Isaiah 41 · 29 verses
தீவுகளே, எனக்கு முன்பாக மவுனமாயிருங்கள்; ஜனங்கள் தங்கள் பெலனைப் புதிதாக்கிக்கொண்டு, சமீபித்து வந்து, பின்பு பேசக்கடவர்கள்; நாம் ஒருமிக்க நியாயாசனத்துக்கு முன்பாகச் சேருவோம்.
theevugalae, enakku munbaaga mavunamaayirungal; janangal thangal pelanaip pudhidhaakkikkondu, sameebithu vandhu, pinbu pesakkadavargal; naam orumikka niyaayaasanathukku munbaagach seruvom.
கிழக்கிலிருந்து நீதிமானை எழுப்பி, தமது பாதபடியிலே வரவழைத்தவர் யார்? ஜாதிகளை அவனுக்கு ஒப்புக்கொடுத்து, அவனை ராஜாக்களுக்கு ஆண்டவனாக்கி, அவர்களை அவன் பட்டயத்துக்குத் தூசியும், அவன் வில்லுக்குச் சிதறடிக்கப்பட்ட தாளடியுமாக்கி,
kizhakkilirundhu needhimaanai ezhuppi, thamadhu paadhabadiyilae varavazhaithavar yaar? jaadhigalai avanukku oppukkoduthu, avanai raajaakkalukku aandavanaakki, avargalai avan pattayathukkuth thoosiyum, avan villukkuch sidharadikkappatta thaaladiyumaakki,
அவன் அவர்களைத் துரத்தவும், தன் கால்கள் நடவாதிருந்த பாதையிலே சமாதானத்தோடே நடக்கவும் பண்ணினவர் யார்?
avan avargalaith thurathavum, than kaalgal nadavaadhirundha paadhaiyilae samaadhaanathodae nadakkavum panninavar yaar?
அதைச் செய்து நிறைவேற்றி, ஆதிமுதற்கொண்டு தலைமுறைகளை வரவழைக்கிறவர் யார்? முந்தினவராயிருக்கிற கர்த்தராகியநான்தானே; பிந்தினவர்களோடும் இருப்பவராகிய நான்தானே.
adhaich seydhu niraivetri, aadhimudharkondu thalaimuraigalai varavazhaikkiravar yaar? mundhinavaraayirukkira kartharaagiyanaandhaanae; pindhinavargalodum iruppavaraagiya naandhaanae.
தீவுகள் அதைக் கண்டு பயப்படும், பூமியின் கடையாந்தரங்கள் நடுங்கும்; அவர்கள் சேர்ந்துவந்து,
theevugal adhaik kandu payappadum, poomiyin kadaiyaandharangal nadungum; avargal serndhuvandhu,
ஒருவருக்கு ஒருவர் ஒத்தாசை செய்து திடன்கொள் என்று சகோதரனுக்குச் சகோதரன் சொல்லுகிறான்.
oruvarukku oruvar othaasai seydhu thidangol endru sagodharanukkuch sagodharan sollugiraan.
சித்திரவேலைக்காரன் தட்டானையும், சுத்தியாலே மெல்லிய தகடு தட்டுகிறவன் அடைகல்லின்மேல் அடிக்கிறவனையும் உற்சாகப்படுத்தி, இசைக்கிறதற்கான பக்குவமென்று சொல்லி, அது அசையாதபடிக்கு அவன் ஆணிகளால் அதை இறுக்குகிறான்.
sithiravelaikkaaran thattaanaiyum, suthiyaalae melliya thagadu thattugiravan adaigallinmel adikkiravanaiyum ursaagappaduthi, isaikkiradharkaana pakkuvamendru solli, adhu asaiyaadhabadikku avan aanigalaal adhai irukkugiraan.
