Luke 9 · 62 verses
அவர் தம்முடைய பன்னிரண்டு சீஷரையும் வரவழைத்து, சகல பிசாசுகளையும் துரத்தவும், வியாதியுள்ளவர்களைக் குணமாக்கவும் அவர்களுக்கு வல்லமையும் அதிகாரமும் கொடுத்து,
avar thammudaiya pannirandu seesharaiyum varavazhaithu, sagala pisaasugalaiyum thurathavum, viyaadhiyullavargalaik kunamaakkavum avargalukku vallamaiyum adhigaaramum koduthu,
தேவனுடைய ராஜ்யத்தைக்குறித்துப் பிரசங்கிக்கவும், பிணியாளிகளைச் சொஸ்தமாக்கவும் அவர்களை அனுப்பினார்.
thevanudaiya raajyathaikkurithup pirasangikkavum, piniyaaligalaich sosthamaakkavum avargalai anuppinaar.
அப்பொழுது அவர் அவர்களை நோக்கி: வழிக்குத் தடியையாவது பையையாவது அப்பத்தையாவது காசையாவது எடுத்துக்கொண்டு போகவேண்டாம்; இரண்டு அங்கிகளைக் கொண்டுபோகவும் வேண்டாம்.
appozhudhu avar avargalai nokki: vazhikkuth thadiyaiyaavadhu paiyaiyaavadhu appathaiyaavadhu kaasaiyaavadhu eduthukkondu pogavendaam; irandu angigalaik kondubogavum vendaam.
எந்த வீட்டிலே பிரவேசிக்கிறீர்களோ, அங்கே தங்கி, அங்கிருந்து புறப்படுங்கள்.
endha veettilae piravesikkireergalo, angae thangi, angirundhu purappadungal.
உங்களை ஏற்றுக்கொள்ளாதவர்கள் எவர்களோ அவர்களுடைய ஊரைவிட்டு நீங்கள் புறப்படும்போது, அவர்களுக்குச் சாட்சியாக உங்கள் கால்களில் படிந்த தூசியை உதறிப்போடுங்கள் என்றார்.
ungalai etrukkollaadhavargal evargalo avargaludaiya ooraivittu neengal purappadumbodhu, avargalukkuch saatsiyaaga ungal kaalgalil padindha thoosiyai udharippodungal endraar.
அவர்கள் புறப்பட்டுப்போய், கிராமங்கள்தோறும் திரிந்து, எங்கும் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கித்து, பிணியாளிகளைக் குணமாக்கினார்கள்.
avargal purappattuppoy, kiraamangaldhorum thirindhu, engum suviseshathaip pirasangithu, piniyaaligalaik kunamaakkinaargal.
அப்பொழுது காற்பங்கு தேசாதிபதியாகிய ஏரோது அவரால் செய்யப்பட்ட யாவையும் கேள்விப்பட்டதுமன்றி; சிலர் யோவான் மரித்தோரிலிருந்து எழுந்தான் என்றும்,
appozhudhu kaarpangu thesaadhibadhiyaagiya erodhu avaraal seyyappatta yaavaiyum kelvippattadhumandri; silar yovaan marithorilirundhu ezhundhaan endrum,
சிலர் எலியா தோன்றினான் என்றும், வேறு சிலர் பூர்வகாலத்துத் தீர்க்கதரிசிகளில் ஒருவன் உயிர்த்தெழுந்தான் என்றும் சொல்லிக்கொண்டபடியால், கலக்கமடைந்து:
silar eliyaa thondrinaan endrum, veru silar poorvagaalathuth theerkkadharisigalil oruvan uyirthezhundhaan endrum sollikkondabadiyaal, kalakkamadaindhu:
யோவானை நான் சிரச்சேதம்பண்ணினேன், இவன் இப்படிப்பட்டவைகளைச் செய்கிறான் என்று கேள்விப்படுகிறேனே! இவன் யார்? என்று ஏரோது சொல்லி, அவரைப் பார்க்க விரும்பினான்.
yovaanai naan sirachedhambanninen, ivan ippadippattavaigalaich seygiraan endru kelvippadugirenae! ivan yaar? endru erodhu solli, avaraip paarkka virumbinaan.
