ஆதியாகமம் 4 Genesis 4 in Tamil and Tanglish

ஆதாம் தன் மனைவியாகிய ஏவாளை அறிந்தான்; அவள் கர்ப்பவதியாகி, காயீனைப் பெற்று, கர்த்தரால் ஒரு மனுஷனைப் பெற்றேன் என்றாள்.

aadhaam than manaiviyaagiya evaalai arindhaan; aval karppavadhiyaagi, kaayeenaip petru, kartharaal oru manushanaip petren endraal.

பின்பு அவனுடைய சகோதரனாகிய ஆபேலைப் பெற்றாள்; ஆபேல் ஆடுகளை மேய்க்கிறவனானான், காயீன் நிலத்தைப் பயிரிடுகிறவனானான்.

pinbu avanudaiya sagodharanaagiya aabelaip petraal; aabel aadugalai meykkiravanaanaan, kaayeen nilathaip payiridugiravanaanaan.

சிலநாள் சென்றபின்பு, காயீன் நிலத்தின் கனிகளைக் கர்த்தருக்குக் காணிக்கையாகக் கொண்டுவந்தான்.

silanaal sendrabinbu, kaayeen nilathin kanigalaik kartharukkuk kaanikkaiyaagak konduvandhaan.

ஆபேலும் தன் மந்தையின் தலையீற்றுகளிலும் அவைகளின் கொழுமையானவைகளிலும் சிலவற்றைக் கொண்டுவந்தான். ஆபேலையும் அவன் காணிக்கையையும் கர்த்தர் அங்கிகரித்தார்.

aabelum than mandhaiyin thalaiyeetrugalilum avaigalin kozhumaiyaanavaigalilum silavatraik konduvandhaan. aabelaiyum avan kaanikkaiyaiyum karthar angigarithaar.

காயீனையும் அவன் காணிக்கையையும் அவர் அங்கிகரிக்கவில்லை. அப்பொழுது காயீனுக்கு மிகவும் எரிச்சல் உண்டாகி, அவன் முகநாடி வேறுபட்டது.

kaayeenaiyum avan kaanikkaiyaiyum avar angigarikkavillai. appozhudhu kaayeenukku migavum erichal undaagi, avan muganaadi verubattadhu.

அப்பொழுது கர்த்தர் காயீனை நோக்கி: உனக்கு ஏன் எரிச்சல் உண்டாயிற்று? உன் முகநாடி ஏன் வேறுபட்டது?

appozhudhu karthar kaayeenai nokki: unakku en erichal undaayitru? un muganaadi en verubattadhu?

நீ நன்மை செய்தால் மேன்மை இல்லையோ? நீ நன்மைசெய்யாதிருந்தால் பாவம் வாசற்படியில் படுத்திருக்கும்; அவன் ஆசை உன்னைப் பற்றியிருக்கும், நீ அவனை ஆண்டுகொள்ளுவாய் என்றார்.

nee nanmai seydhaal menmai illaiyo? nee nanmaiseyyaadhirundhaal paavam vaasarpadiyil paduthirukkum; avan aasai unnaip patriyirukkum, nee avanai aandugolluvaay endraar.

காயீன் தன் சகோதரனாகிய ஆபேலோடே பேசினான்; அவர்கள் வயல் வெளியில் இருக்கும் சமயத்தில், காயீன் தன் சகோதரனாகிய ஆபேலுக்கு விரோதமாய் எழும்பி, அவனைக் கொலைசெய்தான்.

kaayeen than sagodharanaagiya aabelodae pesinaan; avargal vayal veliyil irukkum samayathil, kaayeen than sagodharanaagiya aabelukku virodhamaay ezhumbi, avanaik kolaiseydhaan.

கர்த்தர் காயீனை நோக்கி: உன் சகோதரனாகிய ஆபேல் எங்கே என்றார்; அதற்கு அவன்: நான் அறியேன்; என் சகோதரனுக்கு நான் காவலாளியோ என்றான்.

karthar kaayeenai nokki: un sagodharanaagiya aabel engae endraar; adharku avan: naan ariyen; en sagodharanukku naan kaavalaaliyo endraan.

