2 சாமுவேல் 16 2 Samuel 16 in Tamil and Tanglish

தாவீது மலையுச்சியிலிருந்து சற்றப்புறம் நடந்துபோனபோது, இதோ, மேவிபோசேத்தின் காரியக்காரனாகிய சீபா, பொதிகளைச் சுமக்கிற இரண்டு கழுதைகளை ஓட்டிக்கொண்டுவந்து, அவனைச் சந்தித்தான்; அவைகளில் இருநூறு அப்பங்களும், வற்றலான நூறு திராட்சப்பழக்குலைகளும், வசந்தகாலத்துப் பலனான நூறு குலைகளும், ஒரு துருத்தி திராட்சரசமும் இருந்தது.

thaaveedhu malaiyuchiyilirundhu satrappuram nadandhubonabodhu, idho, mevibosethin kaariyakkaaranaagiya seebaa, podhigalaich sumakkira irandu kazhudhaigalai ottikkonduvandhu, avanaich sandhithaan; avaigalil irunooru appangalum, vatralaana nooru thiraatsappazhakkulaigalum, vasandhagaalathup palanaana nooru kulaigalum, oru thuruthi thiraatsarasamum irundhadhu.

ராஜா சீபாவைப்பார்த்து: இவைகள் என்னத்திற்கு என்று கேட்டதற்கு, சீபா: கழுதைகள் ராஜாவின் வீட்டார் ஏறுகிறதற்கும், அப்பங்களும் பழங்களும் வாலிபர் புசிக்கிறதற்கும், திராட்சரசம் வனாந்தரத்தில் விடாய்த்துப்போனவர்கள் குடிக்கிறதற்குமே என்றான்.

raajaa seebaavaippaarthu: ivaigal ennathirku endru kettadharku, seebaa: kazhudhaigal raajaavin veettaar erugiradharkum, appangalum pazhangalum vaalibar pusikkiradharkum, thiraatsarasam vanaandharathil vidaaythupponavargal kudikkiradharkumae endraan.

அப்பொழுது ராஜா: உன் ஆண்டவனுடைய குமாரன் எங்கே என்று கேட்டதற்கு, சீபா ராஜாவை நோக்கி: எருசலேமில் இருக்கிறான்; இன்று இஸ்ரவேல் வீட்டார் என் தகப்பனுடைய ராஜ்யத்தை என் வசமாய்த் திரும்பப்பண்ணுவார்கள் என்றான் என்று சொன்னான்.

appozhudhu raajaa: un aandavanudaiya kumaaran engae endru kettadharku, seebaa raajaavai nokki: erusalemil irukkiraan; indru isravel veettaar en thagappanudaiya raajyathai en vasamaayth thirumbappannuvaargal endraan endru sonnaan.

அப்பொழுது ராஜா சீபாவை நோக்கி: மேவிபோசேத்திற்கு உண்டானதெல்லாம் உன்னுடையதாயிற்று என்றான். அதற்குச் சீபா: ராஜாவாகிய என் ஆண்டவனுடைய கண்களில் எனக்குத் தயைகிடைக்கவேண்டும் என்று நான் பணிந்து கேட்டுக்கொள்ளுகிறேன் என்றான்.

appozhudhu raajaa seebaavai nokki: mevibosethirku undaanadhellaam unnudaiyadhaayitru endraan. adharkuch seebaa: raajaavaagiya en aandavanudaiya kangalil enakkuth thayaigidaikkavendum endru naan panindhu kettukkollugiren endraan.

தாவீதுராஜா பகூரிம்மட்டும் வந்தபோது, இதோ, சவுல் வீட்டு வம்சத்தானாயிருக்கிற கேராவின் குமாரனாகிய சீமேயி என்னும் பேருள்ள ஒரு மனுஷன் அங்கேயிருந்து புறப்பட்டு, தூஷித்துக்கொண்டே நடந்துவந்து,

thaaveedhuraajaa pagoorimmattum vandhabodhu, idho, savul veettu vamsathaanaayirukkira keraavin kumaaranaagiya seemeyi ennum perulla oru manushan angeyirundhu purappattu, thooshithukkondae nadandhuvandhu,

சகல ஜனங்களும், சகல பலசாலிகளும், தாவீதின் வலதுபுறமாகவும் இடதுபுறமாகவும் நடக்கையில், தாவீதின்மேலும், தாவீதுராஜாவுடைய சகல ஊழியக்காரர்மேலும் கற்களை எறிந்தான்.

sagala janangalum, sagala palasaaligalum, thaaveedhin valadhuburamaagavum idadhuburamaagavum nadakkaiyil, thaaveedhinmelum, thaaveedhuraajaavudaiya sagala oozhiyakkaararmelum karkalai erindhaan.