என் தாசனாகிய இஸ்ரவேலே, நான் தெரிந்துகொண்ட யாக்கோபே, என் சிநேகிதனான ஆபிரகாமின் சந்ததியே,
en thaasanaagiya isravelae, naan therindhugonda yaakkobae, en sinegidhanaana aabiragaamin sandhadhiyae,
நான் பூமியின் கடையாந்தரங்களிலிருந்து, உன்னை எடுத்து, அதின் எல்லைகளிலிருந்து அழைத்துவந்து, நீ என் தாசன், நான் உன்னைத் தெரிந்துகொண்டேன், நான் உன்னை வெறுத்துவிடவில்லை என்று சொன்னேன்.
naan poomiyin kadaiyaandharangalilirundhu, unnai eduthu, adhin ellaigalilirundhu azhaithuvandhu, nee en thaasan, naan unnaith therindhugonden, naan unnai veruthuvidavillai endru sonnen.
நீ பயப்படாதே, நான் உன்னுடனே இருக்கிறேன்; திகையாதே, நான் உன் தேவன்; நான் உன்னைப் பலப்படுத்தி உனக்குச் சகாயம்பண்ணுவேன்; என் நீதியின் வலதுகரத்தினால் உன்னைத் தாங்குவேன்.
nee payappadaadhae, naan unnudanae irukkiren; thigaiyaadhae, naan un thevan; naan unnaip palappaduthi unakkuch sagaayambannuven; en needhiyin valadhugarathinaal unnaith thaanguven.
இதோ, உன்மேல் எரிச்சலாயிருக்கிற யாவரும் வெட்கி இலச்சையடைவார்கள்; உன்னோடே வழக்காடுகிறவர்கள் நாசமாகி ஒன்றுமில்லாமற்போவார்கள்.
idho, unmel erichalaayirukkira yaavarum vetki ilachaiyadaivaargal; unnodae vazhakkaadugiravargal naasamaagi ondrumillaamarpovaargal.
உன்னோடே போராடினவர்களைத்தேடியும் காணாதிருப்பாய்; உன்னோடே யுத்தம்பண்ணின மனுஷர் ஒன்றுமில்லாமல் இல்பொருளாவார்கள்.
unnodae poraadinavargalaithediyum kaanaadhiruppaay; unnodae yuthambannina manushar ondrumillaamal ilborulaavaargal.
உன் தேவனாயிருக்கிற கர்த்தராகிய நான் உன் வலதுகையைப் பிடித்து பயப்படாதே, நான் உனக்குத் துணைநிற்கிறேன் என்று சொல்லுகிறேன்.
un thevanaayirukkira kartharaagiya naan un valadhugaiyaip pidithu payappadaadhae, naan unakkuth thunainirkiren endru sollugiren.
யாக்கோபு என்னும் பூச்சியே, இஸ்ரவேலின் சிறுகூட்டமே, பயப்படாதே; நான் உனக்குத் துணைநிற்கிறேன் என்று கர்த்தரும் இஸ்ரவேலின் பரிசுத்தருமாகிய உன் மீட்பர் உரைக்கிறார்.
yaakkobu ennum poochiyae, isravelin sirugoottamae, payappadaadhae; naan unakkuth thunainirkiren endru kartharum isravelin parisutharumaagiya un meetpar uraikkiraar.
இதோ, போரடிக்கிறதற்கு நான் உன்னைப் புதிதும் கூர்மையுமான பற்களுள்ள யந்தரமாக்குகிறேன்; நீ மலைகளை மிதித்து நொறுக்கி, குன்றுகளைப் பதருக்கு ஒப்பாக்கிவிடுவாய்.
idho, poradikkiradharku naan unnaip pudhidhum koormaiyumaana parkalulla yandharamaakkugiren; nee malaigalai midhithu norukki, kundrugalaip padharukku oppaakkividuvaay.
அவைகளைத் தூற்றுவாய், அப்பொழுது காற்று அவைகளைக் கொண்டுபோய், சுழல்காற்று அவைகளைப் பறக்கடிக்கும்; நீயோ கர்த்தருக்குள்ளே களிகூர்ந்து, இஸ்ரவேலின் பரிசுத்தருக்குள்ளே மேன்மைபாராட்டிக்கொண்டிருப்பாய்.
avaigalaith thootruvaay, appozhudhu kaatru avaigalaik konduboy, suzhalgaatru avaigalaip parakkadikkum; neeyo kartharukkullae kaligoorndhu, isravelin parisutharukkullae menmaibaaraattikkondiruppaay.