அதற்கு அவர்: என்ன செய்தாய்? உன் சகோதரனுடைய இரத்தத்தின் சத்தம் பூமியிலிருந்து என்னை நோக்கிக் கூப்பிடுகிறது.

adharku avar: enna seydhaay? un sagodharanudaiya irathathin satham poomiyilirundhu ennai nokkik kooppidugiradhu.

இப்பொழுது உன் சகோதரனுடைய இரத்தத்தை உன் கையிலே வாங்கிக்கொள்ளத் தன் வாயைத் திறந்த இந்தப் பூமியில் நீ சபிக்கப்பட்டிருப்பாய்.

ippozhudhu un sagodharanudaiya irathathai un kaiyilae vaangikkollath than vaayaith thirandha indhap poomiyil nee sabikkappattiruppaay.

நீ நிலத்தைப் பயிரிடும்போது, அது தன் பலனை இனி உனக்குக் கொடாது; நீ பூமியில் நிலையற்று அலைகிறவனாயிருப்பாய் என்றார்.

nee nilathaip payiridumbodhu, adhu than palanai ini unakkuk kodaadhu; nee poomiyil nilaiyatru alaigiravanaayiruppaay endraar.

அப்பொழுது காயீன் கர்த்தரை நோக்கி: எனக்கு இட்ட தண்டனை என்னால் சகிக்கமுடியாது.

appozhudhu kaayeen kartharai nokki: enakku itta thandanai ennaal sagikkamudiyaadhu.

இன்று என்னை இந்தத் தேசத்திலிருந்து துரத்திவிடுகிறீர்; நான் உமது சமுகத்துக்கு விலகி மறைந்து, பூமியில் நிலையற்று அலைகிறவனாயிருப்பேன்; என்னைக் கண்டுபிடிக்கிறவன் எவனும் என்னைக் கொன்றுபோடுவானே என்றான்.

indru ennai indhath thesathilirundhu thurathividugireer; naan umadhu samugathukku vilagi maraindhu, poomiyil nilaiyatru alaigiravanaayiruppen; ennaik kandubidikkiravan evanum ennaik kondruboduvaanae endraan.

அப்பொழுது கர்த்தர் அவனை நோக்கி: காயீனைக் கொல்லுகிற எவன் மேலும் ஏழு பழி சுமரும் என்று சொல்லி; காயீனைக் கண்டுபிடிக்கிறவன் எவனும் அவனைக் கொன்றுபோடாதபடிக்குக் கர்த்தர் அவன்மேல் ஒரு அடையாளத்தைப் போட்டார்.

appozhudhu karthar avanai nokki: kaayeenaik kollugira evan melum ezhu pazhi sumarum endru solli; kaayeenaik kandubidikkiravan evanum avanaik kondrubodaadhabadikkuk karthar avanmel oru adaiyaalathaip pottaar.

அப்படியே காயீன் கர்த்தருடைய சந்நிதியைவிட்டுப் புறப்பட்டு, ஏதேனுக்குக் கிழக்கான நோத் என்னும் தேசத்தில் குடியிருந்தான்.

appadiyae kaayeen kartharudaiya sannidhiyaivittup purappattu, edhenukkuk kizhakkaana noth ennum thesathil kudiyirundhaan.

காயீன் தன் மனைவியை அறிந்தான்; அவள் கர்ப்பவதியாகி, ஏனோக்கைப் பெற்றாள்; அப்பொழுது அவன் ஒரு பட்டணத்தைக் கட்டி, அந்தப் பட்டணத்துக்குத் தன் குமாரனாகிய எனோக்கின் பேரை இட்டான்.

kaayeen than manaiviyai arindhaan; aval karppavadhiyaagi, enokkaip petraal; appozhudhu avan oru pattanathaik katti, andhap pattanathukkuth than kumaaranaagiya enokkin perai ittaan.

