliyidumbadi erugiraay.
கதவுகளுக்கும் நிலைகளுக்கும் பின்னாக உன் ஞாபகக்குறியை வைக்கிறாய்; நீ என்னைவிட்டுப்போய் மற்றவர்களுக்கு உன்னை வெளிப்படுத்தினாய்; ஏறிப்போய் உன் மஞ்சத்தை அகலமாக்கி, அவர்களோடே உடன்படிக்கைபண்ணினாய்; அவர்களுடைய மஞ்சத்தைக் காண்கிற எல்லா இடத்திலும் அதை நேசிக்கிறாய்.
kadhavugalukkum nilaigalukkum pinnaaga un njaabagakkuriyai vaikkiraay; nee ennaivittuppoy matravargalukku unnai velippaduthinaay; erippoy un manjathai agalamaakki, avargalodae udanbadikkaibanninaay; avargaludaiya manjathaik kaangira ellaa idathilum adhai nesikkiraay.
நீ தைலத்தைப் பூசிக்கொண்டு ராஜாவினிடத்தில் போகிறாய்; உன் பரிமளங்களை மிகுதியாக்கி, உன் ஸ்தானாபதிகளைத் தூரத்துக்கு அனுப்பி உன்னைப் பாதாளமட்டும் தாழ்த்துகிறாய்.
nee thailathaip poosikkondu raajaavinidathil pogiraay; un parimalangalai migudhiyaakki, un sthaanaabadhigalaith thoorathukku anuppi unnaip paadhaalamattum thaazhthugiraay.
வழிதூரமானதால் உழன்றுபோகிறாய்; அது விருதாவென்று நீ சொல்லுகிறதில்லை; உன் கைபெலத்தைக் கண்டுபிடித்தாய், ஆகையால் நீ ஆயாசப்படவில்லை.
vazhidhooramaanadhaal uzhandrubogiraay; adhu virudhaavendru nee sollugiradhillai; un kaibelathaik kandubidithaay, aagaiyaal nee aayaasappadavillai.
நீ யாருக்கு அஞ்சிப் பயப்படுகிறாய், நீ பொய்சொல்லுகிறாயே; நீ என்னை நினையாமலும், உன் மனதிலே வைக்காமலும் போகிறாய்; நான் வெகுகாலம் மவுனமாயிருந்தேன் அல்லவா? ஆகையால் எனக்குப் பயப்படாதிருக்கிறாய்.
nee yaarukku anjip payappadugiraay, nee poysollugiraayae; nee ennai ninaiyaamalum, un manadhilae vaikkaamalum pogiraay; naan vegugaalam mavunamaayirundhen allavaa? aagaiyaal enakkup payappadaadhirukkiraay.
உன் நீதியையும் உன் கிரியைகளையும் நான் வெளிப்படுத்துவேன் அவைகள் உனக்கு உதவாது.
un needhiyaiyum un kiriyaigalaiyum naan velippaduthuven avaigal unakku udhavaadhu.
நீ கூப்பிடும்போது, உன் கணங்கள் உன்னைத் தப்புவிக்கட்டும்; காற்று அவைகளையெல்லாம் பறக்கடித்து மாயை அவைகளைக் கொண்டுபோம்; என்னை நம்பியிருக்கிறவனோ தேசத்தைச் சுதந்தரித்து, என் பரிசுத்த பர்வதத்திலே காணியாட்சிக்காரனாயிருப்பான்.
nee kooppidumbodhu, un kanangal unnaith thappuvikkattum; kaatru avaigalaiyellaam parakkadithu maayai avaigalaik kondubom; ennai nambiyirukkiravano thesathaich sudhandharithu, en parisutha parvadhathilae kaaniyaatsikkaaranaayiruppaan.
வழியை உயர்த்தி உயர்த்தி, அதைச் செம்மைப்படுத்தி, இடறல்களை என் ஜனத்தின் வழியிலிருந்து எடுத்துப்போடுங்கள் என்னப்படும்.
vazhiyai uyarthi uyarthi, adhaich semmaippaduthi, idaralgalai en janathin vazhiyilirundhu eduthuppodungal ennappadum.
