Genesis 15 · 21 verses
இந்தக் காரியங்கள் நடந்தபின்பு, கர்த்தருடைய வார்த்தை ஆபிராமுக்குத் தரிசனத்திலே உண்டாகி, அவர்; ஆபிராமே, நீ பயப்படாதே; நான் உனக்குக் கேடகமும், உனக்கு மகா பெரிய பலனுமாயிருக்கிறேன் என்றார்.
indhak kaariyangal nadandhabinbu, kartharudaiya vaarthai aabiraamukkuth tharisanathilae undaagi, avar; aabiraamae, nee payappadaadhae; naan unakkuk kedagamum, unakku magaa periya palanumaayirukkiren endraar.
அதற்கு ஆபிராம்: கர்த்தராகிய ஆண்டவரே, அடியேனுக்கு என்ன தருவீர்? நான் பிள்ளையில்லாமல் இருக்கிறேனே; தமஸ்கு ஊரானாகிய இந்த எலியேசர் என் வீட்டு விசாரணைக் கர்த்தனாய் இருக்கிறானே என்றான்.
adharku aabiraam: kartharaagiya aandavarae, adiyenukku enna tharuveer? naan pillaiyillaamal irukkirenae; thamasku ooraanaagiya indha eliyesar en veettu visaaranaik karthanaay irukkiraanae endraan.
பின்னும் ஆபிராம்: தேவரீர் எனக்குப் புத்திர சந்தானம் அருளவில்லை; இதோ என் வீட்டிலே பிறந்த பிள்ளை எனக்குச் சுதந்தரவாளியாய் இருக்கிறான் என்றான்.
pinnum aabiraam: thevareer enakkup puthira sandhaanam arulavillai; idho en veettilae pirandha pillai enakkuch sudhandharavaaliyaay irukkiraan endraan.
அப்பொழுது கர்த்தருடைய வார்த்தை அவனுக்கு உண்டாகி: இவன் உனக்குச் சுதந்தரவாளியல்ல, உன் கர்ப்பப்பிறப்பாயிருப்பவனே உனக்குச் சுதந்தரவாளியாவான் என்று சொல்லி,
appozhudhu kartharudaiya vaarthai avanukku undaagi: ivan unakkuch sudhandharavaaliyalla, un karppappirappaayiruppavanae unakkuch sudhandharavaaliyaavaan endru solli,
அவர் அவனை வெளியே அழைத்து: நீ வானத்தை அண்ணாந்து பார், நட்சத்திரங்களை எண்ண உன்னாலே கூடுமானால், அவைகளை எண்ணு என்று சொல்லி; பின்பு அவனை நோக்கி: உன் சந்ததி இவ்வண்ணமாய் இருக்கும் என்றார்.
avar avanai veliyae azhaithu: nee vaanathai annaandhu paar, natsathirangalai enna unnaalae koodumaanaal, avaigalai ennu endru solli; pinbu avanai nokki: un sandhadhi ivvannamaay irukkum endraar.
அவன் கர்த்தரை விசுவாசித்தான், அதை அவர் அவனுக்கு நீதியாக எண்ணினார்.
avan kartharai visuvaasithaan, adhai avar avanukku needhiyaaga enninaar.
பின்னும் அவர் அவனை நோக்கி: இந்தத் தேசத்தை உனக்குச் சுதந்தரமாகக் கொடுக்கும்பொருட்டு, உன்னை ஊர் என்கிற கல்தேயருடைய பட்டணத்திலிருந்து அழைத்து வந்த கர்த்தர் நானே என்றார்.
pinnum avar avanai nokki: indhath thesathai unakkuch sudhandharamaagak kodukkumboruttu, unnai oor engira kaldheyarudaiya pattanathilirundhu azhaithu vandha karthar naanae endraar.
அதற்கு அவன்: கர்த்தராகிய ஆண்டவரே, நான் அதைச் சுதந்தரித்துக்கொள்வேன் என்று எதினால் அறிவேன் என்றான்.
adharku avan: kartharaagiya aandavarae, naan adhaich sudhandharithukkolven endru edhinaal ariven endraan.
அதற்கு அவர்: மூன்று வயதுக் கிடாரியையும், மூன்று வயது வெள்ளாட்டையும், மூன்று வயது ஆட்டுக்கடாவையும், ஒரு காட்டுப் புறாவையும், ஒரு புறாக்குஞ்சையும், என்னிடத்தில் கொண்டுவா என்றார்.
adharku avar: moondru vayadhuk kidaariyaiyum, moondru vayadhu vellaattaiyum, moondru vayadhu aattukkadaavaiyum, oru kaattup puraavaiyum, oru puraakkunjaiyum, ennidathil konduvaa endraar.
