சங்கீதம் 102 Psalms 102 in Tamil and Tanglish

கர்த்தாவே, என் விண்ணப்பத்தைக் கேளும், என் கூப்பிடுதல் உம்மிடத்தில் சேர்வதாக.

karthaavae, en vinnappathaik kelum, en kooppidudhal ummidathil servadhaaga.

என் ஆபத்துநாளிலே உமது முகத்தை எனக்கு மறையாதேயும்; உமது செவியை என்னிடத்தில் சாயும்; நான் கூப்பிடுகிற நாளிலே எனக்குத் தீவிரமாய் உத்தரவு அருளிச்செய்யும்.

en aabathunaalilae umadhu mugathai enakku maraiyaadheyum; umadhu seviyai ennidathil saayum; naan kooppidugira naalilae enakkuth theeviramaay utharavu arulicheyyum.

என் நாட்கள் புகையைப்போல் ஒழிந்தது; என் எலும்புகள் ஒரு கொள்ளியைப்போல எரியுண்டது.

en naatkal pugaiyaippol ozhindhadhu; en elumbugal oru kolliyaippola eriyundadhu.

என் இருதயம் புல்லைப்போல் வெட்டுண்டு உலர்ந்தது; என் போஜனத்தைப் புசிக்க மறந்தேன்.

en irudhayam pullaippol vettundu ularndhadhu; en pojanathaip pusikka marandhen.

என் பெருமூச்சின் சத்தத்தினால் என் எலும்புகள் என் மாம்சத்தோடு ஒட்டிக்கொள்ளுகிறது.

en perumoochin sathathinaal en elumbugal en maamsathodu ottikkollugiradhu.

வனாந்தர நாரைக்கு ஒப்பானேன்; பாழான இடங்களில் தங்கும் ஆந்தையைப்போலானேன்.

vanaandhara naaraikku oppaanen; paazhaana idangalil thangum aandhaiyaippolaanen.

நான் நித்திரையில்லாமல் வீட்டின்மேல் தனித்திருக்கும் குருவியைப்போல் இருக்கிறேன்.

naan nithiraiyillaamal veettinmel thanithirukkum kuruviyaippol irukkiren.

நாடோறும் என் சத்துருக்கள் என்னை நிந்திக்கிறார்கள்; என்மேல் மூர்க்க வெறிகொண்டவர்கள் எனக்கு விரோதமாய்ச் சாபம் இடுகிறார்கள்.

naadorum en sathurukkal ennai nindhikkiraargal; enmel moorkka verigondavargal enakku virodhamaaych saabam idugiraargal.

நீர் என்னை உயரத்தூக்கி, தாழத்தள்ளினீர், உமது சினத்திற்கும் கடுங்கோபத்திற்கும் உள்ளானேன்.

neer ennai uyarathookki, thaazhathallineer, umadhu sinathirkum kadungobathirkum ullaanen.

ஆதலால் நான் சாம்பலை அப்பமாகப் புசித்து, என் பானங்களைக் கண்ணீரோடே கலக்கிறேன்.

aadhalaal naan saambalai appamaagap pusithu, en paanangalaik kanneerodae kalakkiren.

என் நாட்கள் சாய்ந்துபோகிற நிழலைப்போலிருக்கிறது; புல்லைப்போல் உலர்ந்துபோகிறேன்.

en naatkal saayndhubogira nizhalaippolirukkiradhu; pullaippol ularndhubogiren.

கர்த்தராகிய நீரோ என்றென்றைக்கும் இருக்கிறீர்; உம்முடைய பேர் பிரஸ்தாபம் தலைமுறை தலைமுறையாக நிற்கும்.

kartharaagiya neero endrendraikkum irukkireer; ummudaiya per pirasthaabam thalaimurai thalaimuraiyaaga nirkum.

தேவரீர் எழுந்தருளி சீயோனுக்கு இரங்குவீர்; அதற்குத் தயைசெய்யுங்காலமும், அதற்காகக் குறித்த நேரமும் வந்தது.

thevareer ezhundharuli seeyonukku iranguveer; adharkuth thayaiseyyungaalamum, adharkaagak kuritha neramum vandhadhu.

உம்முடைய ஊழியக்காரர் அதின் கல்லுகள்மேல் வாஞ்சைவைத்து அதின் மண்ணுக்குப் பரிதபிக்கிறார்கள்.

ummudaiya oozhiyakkaarar adhin kallugalmel vaanjaivaithu adhin mannukkup paridhabikkiraargal.

