சங்கீதம் 104 Psalms 104 in Tamil and Tanglish

என் ஆத்துமாவே, கர்த்தரை ஸ்தோத்திரி; என் தேவனாகிய கர்த்தாவே, நீர் மிகவும் பெரியவராயிருக்கிறீர்; மகிமையையும் மகத்துவத்தையும் அணிந்துகொண்டிருக்கிறீர்.

en aathumaavae, kartharai sthothiri; en thevanaagiya karthaavae, neer migavum periyavaraayirukkireer; magimaiyaiyum magathuvathaiyum anindhugondirukkireer.

ஒளியை வஸ்திரமாகத் தரித்து, வானங்களைத் திரையைப்போல் விரித்திருக்கிறீர்.

oliyai vasthiramaagath tharithu, vaanangalaith thiraiyaippol virithirukkireer.

தமது மேல்வீடுகளைத் தண்ணீர்களால் மச்சுப்பாவி, மேகங்களைத் தமது இரதமாக்கி, காற்றினுடைய செட்டைகளின்மேல் செல்லுகிறார்.

thamadhu melveedugalaith thanneergalaal machuppaavi, megangalaith thamadhu iradhamaakki, kaatrinudaiya settaigalinmel sellugiraar.

தம்முடைய தூதர்களைக் காற்றுகளாகவும், தம்முடைய ஊழியக்காரரை அக்கினி ஜுவாலைகளாகவும் செய்கிறார்.

thammudaiya thoodhargalaik kaatrugalaagavum, thammudaiya oozhiyakkaararai akkini juvaalaigalaagavum seygiraar.

பூமி ஒருபோதும் நிலைபேராதபடி அதின் ஆதாரங்கள்மேல் அதை ஸ்தாபித்தார்.

poomi orubodhum nilaiberaadhabadi adhin aadhaarangalmel adhai sthaabithaar.

அதை வஸ்திரத்தினால் மூடுவதுபோல ஆழத்தினால் மூடினீர்; பர்வதங்களின்மேல் தண்ணீர்கள் நின்றது.

adhai vasthirathinaal mooduvadhubola aazhathinaal moodineer; parvadhangalinmel thanneergal nindradhu.

அவைகள் உமது கண்டிதத்தால் விலகியோடி, உமது குமுறலின் சத்தத்தால் விரைந்துபோயிற்று.

avaigal umadhu kandidhathaal vilagiyodi, umadhu kumuralin sathathaal viraindhuboyitru.

அவைகள் மலைகளில் ஏறி, பள்ளத்தாக்குகளில் இறங்கி, நீர் அவைகளுக்கு ஏற்படுத்தின இடத்தில் சென்றது.

avaigal malaigalil eri, pallathaakkugalil irangi, neer avaigalukku erpaduthina idathil sendradhu.

அவைகள் திரும்பவும் வந்து பூமியை மூடிக்கொள்ளாதபடி கடவாதிருக்கும் எல்லையை அவைகளுக்கு ஏற்படுத்தினீர்.

avaigal thirumbavum vandhu poomiyai moodikkollaadhabadi kadavaadhirukkum ellaiyai avaigalukku erpaduthineer.

அவர் பள்ளத்தாக்குகளில் ஊற்றுகளை வரவிடுகிறார், அவைகள் மலைகள் நடுவே ஓடுகிறது.

avar pallathaakkugalil ootrugalai varavidugiraar, avaigal malaigal naduvae odugiradhu.

அவைகள் வெளியின் ஜீவன்களுக்கெல்லாம் தண்ணீர் கொடுக்கும்; அங்கே காட்டுக்கழுதைகள் தங்கள் தாகத்தைத் தீர்த்துக்கொள்ளும்.

avaigal veliyin jeevangalukkellaam thanneer kodukkum; angae kaattukkazhudhaigal thangal thaagathaith theerthukkollum.

அவைகளின் ஓரமாய் ஆகாயத்துப்பறவைகள் சஞ்சரித்து, கிளைகள்மேலிருந்து பாடும்.

avaigalin oramaay aagaayathupparavaigal sanjarithu, kilaigalmelirundhu paadum.