நித்தியவாசியும் பரிசுத்தர் என்கிற நாமமுள்ளவருமாகிய மகத்துவமும் உன்னதமுமானவர் சொல்லுகிறார்: உன்னதத்திலும் பரிசுத்த ஸ்தலத்திலும் வாசம்பண்ணுகிற நான், பணிந்தவர்களின் ஆவியை உயிர்ப்பிக்கிறதற்கும், நொறுங்கினவர்களின் இருதயத்தை உயிர்ப்பிக்கிறதற்கும், நொறுங்குண்டு பணிந்த ஆவியுள்ளவர்களிடத்திலும் வாசம்பண்ணுகிறேன்.
nithiyavaasiyum parisuthar engira naamamullavarumaagiya magathuvamum unnadhamumaanavar sollugiraar: unnadhathilum parisutha sthalathilum vaasambannugira naan, panindhavargalin aaviyai uyirppikkiradharkum, norunginavargalin irudhayathai uyirppikkiradharkum, norungundu panindha aaviyullavargalidathilum vaasambannugiren.
நான் எப்போதும் வழக்காடமாட்டேன்; நான் என்றைக்கும் கோபமாயிருப்பதுமில்லை; ஏனென்றால், ஆவியும், நான் உண்டுபண்ணின ஆத்துமாக்களும், என் முகத்துக்கு முன்பாகச் சோர்ந்துபோகுமே.
naan eppodhum vazhakkaadamaatten; naan endraikkum kobamaayiruppadhumillai; enendraal, aaviyum, naan undubannina aathumaakkalum, en mugathukku munbaagach sorndhubogumae.
நான் அவர்கள் பொருளாசையென்னும் அக்கிரமத்தினிமித்தம் கடுங்கோபமாகி, அவர்களை அடித்தேன்; நான் மறைந்து, கடுங்கோபமாயிருந்தேன், தங்கள் மனம்போனபோக்கிலே மாறுபாடாய் நடந்தார்களே.
naan avargal porulaasaiyennum akkiramathinimitham kadungobamaagi, avargalai adithen; naan maraindhu, kadungobamaayirundhen, thangal manambonabokkilae maarubaadaay nadandhaargalae.
அவர்கள் வழிகளை நான் பார்த்து, அவர்களைக் குணமாக்குவேன்; அவர்களை நடத்தி, திரும்பவும் அவர்களுக்கும் அவர்களிலே துக்கப்படுகிறவர்களுக்கும் ஆறுதல் அளிப்பேன்.
avargal vazhigalai naan paarthu, avargalaik kunamaakkuven; avargalai nadathi, thirumbavum avargalukkum avargalilae thukkappadugiravargalukkum aarudhal alippen.
தூரமாயிருக்கிறவர்களுக்கும் சமீபமாயிருக்கிறவர்களுக்கும் சமாதானம் சமாதானம் என்று கூறும் உதடுகளின் பலனைச் சிருஷ்டிக்கிறேன், அவர்களைக் குணமாக்குவேன் என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார்.
thooramaayirukkiravargalukkum sameebamaayirukkiravargalukkum samaadhaanam samaadhaanam endru koorum udhadugalin palanaich sirushtikkiren, avargalaik kunamaakkuven endru karthar sollugiraar.
துன்மார்க்கரோ கொந்தளிக்கும் கடலைப்போலிருக்கிறார்கள்; அது அமர்ந்திருக்கக் கூடாமல், அதின் ஜலங்கள் சேற்றையும் அழுக்கையும் கரையில் ஒதுக்குகிறது.
thunmaarkkaro kondhalikkum kadalaippolirukkiraargal; adhu amarndhirukkak koodaamal, adhin jalangal setraiyum azhukkaiyum karaiyil odhukkugiradhu.
துன்மார்க்கருக்குச் சமாதானம் இல்லையென்று என் தேவன் சொல்லுகிறார்.
thunmaarkkarukkuch samaadhaanam illaiyendru en thevan sollugiraar.