கர்த்தர் சீயோனைக் கட்டி தமது மகிமையில் வெளிப்படுவார்.

karthar seeyonaik katti thamadhu magimaiyil velippaduvaar.

திக்கற்றவர்களுடைய ஜெபத்தை அலட்சியம்பண்ணாமல், அவர்கள் விண்ணப்பத்தை அங்கீகரிப்பார்.

thikkatravargaludaiya jebathai alatsiyambannaamal, avargal vinnappathai angeegarippaar.

அப்பொழுது ஜாதிகள் கர்த்தருடைய நாமத்துக்கும் பூமியிலுள்ள ராஜாக்களெல்லாரும் உம்முடைய மகிமைக்கும் பயப்படுவார்கள்.

appozhudhu jaadhigal kartharudaiya naamathukkum poomiyilulla raajaakkalellaarum ummudaiya magimaikkum payappaduvaargal.

பின்சந்ததிக்காக இது எழுதப்படும்; சிருஷ்டிக்கப்படும் ஜனம் கர்த்தரைத் துதிக்கும்.

pinsandhadhikkaaga idhu ezhudhappadum; sirushtikkappadum janam kartharaith thudhikkum.

கர்த்தர் கட்டுண்டவர்களின் பெருமூச்சைக் கேட்கவும், கொலைக்கு நியமிக்கப்பட்டவர்களை விடுதலையாக்கவும்,

karthar kattundavargalin perumoochaik ketkavum, kolaikku niyamikkappattavargalai vidudhalaiyaakkavum,

தம்முடைய உயர்ந்த பரிசுத்தஸ்தலத்திலிருந்து பார்த்து, வானங்களிலிருந்து பூமியின்மேல் கண்ணோக்கமானார்.

thammudaiya uyarndha parisuthasthalathilirundhu paarthu, vaanangalilirundhu poomiyinmel kannokkamaanaar.

கர்த்தருக்கு ஆராதனைசெய்ய ஜனங்களும் ராஜ்யங்களும் ஏகமாய்க் கூடிக்கொள்ளுகையில்,

kartharukku aaraadhanaiseyya janangalum raajyangalum egamaayk koodikkollugaiyil,

சீயோனில் கர்த்தருடைய நாமத்தையும், எருசலேமில் அவருடைய துதியையும் பிரஸ்தாபப்படுத்துவார்கள்.

seeyonil kartharudaiya naamathaiyum, erusalemil avarudaiya thudhiyaiyum pirasthaabappaduthuvaargal.

வழியிலே என் பெலனை அவர் ஒடுக்கி, என் நாட்களைக் குறுகப்பண்ணினார்.

vazhiyilae en pelanai avar odukki, en naatkalaik kurugappanninaar.

அப்பொழுது நான்: தேவனே, பாதி வயதில் என்னை எடுத்துக்கொள்ளாதேயும்; உம்முடைய வருஷங்கள் தலைமுறை தலைமுறையாக இருக்கும்.

appozhudhu naan: thevanae, paadhi vayadhil ennai eduthukkollaadheyum; ummudaiya varushangal thalaimurai thalaimuraiyaaga irukkum.

நீர் ஆதியிலே பூமியை அஸ்திபாரப்படுத்தினீர்; வானங்கள் உம்முடைய கரத்தின் கிரியையாயிருக்கிறது.

neer aadhiyilae poomiyai asthibaarappaduthineer; vaanangal ummudaiya karathin kiriyaiyaayirukkiradhu.

அவைகள் அழிந்துபோம். நீரோ நிலைத்திருப்பீர்; அவைகளெல்லாம் வஸ்திரம்போல் பழமையாய்ப்போம்; அவைகளை ஒரு சால்வையைப்போல் மாற்றுவீர், அப்பொழுது மாறிப்போம்.

avaigal azhindhubom. neero nilaithiruppeer; avaigalellaam vasthirambol pazhamaiyaayppom; avaigalai oru saalvaiyaippol maatruveer, appozhudhu maarippom.

நீரோ மாறாதவராயிருக்கிறீர்; உமது ஆண்டுகள் முடிந்துபோவதில்லை.

neero maaraadhavaraayirukkireer; umadhu aandugal mudindhubovadhillai.

உமது அடியாரின் பிள்ளைகள் தாபரித்திருப்பார்கள்; அவர்கள் சந்ததி உமக்கு முன்பாக நிலைபெற்றிருக்கும் என்று சொன்னேன்.

umadhu adiyaarin pillaigal thaabarithiruppaargal; avargal sandhadhi umakku munbaaga nilaibetrirukkum endru sonnen.