Ecclesiastes 12 · 14 verses
நீ உன் வாலிபப்பிராயத்திலே உன் சிருஷ்டிகரை நினை; தீங்குநாட்கள் வராததற்குமுன்னும், எனக்குப் பிரியமானவைகளல்ல என்று நீ சொல்லும் வருஷங்கள் சேராததற்குமுன்னும்,
nee un vaalibappiraayathilae un sirushtigarai ninai; theengunaatkal varaadhadharkumunnum, enakkup piriyamaanavaigalalla endru nee sollum varushangal seraadhadharkumunnum,
சூரியனும், வெளிச்சமும், சந்திரனும், நட்சத்திரங்களும், அந்தகாரப்படாததற்குமுன்னும்,
sooriyanum, velichamum, sandhiranum, natsathirangalum, andhagaarappadaadhadharkumunnum,
மழைக்குப்பின் மேகங்கள் திரும்பத்திரும்ப வராததற்குமுன்னும், வீட்டுக்காவலாளிகள் தள்ளாடி பெலசாலிகள் கூனிப்போய், ஏந்திரம் அரைக்கிறவர்கள் கொஞ்சமானதினால் ஓய்ந்து, பலகணிவழியாய்ப் பார்க்கிறவர்கள் இருண்டுபோகிறதற்குமுன்னும்,
mazhaikkuppin megangal thirumbathirumba varaadhadharkumunnum, veettukkaavalaaligal thallaadi pelasaaligal koonippoy, endhiram araikkiravargal konjamaanadhinaal oyndhu, palaganivazhiyaayp paarkkiravargal irundubogiradharkumunnum,
ஏந்திர சத்தம் தாழ்ந்ததினால் தெருவாசலின் கதவுகள் அடைபட்டு, குருவியின் சத்தத்துக்கும் எழுந்திருக்கவேண்டியதாகி, கீதவாத்தியக் கன்னிகைகளெல்லாம் அடங்கிப்போகாததற்குமுன்னும்,
endhira satham thaazhndhadhinaal theruvaasalin kadhavugal adaibattu, kuruviyin sathathukkum ezhundhirukkavendiyadhaagi, keedhavaathiyak kannigaigalellaam adangippogaadhadharkumunnum,
மேட்டுக்காக அச்சமுண்டாகி, வழியிலே பயங்கள் தோன்றி, வாதுமைமரம் பூப்பூத்து, வெட்டுக்கிளியும் பாரமாகி, பசித்தீபனமும் அற்றுப்போகாததற்குமுன்னும், மனுஷன் தன் நித்திய வீட்டுக்குப் போகிறதினாலே, துக்கங்கொண்டாடுகிறவர்கள் வீதியிலே திரியாததற்குமுன்னும்,
mettukkaaga achamundaagi, vazhiyilae payangal thondri, vaadhumaimaram pooppoothu, vettukkiliyum paaramaagi, pasitheebanamum atruppogaadhadharkumunnum, manushan than nithiya veettukkup pogiradhinaalae, thukkangondaadugiravargal veedhiyilae thiriyaadhadharkumunnum,
வெள்ளிக்கயிறு கட்டுவிட்டு, பொற்கிண்ணி நசுங்கி, ஊற்றின் அருகே சால் உடைந்து, துரவண்டையில் உருளை நொறுங்கி,
vellikkayiru kattuvittu, porkinni nasungi, ootrin arugae saal udaindhu, thuravandaiyil urulai norungi,
இவ்விதமாய் மண்ணானது தான் முன்னிருந்த பூமிக்குத் திரும்பி, ஆவி தன்னைத் தந்த தேவனிடத்திற்கு மறுபடியும் போகாததற்குமுன்னும், அவரை உன் வாலிபப்பிராயத்திலே நினை.
ivvidhamaay mannaanadhu thaan munnirundha poomikkuth thirumbi, aavi thannaith thandha thevanidathirku marubadiyum pogaadhadharkumunnum, avarai un vaalibappiraayathilae ninai.
மாயை, மாயை, எல்லாம் மாயை என்று பிரசங்கி சொல்லுகிறான்.
maayai, maayai, ellaam maayai endru pirasangi sollugiraan.
மேலும், பிரசங்கி ஞானவானாயிருந்தபடியால், அவன் ஜனத்துக்கு அறிவைப்போதித்து, கவனமாய்க் கேட்டாராய்ந்து அநேகம் நீதிமொழிகளைச் சேர்த்து எழுதினான்.
melum, pirasangi njaanavaanaayirundhabadiyaal, avan janathukku arivaippodhithu, kavanamaayk kettaaraayndhu anegam needhimozhigalaich serthu ezhudhinaan.
இதமான வார்த்தைகளைக் கண்டுபிடிக்க பிரசங்கி வகைதேடினான்; எழுதின வாக்கியங்கள் செவ்வையும் சத்தியமுமானவைகள்.
idhamaana vaarthaigalaik kandubidikka pirasangi vagaidhedinaan; ezhudhina vaakkiyangal sevvaiyum sathiyamumaanavaigal.
ஞானிகளின் வாக்கியங்கள் தாற்றுக்கோல்கள்போலவும் சங்கத்தலைவர்களால் அறையப்பட்ட ஆணிகள்போலவும் இருக்கிறது; அவைகள் ஒரே மேய்ப்பனால் அளிக்கப்பட்டது.
njaanigalin vaakkiyangal thaatrukkolgalbolavum sangathalaivargalaal araiyappatta aanigalbolavum irukkiradhu; avaigal orae meyppanaal alikkappattadhu.
என் மகனே! இவைகளினாலே புத்தியடைவாயாக; அநேகம் புஸ்தகங்களை உண்டுபண்ணுகிறதற்கு முடிவில்லை; அதிகபடிப்பு உடலுக்கு இளைப்பு.
en maganae! ivaigalinaalae puthiyadaivaayaaga; anegam pusthagangalai undubannugiradharku mudivillai; adhigabadippu udalukku ilaippu.
காரியத்தின் கடைத்தொகையை கேட்போமாக, தேவனுக்குப் பயந்து, அவர் கற்பனைகளைக் கைக்கொள்; எல்லா மனுஷர்மேலும் விழுந்த கடமை இதுவே.
kaariyathin kadaithogaiyai ketpomaaga, thevanukkup payandhu, avar karpanaigalaik kaikkol; ellaa manusharmelum vizhundha kadamai idhuvae.
ஒவ்வொரு கிரியையையும், அந்தரங்கமான ஒவ்வொரு காரியத்தையும் நன்மையானாலும் தீமையானாலும், தேவன் நியாயத்திலே கொண்டுவருவார்.
ovvoru kiriyaiyaiyum, andharangamaana ovvoru kaariyathaiyum nanmaiyaanaalum theemaiyaanaalum, thevan niyaayathilae konduvaruvaar.