சிறுமையும் எளிமையுமானவர்கள் தண்ணீரைத் தேடி, அது கிடையாமல், அவர்கள் நாவு தாகத்தால் வறளும்போது, கர்த்தராகிய நான் அவர்களுக்குச் செவிகொடுத்து, இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய நான் அவர்களைக் கைவிடாதிருப்பேன்.
sirumaiyum elimaiyumaanavargal thanneeraith thedi, adhu kidaiyaamal, avargal naavu thaagathaal varalumbodhu, kartharaagiya naan avargalukkuch sevigoduthu, isravelin thevanaagiya naan avargalaik kaividaadhiruppen.
உயர்ந்த மேடுகளில் ஆறுகளையும், பள்ளத்தாக்குகளின் நடுவே ஊற்றுகளையும் திறந்து, வனாந்தரத்தைத் தண்ணீர்த் தடாகமும், வறண்டபூமியை நீர்க்கேணிகளுமாக்கி
uyarndha medugalil aarugalaiyum, pallathaakkugalin naduvae ootrugalaiyum thirandhu, vanaandharathaith thanneerth thadaagamum, varandaboomiyai neerkkenigalumaakki
வனாந்தரத்திலே கேதுருமரங்களையும், சீத்திம்மரங்களையும், மிருதுச்செடிகளையும், ஒலிவமரங்களையும் நட்டு, அவாந்தரவெளியிலே தேவதாருவிருட்சங்களையும், பாய்மரவிருட்சங்களையும், புன்னைமரங்களையும் உண்டுபண்ணுவேன்.
vanaandharathilae kedhurumarangalaiyum, seethimmarangalaiyum, mirudhuchedigalaiyum, olivamarangalaiyum nattu, avaandharaveliyilae thevadhaaruvirutsangalaiyum, paaymaravirutsangalaiyum, punnaimarangalaiyum undubannuven.
கர்த்தருடைய கரம் அதைச்செய்தது என்றும், இஸ்ரவேலின் பரிசுத்தர் அதைப் படைத்தார் என்றும், யாவரும் கண்டு உணர்ந்து சிந்தித்து அறிவார்கள்.
kartharudaiya karam adhaicheydhadhu endrum, isravelin parisuthar adhaip padaithaar endrum, yaavarum kandu unarndhu sindhithu arivaargal.
உங்கள் வழக்கைக் கொண்டுவாருங்கள் என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார்; உங்கள் பலமான நியாயங்களை வெளிப்படுத்துங்கள் என்று யாக்கோபின் ராஜா உரைக்கிறார்.
ungal vazhakkaik konduvaarungal endru karthar sollugiraar; ungal palamaana niyaayangalai velippaduthungal endru yaakkobin raajaa uraikkiraar.
அவர்கள் அவைகளைக் கொண்டுவந்து, சம்பவிக்கப்போகிறவைகளை நமக்குத் தெரிவிக்கட்டும்; அவைகளில் முந்தி சம்பவிப்பவைகள் இன்னவைகளென்று சொல்லி, நாம் நம்முடைய மனதை அவைகளின்மேல் வைக்கும்படிக்கும், பிந்தி சம்பவிப்பவைகளையும் நாம் அறியும்படிக்கும் நமக்குத் தெரிவிக்கட்டும்; வருங்காரியங்களை நமக்கு அறிவிக்கட்டும்.
avargal avaigalaik konduvandhu, sambavikkappogiravaigalai namakkuth therivikkattum; avaigalil mundhi sambavippavaigal innavaigalendru solli, naam nammudaiya manadhai avaigalinmel vaikkumbadikkum, pindhi sambavippavaigalaiyum naam ariyumbadikkum namakkuth therivikkattum; varungaariyangalai namakku arivikkattum.