அவன் அவைகள் எல்லாவற்றையும் அவரிடத்தில் கொண்டு வந்து, அவைகளை நடுவாகத் துண்டித்து, துண்டங்களை ஒன்றுக்கொன்று எதிராக வைத்தான்; பட்சிகளை அவன் துண்டிக்கவில்லை.
avan avaigal ellaavatraiyum avaridathil kondu vandhu, avaigalai naduvaagath thundithu, thundangalai ondrukkondru edhiraaga vaithaan; patsigalai avan thundikkavillai.
பறவைகள் அந்த உடல்களின்மேல் இறங்கின; அவைகளை ஆபிராம் துரத்தினான்.
paravaigal andha udalgalinmel irangina; avaigalai aabiraam thurathinaan.
சூரியன் அஸ்தமிக்கும்போது, ஆபிராமுக்கு அயர்ந்த நித்திரை வந்தது; திகிலும் காரிருளும் அவனை மூடிக்கொண்டது.
sooriyan asthamikkumbodhu, aabiraamukku ayarndha nithirai vandhadhu; thigilum kaarirulum avanai moodikkondadhu.
அப்பொழுது அவர் ஆபிராமை நோக்கி: உன் சந்ததியார் தங்களுடையதல்லாத அந்நிய தேசத்திலே பரதேசிகளாயிருந்து, அத்தேசத்தாரைச் சேவிப்பார்கள் என்றும், அவர்களால் நானூறு வருஷம் உபத்திரவப்படுவார்கள் என்றும், நீ நிச்சயமாய் அறியக்கடவாய்.
appozhudhu avar aabiraamai nokki: un sandhadhiyaar thangaludaiyadhallaadha anniya thesathilae paradhesigalaayirundhu, athesathaaraich sevippaargal endrum, avargalaal naanooru varusham ubathiravappaduvaargal endrum, nee nichayamaay ariyakkadavaay.
இவர்கள் சேவிக்கும் ஜாதிகளை நான் நியாயந்தீர்ப்பேன்; பின்பு மிகுந்த பொருள்களுடனே புறப்பட்டு வருவார்கள்.
ivargal sevikkum jaadhigalai naan niyaayandheerppen; pinbu migundha porulgaludanae purappattu varuvaargal.
நீ சமாதானத்தோடே உன் பிதாக்களிடத்தில் சேருவாய்; நல்ல முதிர்வயதிலே அடக்கம்பண்ணப்படுவாய்.
nee samaadhaanathodae un pidhaakkalidathil seruvaay; nalla mudhirvayadhilae adakkambannappaduvaay.
நாலாம் தலைமுறையிலே அவர்கள் இவ்விடத்துக்குத் திரும்ப வருவார்கள்; ஏனென்றால் எமோரியருடைய அக்கிரமம் இன்னும் நிறைவாகவில்லை என்றார்.
naalaam thalaimuraiyilae avargal ivvidathukkuth thirumba varuvaargal; enendraal emoriyarudaiya akkiramam innum niraivaagavillai endraar.
சூரியன் அஸ்தமித்துக் காரிருள் உண்டானபின்பு, இதோ, புகைகிற சூளையும், அந்தத் துண்டங்களின் நடுவே கடந்துபோகிற அக்கினி ஜுவாலையும் தோன்றின.
sooriyan asthamithuk kaarirul undaanabinbu, idho, pugaigira soolaiyum, andhath thundangalin naduvae kadandhubogira akkini juvaalaiyum thondrina.
அந்நாளிலே கர்த்தர் ஆபிராமோடே உடன்படிக்கைபண்ணி, எகிப்தின் நதி துவக்கி ஐபிராத்து நதி என்னும் பெரிய நதிமட்டுமுள்ளதும்
annaalilae karthar aabiraamodae udanbadikkaibanni, egipthin nadhi thuvakki aibiraathu nadhi ennum periya nadhimattumulladhum
கேனியரும், கெனிசியரும், கத்மோனியரும்,
keniyarum, kenisiyarum, kathmoniyarum,
ஏத்தியரும், பெரிசியரும், ரெப்பாயீமியரும்,
ethiyarum, perisiyarum, reppaayeemiyarum,
எமோரியரும், கானானியரும், கிர்காசியரும், எபூசியரும் என்பவர்கள் இருக்கிறதுமான இந்தத் தேசத்தை உன் சந்ததிக்குக் கொடுத்தேன் என்றார்.
emoriyarum, kaanaaniyarum, kirgaasiyarum, eboosiyarum enbavargal irukkiradhumaana indhath thesathai un sandhadhikkuk koduthen endraar.
