Genesis 8 · 22 verses
தேவன் நோவாவையும், அவனுடனே பேழையிலிருந்த சகல காட்டு மிருகங்களையும், சகல நாட்டு மிருகங்களையும் நினைத்தருளினார்; தேவன் பூமியின்மேல் காற்றை வீசப்பண்ணினார், அப்பொழுது ஜலம் அமர்ந்தது.
thevan novaavaiyum, avanudanae pezhaiyilirundha sagala kaattu mirugangalaiyum, sagala naattu mirugangalaiyum ninaitharulinaar; thevan poomiyinmel kaatrai veesappanninaar, appozhudhu jalam amarndhadhu.
ஆழத்தின் ஊற்றுக்கண்களும், வானத்தின் மதகுகளும் அடைபட்டன; வானத்து மழையும் நின்று போயிற்று.
aazhathin ootrukkangalum, vaanathin madhagugalum adaibattana; vaanathu mazhaiyum nindru poyitru.
ஜலம் பூமியிலிருந்து நாளுக்குநாள் வற்றிக்கொண்டே வந்தது, நூற்றைம்பது நாளுக்குப் பின்பு ஜலம் வடிந்தது.
jalam poomiyilirundhu naalukkunaal vatrikkondae vandhadhu, nootraimbadhu naalukkup pinbu jalam vadindhadhu.
ஏழாம்மாதம் பதினேழாம் தேதியிலே பேழை அரராத் என்னும் மலைகளின்மேல் தங்கிற்று.
ezhaammaadham padhinezhaam thedhiyilae pezhai araraath ennum malaigalinmel thangitru.
பத்தாம் மாதம் மட்டும் ஜலம் வடிந்துகொண்டே வந்தது; பத்தாம் மாதம் முதல் தேதியிலே மலைச்சிகரங்கள் காணப்பட்டன.
pathaam maadham mattum jalam vadindhugondae vandhadhu; pathaam maadham mudhal thedhiyilae malaichigarangal kaanappattana.
நாற்பது நாள் சென்றபின், நோவா தான் பேழையில் செய்திருந்த ஜன்னலைத் திறந்து,
naarpadhu naal sendrabin, novaa thaan pezhaiyil seydhirundha jannalaith thirandhu,
ஒரு காகத்தை வெளியே விட்டான்; அது புறப்பட்டுப் பூமியின்மேல் இருந்த ஜலம் வற்றிப்போகும்வரைக்கும் போகிறதும் வருகிறதுமாய் இருந்தது.
oru kaagathai veliyae vittaan; adhu purappattup poomiyinmel irundha jalam vatrippogumvaraikkum pogiradhum varugiradhumaay irundhadhu.
பின்பு பூமியின்மேல் ஜலம் குறைந்து போயிற்றோ என்று அறியும்படி, ஒரு புறாவைத் தன்னிடத்திலிருந்து வெளியே விட்டான்.
pinbu poomiyinmel jalam kuraindhu poyitro endru ariyumbadi, oru puraavaith thannidathilirundhu veliyae vittaan.
பூமியின்மீதெங்கும் ஜலம் இருந்தபடியால், அந்தப் புறா தன் உள்ளங்கால் வைத்து இளைப்பாற இடங்காணாமல், திரும்பிப் பேழையிலே அவனிடத்தில் வந்தது; அவன் தன் கையை நீட்டி அதைப் பிடித்துத் தன்னிடமாகப் பேழைக்குள் சேர்த்துக்கொண்டான்.
poomiyinmeedhengum jalam irundhabadiyaal, andhap puraa than ullangaal vaithu ilaippaara idangaanaamal, thirumbip pezhaiyilae avanidathil vandhadhu; avan than kaiyai neetti adhaip pidithuth thannidamaagap pezhaikkul serthukkondaan.
பின்னும் ஏழு நாள் பொறுத்து, மறுபடியும் புறாவைப் பேழையிலிருந்து வெளியே விட்டான்.
pinnum ezhu naal poruthu, marubadiyum puraavaip pezhaiyilirundhu veliyae vittaan.
அந்தப் புறா சாயங்காலத்தில் அவனிடத்தில் வந்து சேர்ந்தது; இதோ, அது கொத்திக்கொண்டுவந்த ஒரு ஒலிவ மரத்தின் இலை அதின் வாயில் இருந்தது; அதினாலே நோவா பூமியின்மேல் ஜலம் குறைந்து போயிற்று என்று அறிந்தான்.
andhap puraa saayangaalathil avanidathil vandhu serndhadhu; idho, adhu kothikkonduvandha oru oliva marathin ilai adhin vaayil irundhadhu; adhinaalae novaa poomiyinmel jalam kuraindhu poyitru endru arindhaan.
பின்னும் எழு நாள் பொறுத்து, அவன் புறாவை வெளியே விட்டான்; அது அவனிடத்திற்குத் திரும்ப வரவில்லை.
pinnum ezhu naal poruthu, avan puraavai veliyae vittaan; adhu avanidathirkuth thirumba varavillai.
