எசேக்கியேல் 2 Ezekiel 2 in Tamil and Tanglish

அவர் என்னை நோக்கி: மனுபுத்திரனே, உன் காலூன்றி நில்; உன்னுடனே பேசுவேன் என்றார்.

avar ennai nokki: manubuthiranae, un kaaloondri nil; unnudanae pesuven endraar.

இப்படி அவர் என்னோடே பேசும்போது, ஆவி எனக்குள் வந்து, என்னைக் காலூன்றி நிற்கும்படி செய்தது; அப்பொழுது அவர் என்னுடனே பேசுகிறதைக் கேட்டேன்.

ippadi avar ennodae pesumbodhu, aavi enakkul vandhu, ennaik kaaloondri nirkumbadi seydhadhu; appozhudhu avar ennudanae pesugiradhaik ketten.

அவர் என்னை நோக்கி: மனுபுத்திரனே, எனக்கு விரோதமாய் எழும்பின கலகக்கார ஜாதியாகிய இஸ்ரவேல் புத்திரரிடத்திற்கு நான் உன்னை அனுப்புகிறேன்; அவர்களும் அவர்கள் பிதாக்களும் இந்நாள்வரைக்கும் எனக்கு விரோதமாய்த் துரோகஞ்செய்தார்கள்.

avar ennai nokki: manubuthiranae, enakku virodhamaay ezhumbina kalagakkaara jaadhiyaagiya isravel puthiraridathirku naan unnai anuppugiren; avargalum avargal pidhaakkalum innaalvaraikkum enakku virodhamaayth thuroganjeydhaargal.

அவர்கள் கடினமுகமும் முரட்டாட்ட இருதயமுமுள்ள புத்திரர்; அவர்களிடத்திற்கு நான் உன்னை அனுப்புகின்றேன்; கர்த்தராகிய ஆண்டவர் இன்னின்னதை உரைக்கிறார் என்று அவர்களோடே சொல்லு.

avargal kadinamugamum murattaatta irudhayamumulla puthirar; avargalidathirku naan unnai anuppugindren; kartharaagiya aandavar inninnadhai uraikkiraar endru avargalodae sollu.

கலகவீட்டாரகிய அவர்கள் கேட்டாலும் சரி, கேளாவிட்டாலும் சரி, தங்களுக்குள்ளே ஒரு தீர்க்கதரிசி உண்டென்கிறதை அவர்கள் அறியவேண்டும்.

kalagaveettaaragiya avargal kettaalum sari, kelaavittaalum sari, thangalukkullae oru theerkkadharisi undengiradhai avargal ariyavendum.

மனுபுத்திரனே; நீ அவர்களுக்குப் பயப்படவேண்டாம்; அவர்கள் வார்த்தைகளுக்கும் அஞ்சவேண்டாம்; நெரிஞ்சில்களுக்குள்ளும் முள்ளுகளுக்குள்ளும் நீ தங்கியிருந்தாலும், நீ அவர்கள் வார்த்தைகளுக்குப் பயப்படாமலும் அவர்கள் முகத்துக்குக் கலங்காமலுமிரு; அவர்கள் கலகவீட்டார்.

manubuthiranae; nee avargalukkup payappadavendaam; avargal vaarthaigalukkum anjavendaam; nerinjilgalukkullum mullugalukkullum nee thangiyirundhaalum, nee avargal vaarthaigalukkup payappadaamalum avargal mugathukkuk kalangaamalumiru; avargal kalagaveettaar.

கலகக்காரராகிய அவர்கள் கேட்டாலும் சரி, கேளாவிட்டாலும் சரி, நீ என் வார்த்தைகளை அவர்களுக்குச் சொல்லு.

kalagakkaararaagiya avargal kettaalum sari, kelaavittaalum sari, nee en vaarthaigalai avargalukkuch sollu.

மனுபுத்திரனே, நீ அந்தக் கலகவீட்டாரைப்போலக் கலகக்காரனாயிராமல், நான் உன்னோடே சொல்லுகிறதைக் கேள்; உன் வாயைத் திறந்து நான் உனக்குக் கொடுக்கிறதைப் புசி என்றார்.

manubuthiranae, nee andhak kalagaveettaaraippolak kalagakkaaranaayiraamal, naan unnodae sollugiradhaik kel; un vaayaith thirandhu naan unakkuk kodukkiradhaip pusi endraar.

அப்பொழுது இதோ, என்னிடத்திற்கு நீட்டப்பட்ட ஒரு கையைக் கண்டேன்; அந்தக் கையிலே ஒரு புஸ்தகச் சுருள் இருந்தது.

appozhudhu idho, ennidathirku neettappatta oru kaiyaik kanden; andhak kaiyilae oru pusthagach surul irundhadhu.

அவர் அதை எனக்குமுன்பாக விரித்தார்; அதில் உள்ளும் புறம்பும் எழுதப்பட்டிருந்தது; அதிலே புலம்பல்களும், தவிப்பும், ஐயோ என்பதும் எழுதியிருந்தது.

avar adhai enakkumunbaaga virithaar; adhil ullum purambum ezhudhappattirundhadhu; adhilae pulambalgalum, thavippum, aiyo enbadhum ezhudhiyirundhadhu.