பின்வரும் காரியங்களை எங்களுக்குத் தெரிவியுங்கள்; அப்பொழுது நீங்கள் தேவர்கள் என்று அறிவோம்; அல்லது நன்மையாவது தீமையாவது செய்யுங்கள்; அப்பொழுது நாங்கள் திகைத்து ஏகமாய்க் கூடி அதைப்பார்ப்போம்
pinvarum kaariyangalai engalukkuth theriviyungal; appozhudhu neengal thevargal endru arivom; alladhu nanmaiyaavadhu theemaiyaavadhu seyyungal; appozhudhu naangal thigaithu egamaayk koodi adhaippaarppom
இதோ, நீங்கள் சூனியத்திலும் சூனியமாயிருக்கிறீர்கள்; உங்கள் செயல் வெறுமையிலும் வெறுமையானது; உங்களைத் தெரிந்துகொள்ளுகிறவன் அருவருப்பானவன்.
idho, neengal sooniyathilum sooniyamaayirukkireergal; ungal seyal verumaiyilum verumaiyaanadhu; ungalaith therindhugollugiravan aruvaruppaanavan.
நான் வடக்கேயிருந்து ஒருவனை எழும்பப்பண்ணுவேன், அவன் வருவான்; சூரியோதய திசையிலிருந்து என் நாமத்தைத் தொழுதுகொள்ளுவான்; அவன் வந்து அதிபதிகளைச் சேற்றைப்போலவும், குயவன் களிமண்ணை மிதிப்பதுபோலவும் மிதிப்பான்.
naan vadakkeyirundhu oruvanai ezhumbappannuven, avan varuvaan; sooriyodhaya thisaiyilirundhu en naamathaith thozhudhugolluvaan; avan vandhu adhibadhigalaich setraippolavum, kuyavan kalimannai midhippadhubolavum midhippaan.
நாம் அதை அறியும்படியாக ஆதியில் சொன்னவன் யார்? நாம் அவனை யதார்த்தவான் என்று சொல்லும்படி பூர்வகாலத்தில் அறிவித்தவன் யார்? அறிவிக்கிறவன் ஒருவனும் இல்லையே; உரைக்கிறவனும் இல்லையே; உங்கள் வார்த்தைகளைக் கேட்டிருக்கிறவனும் இல்லையே.
naam adhai ariyumbadiyaaga aadhiyil sonnavan yaar? naam avanai yadhaarthavaan endru sollumbadi poorvagaalathil arivithavan yaar? arivikkiravan oruvanum illaiyae; uraikkiravanum illaiyae; ungal vaarthaigalaik kettirukkiravanum illaiyae.
முதல் முதல், நானே, சீயோனை நோக்கி: இதோ, அவைகளைப் பாரென்று சொல்லி எருசலேமுக்கு சுவிசேஷகரைக் கொடுக்கிறேன்.
mudhal mudhal, naanae, seeyonai nokki: idho, avaigalaip paarendru solli erusalemukku suviseshagaraik kodukkiren.
நான் பார்த்தேன், அவர்களில் அறிவிக்கிறவன் ஒருவனுமில்லை; நான் கேட்கும் காரியத்துக்குப் பிரதியுத்தரம் கொடுக்கத்தக்க ஒரு ஆலோசனைக்காரனும் அவர்களில் இல்லை.
naan paarthen, avargalil arivikkiravan oruvanumillai; naan ketkum kaariyathukkup piradhiyutharam kodukkathakka oru aalosanaikkaaranum avargalil illai.
இதோ, அவர்கள் எல்லாரும் மாயை, அவர்கள் கிரியைகள் விருதா; அவர்களுடைய விக்கிரகங்கள் காற்றும் வெறுமையுந்தானே.
idho, avargal ellaarum maayai, avargal kiriyaigal virudhaa; avargaludaiya vikkiragangal kaatrum verumaiyundhaanae.