அப்போஸ்தலர் திரும்பிவந்து, தாங்கள் செய்த யாவையும் அவருக்கு விவரித்துச் சொன்னார்கள். அப்பொழுது அவர் அவர்களைக் கூட்டிக்கொண்டு, தனித்திருக்கும்படி பெத்சாயிதா என்னும் பட்டணத்தைச் சேர்ந்த வனாந்தரமான ஒரு இடத்துக்குப் போனார்.
apposthalar thirumbivandhu, thaangal seydha yaavaiyum avarukku vivarithuch sonnaargal. appozhudhu avar avargalaik koottikkondu, thanithirukkumbadi pethsaayidhaa ennum pattanathaich serndha vanaandharamaana oru idathukkup ponaar.
ஜனங்கள் அதை அறிந்து, அவர் பின்னே போனார்கள், அவர்களை அவர் ஏற்றுக்கொண்டு, தேவனுடைய ராஜ்யத்தைக் குறித்து அவர்களுடனே பேசி, சொஸ்தமடையவேண்டுமென்றிருந்தவர்களைச் சொஸ்தப்படுத்தினார்.
janangal adhai arindhu, avar pinnae ponaargal, avargalai avar etrukkondu, thevanudaiya raajyathaik kurithu avargaludanae pesi, sosthamadaiyavendumendrirundhavargalaich sosthappaduthinaar.
சாயங்காலமாகிறபோது, பன்னிருவரும் சேர்ந்துவந்து, அவரை நோக்கி: நாம் இருக்கிற இடம் வனாந்தரமாயிருக்கிறது, சுற்றியிருக்கிற ஊர்களிலும் கிராமங்களிலும் ஜனங்கள் போய்த் தங்கி, போஜனபதார்த்தங்களைச் சம்பாதித்துக்கொள்ளும்படி அவர்களை அனுப்பிவிடவேண்டும் என்றார்கள்.
saayangaalamaagirabodhu, panniruvarum serndhuvandhu, avarai nokki: naam irukkira idam vanaandharamaayirukkiradhu, sutriyirukkira oorgalilum kiraamangalilum janangal poyth thangi, pojanabadhaarthangalaich sambaadhithukkollumbadi avargalai anuppividavendum endraargal.
அவர் அவர்களை நோக்கி: நீங்களே அவர்களுக்குப் போஜனங்கொடுங்கள் என்றார். அதற்கு அவர்கள்: எங்களிடத்தில் ஐந்து அப்பங்களும் இரண்டு மீன்களுமாத்திரமுண்டு, இந்த ஜனங்களெல்லாருக்கும் போஜனங்கொடுக்கவேண்டியதானால், நாங்கள் போய் வாங்கிக்கொண்டுவரவேண்டுமே என்றார்கள்.
avar avargalai nokki: neengalae avargalukkup pojanangodungal endraar. adharku avargal: engalidathil aindhu appangalum irandu meengalumaathiramundu, indha janangalellaarukkum pojanangodukkavendiyadhaanaal, naangal poy vaangikkonduvaravendumae endraargal.
ஏறக்குறைய ஐயாயிரம் புருஷர் இருந்தார்கள். அவர்களைப் பந்திக்கு ஐம்பது, ஐம்பதுபேராக, உட்காரும்படி சொல்லுங்கள் என்று தம்முடைய சீஷர்களுக்குச் சொன்னார்.
erakkuraiya aiyaayiram purushar irundhaargal. avargalaip pandhikku aimbadhu, aimbadhuberaaga, utkaarumbadi sollungal endru thammudaiya seeshargalukkuch sonnaar.
அவர்கள் அந்தப்படியே எல்லாரையும் உட்காரும்படி செய்தார்கள்.
avargal andhappadiyae ellaaraiyum utkaarumbadi seydhaargal.
அப்பொழுது அவர் அந்த ஐந்து அப்பங்களையும் அந்த இரண்டு மீன்களையும் எடுத்து, வானத்தை அண்ணாந்து பார்த்து, அவைகளை ஆசீர்வதித்து, பிட்டு ஜனங்கள்முன் வைக்கும்படி சீஷர்களிடத்தில் கொடுத்தார்.
appozhudhu avar andha aindhu appangalaiyum andha irandu meengalaiyum eduthu, vaanathai annaandhu paarthu, avaigalai aaseervadhithu, pittu janangalmun vaikkumbadi seeshargalidathil koduthaar.