அவனுக்கு அறுநூற்றொரு வயதாகும் வருஷத்தில், முதல் மாதம் முதல் தேதியிலே பூமியின்மேல் இருந்த ஜலம் வற்றிப்போயிற்று; நோவா பேழையின் மேல் தட்டை எடுத்துப்பார்த்தான்; பூமியின்மேல் ஜலம் இல்லாதிருந்தது.
avanukku arunootroru vayadhaagum varushathil, mudhal maadham mudhal thedhiyilae poomiyinmel irundha jalam vatrippoyitru; novaa pezhaiyin mel thattai eduthuppaarthaan; poomiyinmel jalam illaadhirundhadhu.
இரண்டாம் மாதம் இருபத்தேழாம் தேதியிலே பூமி காய்ந்திருந்தது.
irandaam maadham irubathezhaam thedhiyilae poomi kaayndhirundhadhu.
அப்பொழுது தேவன் நோவாவை நோக்கி:
appozhudhu thevan novaavai nokki:
நீயும் உன்னோடேகூட உன் மனைவியும், உன் குமாரரும், உன் குமாரரின் மனைவிகளும் பேழையைவிட்டுப் புறப்படுங்கள்.
neeyum unnodegooda un manaiviyum, un kumaararum, un kumaararin manaivigalum pezhaiyaivittup purappadungal.
உன்னிடத்தில் இருக்கிற சகலவித மாம்சஜந்துக்களாகிய பறவைகளையும், மிருகங்களையும், பூமியின்மேல் ஊருகிற சகல பிராணிகளையும் உன்னோடே வெளியே வரவிடு; அவைகள் பூமியிலே திரளாய் வர்த்தித்து, பூமியின்மேல் பலுகிப் பெருகக்கடவது என்றார்.
unnidathil irukkira sagalavidha maamsajandhukkalaagiya paravaigalaiyum, mirugangalaiyum, poomiyinmel oorugira sagala piraanigalaiyum unnodae veliyae varavidu; avaigal poomiyilae thiralaay varthithu, poomiyinmel palugip perugakkadavadhu endraar.
அப்பொழுது நோவாவும், அவன் குமாரரும், அவன் மனைவியும், அவன் குமாரரின் மனைவிகளும் புறப்பட்டு வந்தார்கள்.
appozhudhu novaavum, avan kumaararum, avan manaiviyum, avan kumaararin manaivigalum purappattu vandhaargal.
பூமியின்மேல் நடமாடுகிற சகல மிருகங்களும், ஊருகிற சகல பிராணிகளும், சகல பறவைகளும் ஜாதிஜாதியாய்ப் பேழையிலிருந்து புறப்பட்டு வந்தன.
poomiyinmel nadamaadugira sagala mirugangalum, oorugira sagala piraanigalum, sagala paravaigalum jaadhijaadhiyaayp pezhaiyilirundhu purappattu vandhana.
அப்பொழுது நோவா கர்த்தருக்கு ஒரு பலிபீடம் கட்டி, சுத்தமான சகல மிருகங்களிலும், சுத்தமான சகல பறவைகளிலும் சிலவற்றைத் தெரிந்துகொண்டு, அவைகளைப் பலிபீடத்தின்மேல் தகனபலிகளாகப் பலியிட்டான்.
appozhudhu novaa kartharukku oru palibeedam katti, suthamaana sagala mirugangalilum, suthamaana sagala paravaigalilum silavatraith therindhugondu, avaigalaip palibeedathinmel thaganabaligalaagap paliyittaan.
சுகந்த வாசனையைக் கர்த்தர் முகர்ந்தார். அப்பொழுது கர்த்தர் இனி நான் மனுஷன் நிமித்தம் பூமியைச் சபிப்பதில்லை; மனுஷனுடைய இருதயத்தின் நினைவுகள் அவன் சிறுவயதுதொடங்கிப் பொல்லாததாயிருகிறது; நான் இப்பொழுது செய்ததுபோல, இனி சகல ஜீவன்களையும் சங்கரிப்பதில்லை.
sugandha vaasanaiyaik karthar mugarndhaar. appozhudhu karthar ini naan manushan nimitham poomiyaich sabippadhillai; manushanudaiya irudhayathin ninaivugal avan siruvayadhudhodangip pollaadhadhaayirugiradhu; naan ippozhudhu seydhadhubola, ini sagala jeevangalaiyum sangarippadhillai.
பூமியுள்ள நாளளவும் விதைப்பும் அறுப்பும், சீதளமும் உஷ்ணமும், கோடைகாலமும் மாரிகாலமும், பகலும் இரவும் ஒழிவதில்லை என்று தம்முடைய உள்ளத்தில் சொன்னார்.
poomiyulla naalalavum vidhaippum aruppum, seedhalamum ushnamum, kodaigaalamum maarigaalamum, pagalum iravum ozhivadhillai endru thammudaiya ullathil sonnaar.