சீமேயி அவனைத் தூஷித்து: இரத்தப்பிரியனே, பேலியாளின் மனுஷனே, தொலைந்துபோ, தொலைந்துபோ.

seemeyi avanaith thooshithu: irathappiriyanae, peliyaalin manushanae, tholaindhubo, tholaindhubo.

சவுலின் ஸ்தலத்தில் ராஜாவான உன்மேல் கர்த்தர் சவுல் வீட்டாரின் இரத்தப்பழியைத் திரும்பப்பண்ணினார்; கர்த்தர் ராஜ்யபாரத்தை உன் குமாரனாகிய அப்சலோமின் கையில் ஒப்புக்கொடுத்தார்; இப்போதும் இதோ, உன் அக்கிரமத்தில் அகப்பட்டாய்: நீ இரத்தப்பிரியனான மனுஷன் என்றான்.

savulin sthalathil raajaavaana unmel karthar savul veettaarin irathappazhiyaith thirumbappanninaar; karthar raajyabaarathai un kumaaranaagiya apsalomin kaiyil oppukkoduthaar; ippodhum idho, un akkiramathil agappattaay: nee irathappiriyanaana manushan endraan.

அப்பொழுது செருயாவின் குமாரன் அபிசாய் ராஜாவை நோக்கி: அந்தச் செத்தநாய் ராஜாவாகிய என் ஆண்டவனை தூஷிப்பானேன்? நான் போய் அவன் தலையை வாங்கிப்போடட்டுமே என்றான்.

appozhudhu seruyaavin kumaaran abisaay raajaavai nokki: andhach sethanaay raajaavaagiya en aandavanai thooshippaanen? naan poy avan thalaiyai vaangippodattumae endraan.

அதற்கு ராஜா: செருயாவின் குமாரரே, எனக்கும் உங்களுக்கும் என்ன? அவன் என்னைத் தூஷிக்கட்டும்: தாவீதைத் தூஷிக்கவேண்டும் என்று கர்த்தர் அவனுக்குச் சொன்னார்; ஆகையால் ஏன் இப்படிச் செய்கிறாய் என்று கேட்கத்தக்கவன் யார் என்றான்.

adharku raajaa: seruyaavin kumaararae, enakkum ungalukkum enna? avan ennaith thooshikkattum: thaaveedhaith thooshikkavendum endru karthar avanukkuch sonnaar; aagaiyaal en ippadich seygiraay endru ketkathakkavan yaar endraan.

பின்னும் தாவீது அபிசாயையும் தன் ஊழியக்காரர் எல்லாரையும் பார்த்து: இதோ, என் கர்ப்பப்பிறப்பான என் குமாரனே என் பிராணனை வாங்கத்தேடும்போது, இந்தப் பென்யமீனன் எத்தனை அதிகமாய்ச் செய்வான், அவன் தூஷிக்கட்டும்; அப்படிச் செய்ய கர்த்தர் அவனுக்குக் கட்டளையிட்டிருக்கிறார்.

pinnum thaaveedhu abisaayaiyum than oozhiyakkaarar ellaaraiyum paarthu: idho, en karppappirappaana en kumaaranae en piraananai vaangathedumbodhu, indhap penyameenan ethanai adhigamaaych seyvaan, avan thooshikkattum; appadich seyya karthar avanukkuk kattalaiyittirukkiraar.

ஒருவேளை கர்த்தர் என் சிறுமையைப் பார்த்து, இந்த நாளில் அவன் நிந்தித்த நிந்தனைக்குப் பதிலாக எனக்கு நன்மையைச் சரிக்கட்டுவார் என்றான்.

oruvelai karthar en sirumaiyaip paarthu, indha naalil avan nindhitha nindhanaikkup padhilaaga enakku nanmaiyaich sarikkattuvaar endraan.

அப்படியே தாவீதும் அவன் மனுஷரும் வழியே நடந்துபோனார்கள்; சீமேயியும் மலையின் பக்கத்திலே அவனுக்கு எதிராக நடந்து தூஷித்து, அவனுக்கு எதிராகக் கற்களை எறிந்து, மண்ணைத் தூற்றிக்கொண்டே வந்தான்.

appadiyae thaaveedhum avan manusharum vazhiyae nadandhubonaargal; seemeyiyum malaiyin pakkathilae avanukku edhiraaga nadandhu thooshithu, avanukku edhiraagak karkalai erindhu, mannaith thootrikkondae vandhaan.

ராஜாவும் அவனோடிருந்த சகல ஜனங்களும் விடாய்த்தவர்களாய் தங்குமிடத்திலே சேர்ந்து, இளைப்பாறினார்கள்.

raajaavum avanodirundha sagala janangalum vidaaythavargalaay thangumidathilae serndhu, ilaippaarinaargal.