எல்லாரும் சாப்பிட்டுத் திருப்தியடைந்தார்கள். மீதியான துணிக்கைகள் பன்னிரண்டு கூடைநிறைய எடுக்கப்பட்டது.
ellaarum saappittuth thirupthiyadaindhaargal. meedhiyaana thunikkaigal pannirandu koodainiraiya edukkappattadhu.
பின்பு அவர் தமது சீஷரோடே கூடத் தனித்து ஜெபம்பண்ணிக்கொண்டிருக்கையில், அவர்களை நோக்கி: ஜனங்கள் என்னை யார் என்று சொல்லுகிறார்கள் என்று கேட்டார்.
pinbu avar thamadhu seesharodae koodath thanithu jebambannikkondirukkaiyil, avargalai nokki: janangal ennai yaar endru sollugiraargal endru kettaar.
அதற்கு அவர்கள்: சிலர் உம்மை யோவான்ஸ்நானன் என்றும், சிலர் எலியா என்றும், வேறு சிலர் பூர்வகாலத்துத் தீர்க்கதரிசிகளில் ஒருவர் உயிர்த்தெழுந்தார் என்றும் சொல்லுகிறார்கள் என்றார்கள்.
adharku avargal: silar ummai yovaansnaanan endrum, silar eliyaa endrum, veru silar poorvagaalathuth theerkkadharisigalil oruvar uyirthezhundhaar endrum sollugiraargal endraargal.
அப்பொழுது அவர்: நீங்கள் என்னை யார் என்று சொல்லுகிறீர்கள் என்று கேட்டார்; பேதுரு பிரதியுத்தரமாக: நீர் தேவனுடைய கிறிஸ்து என்றான்.
appozhudhu avar: neengal ennai yaar endru sollugireergal endru kettaar; pedhuru piradhiyutharamaaga: neer thevanudaiya kiristhu endraan.
அப்பொழுது அவர்கள் அதை ஒருவருக்கும் சொல்லாதபடிக்கு உறுதியாய்க் கட்டளையிட்டார்.
appozhudhu avargal adhai oruvarukkum sollaadhabadikku urudhiyaayk kattalaiyittaar.
மேலும் மனுஷகுமாரன் பல பாடுகள்படவும், மூப்பராலும் பிரதான ஆசாரியராலும் வேதபாரகராலும் ஆகாதவனென்று தள்ளப்படவும், கொல்லப்படவும், மூன்றாம்நாளில் உயிர்த்தெழுந்திருக்கவும் வேண்டும் என்று சொன்னார்.
melum manushagumaaran pala paadugalbadavum, moopparaalum piradhaana aasaariyaraalum vedhabaaragaraalum aagaadhavanendru thallappadavum, kollappadavum, moondraamnaalil uyirthezhundhirukkavum vendum endru sonnaar.
பின்பு அவர் எல்லாரையும் நோக்கி: ஒருவன் என் பின்னே வர விரும்பினால், அவன் தன்னைத் தான் வெறுத்து, தன் சிலுவையை அனுதினமும் எடுத்துக்கொண்டு, என்னைப் பின்பற்றக்கடவன்.
pinbu avar ellaaraiyum nokki: oruvan en pinnae vara virumbinaal, avan thannaith thaan veruthu, than siluvaiyai anudhinamum eduthukkondu, ennaip pinbatrakkadavan.
தன் ஜீவனை இரட்சிக்க விரும்புகிறவன் அதை இழந்துபோவான்; என்னிமித்தமாகத் தன் ஜீவனை இழந்துபோகிறவன் அதை இரட்சித்துக்கொள்ளுவான்.
than jeevanai iratsikka virumbugiravan adhai izhandhubovaan; ennimithamaagath than jeevanai izhandhubogiravan adhai iratsithukkolluvaan.
மனுஷன் உலகமுழுவதையும் ஆதாயப்படுத்திக்கொண்டாலும், தன்னைத் தான் கெடுத்து நஷ்டப்படுத்தினால் அவனுக்கு லாபம் என்ன?
manushan ulagamuzhuvadhaiyum aadhaayappaduthikkondaalum, thannaith thaan keduthu nashtappaduthinaal avanukku laabam enna?