தம்முடைய மேல்வீடுகளிலிருந்து பர்வதங்களுக்குத் தண்ணீர் இறைக்கிறார்; உமது கிரியைகளின் பலனாலே பூமி திருப்தியாயிருக்கிறது.

thammudaiya melveedugalilirundhu parvadhangalukkuth thanneer iraikkiraar; umadhu kiriyaigalin palanaalae poomi thirupthiyaayirukkiradhu.

பூமியிலிருந்து ஆகாரம் உண்டாகும்படி அவர் மிருகங்களுக்குப் புல்லையும் மனுஷருக்கு உபயோகமான பயிர்வகைகளையும் முளைப்பிக்கிறார்.

poomiyilirundhu aagaaram undaagumbadi avar mirugangalukkup pullaiyum manusharukku ubayogamaana payirvagaigalaiyum mulaippikkiraar.

மனுஷனுடைய இருதயத்தை மகிழ்ச்சியாக்கும் திராட்சரசத்தையும், அவனுக்கு முகக்களையை உண்டுபண்ணும் எண்ணெயையும், மனுஷனுடைய இருதயத்தை ஆதரிக்கும் ஆகாரத்தையும் விளைவிக்கிறார்.

manushanudaiya irudhayathai magizhchiyaakkum thiraatsarasathaiyum, avanukku mugakkalaiyai undubannum enneyaiyum, manushanudaiya irudhayathai aadharikkum aagaarathaiyum vilaivikkiraar.

கர்த்தருடைய விருட்சங்களும், அவர் நாட்டின லீபனோனின் கேதுருக்களும் சாரத்தினால் நிறைந்திருக்கும்.

kartharudaiya virutsangalum, avar naattina leebanonin kedhurukkalum saarathinaal niraindhirukkum.

அங்கே குருவிகள் கூடுகட்டும்; தேவதாருவிருட்சங்கள் கொக்குகளின் குடியிருப்பு.

angae kuruvigal koodugattum; thevadhaaruvirutsangal kokkugalin kudiyiruppu.

உயர்ந்த பர்வதங்கள் வரையாடுகளுக்கும் கன்மலைகள் குழிமுசல்களுக்கும் அடைக்கலம்.

uyarndha parvadhangal varaiyaadugalukkum kanmalaigal kuzhimusalgalukkum adaikkalam.

சந்திரனைக் காலக்குறிப்புகளுக்காகப் படைத்தார்; சூரியன் தன் அஸ்தமனத்தை அறியும்.

sandhiranaik kaalakkurippugalukkaagap padaithaar; sooriyan than asthamanathai ariyum.

நீர் இருளைக் கட்டளையிடுகிறீர், இராக்காலமாகும்; அதிலே சகல காட்டு ஜீவன்களும் நடமாடும்.

neer irulaik kattalaiyidugireer, iraakkaalamaagum; adhilae sagala kaattu jeevangalum nadamaadum.

பாலசிங்கங்கள் இரைக்காக கெர்ச்சித்து, தேவனால் தங்களுக்கு ஆகாரம் கிடைக்கும்படித் தேடும்.

paalasingangal iraikkaaga kerchithu, thevanaal thangalukku aagaaram kidaikkumbadith thedum.

சூரியன் உதிக்கையில் அவைகள் ஒதுங்கி, தங்கள் தாபரங்களில் படுத்துக்கொள்ளும்.

sooriyan udhikkaiyil avaigal odhungi, thangal thaabarangalil paduthukkollum.

அப்பொழுது மனுஷன் சாயங்காலமட்டும் தன் வேலைக்கும், தன்பண்ணைக்கும் புறப்படுகிறான்.

appozhudhu manushan saayangaalamattum than velaikkum, thanbannaikkum purappadugiraan.

கர்த்தாவே, உமது கிரியைகள் எவ்வளவு திரளாயிருக்கிறது! அவைகளையெல்லாம் ஞானமாய்ப் படைத்தீர்; பூமி உம்முடைய பொருள்களினால் நிறைந்திருக்கிறது.

karthaavae, umadhu kiriyaigal evvalavu thiralaayirukkiradhu! avaigalaiyellaam njaanamaayp padaitheer; poomi ummudaiya porulgalinaal niraindhirukkiradhu.