எனோக்குக்கு ஈராத் பிறந்தான்; ஈராத் மெகுயவேலைப் பெற்றான்; மெகுயவேல் மெத்தூசவேலைப் பெற்றான்; மெத்தூசவேல் லாமேக்கைப் பெற்றான்.

enokkukku eeraath pirandhaan; eeraath meguyavelaip petraan; meguyavel methoosavelaip petraan; methoosavel laamekkaip petraan.

லாமேக்கு இரண்டு ஸ்திரீகளை விவாகம்பண்ணினான்; ஒருத்திக்கு ஆதாள் என்று பேர், மற்றொருத்திக்குச் சில்லாள் என்று பேர்.

laamekku irandu sthireegalai vivaagambanninaan; oruthikku aadhaal endru per, matroruthikkuch sillaal endru per.

ஆதாள் யாபாலைப் பெற்றாள்; அவன் கூடாரங்களில் வாசம்பண்ணுகிறவர்களுக்கும் மந்தை மேய்க்கிறவர்களுக்கும் தகப்பனானான்.

aadhaal yaabaalaip petraal; avan koodaarangalil vaasambannugiravargalukkum mandhai meykkiravargalukkum thagappanaanaan.

அவன் சகோதரனுடைய பேர் யூபால்; அவன் கின்னரக்காரர் நாகசுரக்காரர் யாவருக்கும் தகப்பனானான்.

avan sagodharanudaiya per yoobaal; avan kinnarakkaarar naagasurakkaarar yaavarukkum thagappanaanaan.

சில்லாளும் தூபால் காயீனைப் பெற்றாள்; அவன் பித்தளை இரும்பு முதலியவற்றின் தொழிலாளர் யாவருக்கும் ஆசாரியனானான்; தூபால் காயீனுடைய சகோதரி நாமாள்.

sillaalum thoobaal kaayeenaip petraal; avan pithalai irumbu mudhaliyavatrin thozhilaalar yaavarukkum aasaariyanaanaan; thoobaal kaayeenudaiya sagodhari naamaal.

லாமேக்கு தன் மனைவிகளைப் பார்த்து: ஆதாளே, சில்லாளே, நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள்; லாமேக்கின் மனைவிகளே, என் சத்தத்துக்குச் செவிகொடுங்கள்; எனக்குக் காயமுண்டாக ஒரு மனுஷனைக் கொன்றேன்; எனக்குத் தழும்புண்டாக ஒரு வாலிபனைக் கொலை செய்தேன்;

laamekku than manaivigalaip paarthu: aadhaalae, sillaalae, naan solvadhaik kelungal; laamekkin manaivigalae, en sathathukkuch sevigodungal; enakkuk kaayamundaaga oru manushanaik kondren; enakkuth thazhumbundaaga oru vaalibanaik kolai seydhen;

காயீனுக்காக ஏழுபழி சுமருமானால், லாமேக்குக்காக எழுபத்தேழு பழி சுமரும் என்றான்.

kaayeenukkaaga ezhubazhi sumarumaanaal, laamekkukkaaga ezhubathezhu pazhi sumarum endraan.

பின்னும் ஆதாம் தன் மனைவியை அறிந்தான்; அவள் ஒரு குமாரனைப் பெற்று: காயீன் கொலைசெய்த ஆபேலுக்குப் பதிலாக, தேவன் எனக்கு வேறொரு புத்திரனைக் கொடுத்தார் என்று சொல்லி, அவனுக்கு சேத் என்று பேரிட்டாள்.

pinnum aadhaam than manaiviyai arindhaan; aval oru kumaaranaip petru: kaayeen kolaiseydha aabelukkup padhilaaga, thevan enakku veroru puthiranaik koduthaar endru solli, avanukku seth endru perittaal.

சேத்துக்கும் ஒரு குமாரன் பிறந்தான்; அவனுக்கு ஏனோஸ் என்று பேரிட்டான்; அப்பொழுது மனுஷர் கர்த்தருடைய நாமத்தைத் தொழுதுகொள்ள ஆரம்பித்தார்கள்.

sethukkum oru kumaaran pirandhaan; avanukku enos endru perittaan; appozhudhu manushar kartharudaiya naamathaith thozhudhugolla aarambithaargal.