என்னைக்குறித்தும் என் வார்த்தைகளைக் குறித்தும் எவன் வெட்கப்படுகிறானோ, அவனைக்குறித்து மனுஷகுமாரன் தம்முடைய மகிமையோடும் பிதாவின் மகிமையோடும் பரிசுத்த தூதர்களின் மகிமையோடும் வரும்போது வெட்கப்படுவார்.
ennaikkurithum en vaarthaigalaik kurithum evan vetkappadugiraano, avanaikkurithu manushagumaaran thammudaiya magimaiyodum pidhaavin magimaiyodum parisutha thoodhargalin magimaiyodum varumbodhu vetkappaduvaar.
இங்கே நிற்கிறவர்களில் சிலர் தேவனுடைய ராஜ்யத்தைக் காணுமுன், மரணத்தை ருசிபார்ப்பதில்லையென்று மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன் என்றார்.
ingae nirkiravargalil silar thevanudaiya raajyathaik kaanumun, maranathai rusibaarppadhillaiyendru meyyaagavae ungalukkuch sollugiren endraar.
இந்த வார்த்தைகளை அவர் சொல்லி ஏறக்குறைய எட்டு நாளானபின்பு, அவர் பேதுருவையும் யோவானையும் யாக்கோபையும் கூட்டிக்கொண்டு, ஜெபம்பண்ணுகிறதற்கு ஒரு மலையின்மேல் ஏறினார்.
indha vaarthaigalai avar solli erakkuraiya ettu naalaanabinbu, avar pedhuruvaiyum yovaanaiyum yaakkobaiyum koottikkondu, jebambannugiradharku oru malaiyinmel erinaar.
அவர் ஜெபம்பண்ணுகையில், அவருடைய முகரூபம் மாறிற்று, அவருடைய வஸ்திரம் வெண்மையாகிப் பிரகாசித்தது.
avar jebambannugaiyil, avarudaiya mugaroobam maaritru, avarudaiya vasthiram venmaiyaagip piragaasithadhu.
அன்றியும் மோசே எலியா என்னும் இரண்டுபேரும் மகிமையோடே காணப்பட்டு, அவருடனே சம்பாஷணைபண்ணி,
andriyum mosae eliyaa ennum iranduberum magimaiyodae kaanappattu, avarudanae sambaashanaibanni,
அவர் எருசலேமிலே நிறைவேற்றப்போகிற அவருடைய மரணத்தைக்குறித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
avar erusalemilae niraivetrappogira avarudaiya maranathaikkurithup pesikkondirundhaargal.
பேதுருவும் அவனோடிருந்தவர்களும் நித்திரைமயக்கமாயிருந்தார்கள். ஆகிலும் அவர்கள் விழித்து அவருடைய மகிமையையும் அவரோடே நின்ற அவ்விரண்டு பேரையும் கண்டார்கள்.
pedhuruvum avanodirundhavargalum nithiraimayakkamaayirundhaargal. aagilum avargal vizhithu avarudaiya magimaiyaiyum avarodae nindra avvirandu peraiyum kandaargal.
அவ்விருவரும் அவரை விட்டுப் பிரிந்துபோகையில், பேதுரு இயேசுவை நோக்கி: ஐயரே, நாம் இங்கே இருக்கிறது நல்லது, உமக்கு ஒரு கூடாரமும், மோசேக்கு ஒரு கூடாரமும், எலியாவுக்கு ஒரு கூடாரமுமாக, மூன்று கூடாரங்களைப் போடுவோம் என்று, தான் சொல்லுகிறது இன்னதென்று அறியாமல் சொன்னான்.
avviruvarum avarai vittup pirindhubogaiyil, pedhuru yesuvai nokki: aiyarae, naam ingae irukkiradhu nalladhu, umakku oru koodaaramum, mosekku oru koodaaramum, eliyaavukku oru koodaaramumaaga, moondru koodaarangalaip poduvom endru, thaan sollugiradhu innadhendru ariyaamal sonnaan.