பெரிதும் விஸ்தாரமுமான இந்தச் சமுத்திரமும் அப்படியே நிறைந்திருக்கிறது; அதிலே சஞ்சரிக்கும் சிறியவைகளும் பெரியவைகளுமான எண்ணிறந்த ஜீவன்கள் உண்டு.

peridhum visthaaramumaana indhach samuthiramum appadiyae niraindhirukkiradhu; adhilae sanjarikkum siriyavaigalum periyavaigalumaana ennirandha jeevangal undu.

அதிலே கப்பல்கள் ஓடும்; அதிலே விளையாடும்படி நீர் உண்டாக்கின திமிங்கிலங்களும் உண்டு.

adhilae kappalgal odum; adhilae vilaiyaadumbadi neer undaakkina thimingilangalum undu.

ஏற்றவேளையில் ஆகாரத்தைத் தருவீர் என்று அவைகளெல்லாம் உம்மை நோக்கிக் காத்திருக்கும்.

etravelaiyil aagaarathaith tharuveer endru avaigalellaam ummai nokkik kaathirukkum.

நீர் கொடுக்க, அவைகள் வாங்கிக்கொள்ளும்; நீர் உம்முடைய கையைத்திறக்க, அவைகள் நன்மையால் திருப்தியாகும்.

neer kodukka, avaigal vaangikkollum; neer ummudaiya kaiyaithirakka, avaigal nanmaiyaal thirupthiyaagum.

நீர் உமது முகத்தை மறைக்க திகைக்கும்; நீர் அவைகளின் சுவாசத்தை வாங்கிக்கொள்ள, அவைகள் மாண்டு தங்கள் மண்ணுக்குத் திரும்பும்.

neer umadhu mugathai maraikka thigaikkum; neer avaigalin suvaasathai vaangikkolla, avaigal maandu thangal mannukkuth thirumbum.

நீர் உம்முடைய ஆவியை அனுப்பும்போது, அவைகள் சிருஷ்டிக்கப்படும்; நீர் பூமியின் ரூபத்தையும் புதிதாக்குகிறீர்.

neer ummudaiya aaviyai anuppumbodhu, avaigal sirushtikkappadum; neer poomiyin roobathaiyum pudhidhaakkugireer.

கர்த்தருடைய மகிமை என்றென்றைக்கும் விளங்கும்; கர்த்தர் தம்முடைய கிரியைகளிலே மகிழுவார்.

kartharudaiya magimai endrendraikkum vilangum; karthar thammudaiya kiriyaigalilae magizhuvaar.

அவர் பூமியை நோக்கிப்பார்க்க அது அதிரும்; அவர் பர்வதங்களைத்தொட அவைகள் புகையும்.

avar poomiyai nokkippaarkka adhu adhirum; avar parvadhangalaithoda avaigal pugaiyum.

நான் உயிரோடிருக்குமட்டும் என் கர்த்தரைப் பாடுவேன்; நான் உள்ளளவும் என் தேவனைக் கீர்த்தனம்பண்ணுவேன்.

naan uyirodirukkumattum en kartharaip paaduven; naan ullalavum en thevanaik keerthanambannuven.

நான் அவரைத் தியானிக்கும் தியானம் இனிதாயிருக்கும்; நான் கர்த்தருக்குள் மகிழுவேன்.

naan avaraith thiyaanikkum thiyaanam inidhaayirukkum; naan kartharukkul magizhuven.

பாவிகள் பூமியிலிருந்து நிர்மூலமாகி, துன்மார்க்கர் இனி இராமற்போவார்கள். என் ஆத்துமாவே கர்த்தரை ஸ்தோத்திரி, அல்லேலூயா.

paavigal poomiyilirundhu nirmoolamaagi, thunmaarkkar ini iraamarpovaargal. en aathumaavae kartharai sthothiri, allelooyaa.