அப்சலோமும் இஸ்ரவேல் மனுஷராகிய சகல ஜனங்களும் அவனோடேகூட அகித்தோப்பேலும் எருசலேமுக்கு வந்தார்கள்.

apsalomum isravel manusharaagiya sagala janangalum avanodegooda agithoppelum erusalemukku vandhaargal.

அற்கியனாகிய ஊசாய் என்னும் தாவீதின் சிநேகிதன் அப்சலோமிடத்தில் வந்தபோது, ஊசாய் அப்சலோமை நோக்கி: ராஜாவே வாழ்க, ராஜாவே வாழ்க என்றான்.

arkiyanaagiya oosaay ennum thaaveedhin sinegidhan apsalomidathil vandhabodhu, oosaay apsalomai nokki: raajaavae vaazhga, raajaavae vaazhga endraan.

அப்பொழுது அப்சலோம் ஊசாயைப் பார்த்து: உன் சிநேகிதன்மேல் உனக்கு இருக்கிற தயை இதுதானோ? உன் சிநேகிதனோடே நீ போகாதேபோனது என்ன என்று கேட்டான்.

appozhudhu apsalom oosaayaip paarthu: un sinegidhanmel unakku irukkira thayai idhudhaano? un sinegidhanodae nee pogaadhebonadhu enna endru kettaan.

அதற்கு ஊசாய் அப்சலோமை நோக்கி அப்படி அல்ல, கர்த்தரும் இந்த ஜனங்களும் இஸ்ரவேல் மனுஷரனைவரும் தெரிந்துகொள்ளுகிறவரையே நான் சேர்ந்து அவரோடே இருப்பேன்.

adharku oosaay apsalomai nokki appadi alla, kartharum indha janangalum isravel manusharanaivarum therindhugollugiravaraiyae naan serndhu avarodae iruppen.

இதுவும் அல்லாமல், நான் யாரிடத்தில் சேவிப்பேன்? அவருடைய குமாரனிடத்தில் அல்லவா? உம்முடைய தகப்பனிடத்தில் எப்படி சேவித்தேனோ, அப்படியே உம்மிடத்திலும் சேவிப்பேன் என்றான்.

idhuvum allaamal, naan yaaridathil sevippen? avarudaiya kumaaranidathil allavaa? ummudaiya thagappanidathil eppadi sevitheno, appadiyae ummidathilum sevippen endraan.

அப்சலோம் அகித்தோப்பேலைப் பார்த்து, நாங்கள் செய்யவேண்டியது இன்னதென்று ஆலோசனை சொல்லும் என்றான்.

apsalom agithoppelaip paarthu, naangal seyyavendiyadhu innadhendru aalosanai sollum endraan.

அப்பொழுது அகித்தோப்பேல் அப்சலோமை நோக்கி: வீட்டைக்காக்க உம்முடைய தகப்பன் பின்வைத்த அவருடைய மறுமனையாட்டிகளிடத்தில் பிரவேசியும், அப்பொழுது உம்முடைய தகப்பனுக்கு நாற்றமாய்ப்போனீர் என்பதை இஸ்ரவேலர் எல்லாரும் கேள்விப்பட்டு, உம்மோடிருக்கிற எல்லாருடைய கைகளும் பலக்கும் என்றான்.

appozhudhu agithoppel apsalomai nokki: veettaikkaakka ummudaiya thagappan pinvaitha avarudaiya marumanaiyaattigalidathil piravesiyum, appozhudhu ummudaiya thagappanukku naatramaaypponeer enbadhai isravelar ellaarum kelvippattu, ummodirukkira ellaarudaiya kaigalum palakkum endraan.

அப்படியே அப்சலோமுக்கு உப்பரிகையின்மேல் ஒரு கூடாரத்தைப் போட்டார்கள்: அங்கே அப்சலோம் சகல இஸ்ரவேலரின் கண்களுக்கு முன்பாக, தன் தகப்பனுடைய மறுமனையாட்டிகளிடத்தில் பிரவேசித்தான்.

appadiyae apsalomukku upparigaiyinmel oru koodaarathaip pottaargal: angae apsalom sagala isravelarin kangalukku munbaaga, than thagappanudaiya marumanaiyaattigalidathil piravesithaan.

அந்நாட்களில் அகித்தோப்பேல் சொல்லும் ஆலோசனையெல்லாம் தேவனுடைய வாக்கைப்போல இருந்தது, அப்படியே அகித்தோப்பேலின் ஆலோசனையெல்லாம் தாவீதுக்கும் இருந்தது, அப்சலோமுக்கும் அப்படியே இருந்தது.

annaatkalil agithoppel sollum aalosanaiyellaam thevanudaiya vaakkaippola irundhadhu, appadiyae agithoppelin aalosanaiyellaam thaaveedhukkum irundhadhu, apsalomukkum appadiyae irundhadhu.