இப்படி அவன் பேசுகையில், ஒரு மேகம் வந்து அவர்கள்மேல் நிழலிட்டது, அவர்கள் அந்த மேகத்துக்குள் பிரவேசிக்கையில் சீஷர்கள் பயந்தார்கள்.
ippadi avan pesugaiyil, oru megam vandhu avargalmel nizhalittadhu, avargal andha megathukkul piravesikkaiyil seeshargal payandhaargal.
அப்பொழுது: இவர் என்னுடைய நேசகுமாரன், இவருக்குச் செவிகொடுங்கள் என்று மேகத்திலிருந்து ஒரு சத்தமுண்டாயிற்று.
appozhudhu: ivar ennudaiya nesagumaaran, ivarukkuch sevigodungal endru megathilirundhu oru sathamundaayitru.
அந்தச் சத்தம் உண்டாகையில் இயேசு ஒருவரே காணப்பட்டார். தாங்கள் கண்டவைகளில் ஒன்றையும் அவர்கள் அந்நாட்களில் ஒருவருக்கும் சொல்லாமல் அடக்கிவைத்திருந்தார்கள்.
andhach satham undaagaiyil yesu oruvarae kaanappattaar. thaangal kandavaigalil ondraiyum avargal annaatkalil oruvarukkum sollaamal adakkivaithirundhaargal.
மறுநாளில் அவர்கள் மலையிலிருந்திறங்கினபோது, திரளான ஜனங்கள் அவருக்கு எதிர்கொண்டுவந்தார்கள்.
marunaalil avargal malaiyilirundhiranginabodhu, thiralaana janangal avarukku edhirgonduvandhaargal.
அவர்களில் ஒருவன் சத்தமிட்டு: போதகரே, என் மகனைக் கடாட்சித்தருள வேண்டுமென்று உம்மை வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன், அவன் எனக்கு ஒரே பிள்ளையாயிருக்கிறான்.
avargalil oruvan sathamittu: podhagarae, en maganaik kadaatsitharula vendumendru ummai vendikkollugiren, avan enakku orae pillaiyaayirukkiraan.
ஒரு ஆவி அவனைப் பிடிக்கிறது, அப்பொழுது அவன் அலறுகிறான். அது அவனை நுரைதள்ள அலைக்கழித்து அவனைக் கசக்கினபின்பும், அவனை விட்டு நீங்குவது அரிதாயிருக்கிறது.
oru aavi avanaip pidikkiradhu, appozhudhu avan alarugiraan. adhu avanai nuraidhalla alaikkazhithu avanaik kasakkinabinbum, avanai vittu neenguvadhu aridhaayirukkiradhu.
அதைத் துரத்திவிடும்படி உம்முடைய சீஷரை வேண்டிக்கொண்டேன், அவர்களால் கூடாமற்போயிற்று என்றான்.
adhaith thurathividumbadi ummudaiya seesharai vendikkonden, avargalaal koodaamarpoyitru endraan.
இயேசு பிரதியுத்தரமாக: விசுவாசமில்லாத மாறுபாடான சந்ததியே, எதுவரைக்கும் நான் உங்களோடிருந்து, உங்களிடத்தில் பொறுமையாயிருப்பேன்? உன் மகனை இங்கே கொண்டுவா என்றார்.
yesu piradhiyutharamaaga: visuvaasamillaadha maarubaadaana sandhadhiyae, edhuvaraikkum naan ungalodirundhu, ungalidathil porumaiyaayiruppen? un maganai ingae konduvaa endraar.
அவன் சமீபித்துவருகையில், பிசாசு அவனைக் கீழே தள்ளி, அலைக்கழித்தது. இயேசு அந்த அசுத்த ஆவியை அதட்டி, இளைஞனைக் குணமாக்கி, அவன் தகப்பனிடத்தில் அவனை ஒப்புக்கொடுத்தார்.
avan sameebithuvarugaiyil, pisaasu avanaik keezhae thalli, alaikkazhithadhu. yesu andha asutha aaviyai adhatti, ilainjanaik kunamaakki, avan thagappanidathil avanai oppukkoduthaar.
அப்பொழுது எல்லாரும் தேவனுடைய மகத்துவத்தைக் குறித்துப் பிரமித்தார்கள். இயேசு செய்த யாவையுங்குறித்து அனைவரும் ஆச்சரியப்படுகையில் அவர் தம்முடைய சீஷர்களை நோக்கி:
appozhudhu ellaarum thevanudaiya magathuvathaik kurithup piramithaargal. yesu seydha yaavaiyungurithu anaivarum aachariyappadugaiyil avar thammudaiya seeshargalai nokki:
நீங்கள் இந்த வார்த்தைகளைக் கவனமாய்க் கேளுங்கள்; மனுஷகுமாரன் மனுஷர் கைகளில் ஒப்புக்கொடுக்கப்படப்போகிறார் என்றார்.
neengal indha vaarthaigalaik kavanamaayk kelungal; manushagumaaran manushar kaigalil oppukkodukkappadappogiraar endraar.
அவர்கள் அந்த வார்த்தையின் கருத்தை அறிந்துகொள்ளவில்லை; அது அவர்களுக்குத் தோன்றாமல் மறைபொருளாயிருந்தது, அந்த வார்த்தையைக்குறித்து அவரிடத்தில் விசாரிக்கவும் பயந்தார்கள்,
avargal andha vaarthaiyin karuthai arindhugollavillai; adhu avargalukkuth thondraamal maraiborulaayirundhadhu, andha vaarthaiyaikkurithu avaridathil visaarikkavum payandhaargal,
பின்பு தங்களில் எவன் பெரியவனாயிருப்பானென்கிற வாக்குவாதம் அவர்களுக்குள் உண்டாயிற்று.
pinbu thangalil evan periyavanaayiruppaanengira vaakkuvaadham avargalukkul undaayitru.
இயேசு அவர்கள் இருதயத்தின் யோசனையை அறிந்து, ஒரு சிறுபிள்ளையை எடுத்து, அதைத் தமதருகே நிறுத்தி,
yesu avargal irudhayathin yosanaiyai arindhu, oru sirubillaiyai eduthu, adhaith thamadharugae niruthi,
அவர்களை நோக்கி: இந்தச் சிறுபிள்ளையை என் நாமத்தினிமித்தம் ஏற்றுக்கொள்ளுகிறவன் என்னை ஏற்றுக்கொள்ளுகிறான்; என்னை ஏற்றுக்கொள்ளுகிறவன் என்னை அனுப்பினவரை ஏற்றுக்கொள்ளுகிறான்; உங்களெல்லாருக்குள்ளும் எவன் சிறியவனாயிருக்கிறானோ அவனே பெரியவனாயிருப்பான் என்றார்.
avargalai nokki: indhach sirubillaiyai en naamathinimitham etrukkollugiravan ennai etrukkollugiraan; ennai etrukkollugiravan ennai anuppinavarai etrukkollugiraan; ungalellaarukkullum evan siriyavanaayirukkiraano avanae periyavanaayiruppaan endraar.
அப்பொழுது யோவான் அவரை நோக்கி: ஐயரே, ஒருவன் உம்முடைய நாமத்தினாலே பிசாசுகளைத் துரத்துகிறதை நாங்கள் கண்டு, அவன் எங்களுடனேகூட உம்மைப் பின்பற்றாதவனானபடியால், அவனைத் தடுத்தோம் என்றான்.
appozhudhu yovaan avarai nokki: aiyarae, oruvan ummudaiya naamathinaalae pisaasugalaith thurathugiradhai naangal kandu, avan engaludanegooda ummaip pinbatraadhavanaanabadiyaal, avanaith thaduthom endraan.
அதற்கு இயேசு: தடுக்கவேண்டாம்; நமக்கு விரோதியாயிராதவன் நமது பட்சத்திலிருக்கிறான் என்றார்.
adharku yesu: thadukkavendaam; namakku virodhiyaayiraadhavan namadhu patsathilirukkiraan endraar.
பின்பு, அவர் எடுத்துக்கொள்ளப்படும் நாட்கள் சமீபித்தபோது, அவர் எருசலேமுக்குப் போகத் தமது முகத்தைத்திருப்பி,
pinbu, avar eduthukkollappadum naatkal sameebithabodhu, avar erusalemukkup pogath thamadhu mugathaithiruppi,
தமக்கு முன்னாகத் தூதர்களை அனுப்பினார். அவர்கள் போய், அவருக்கு இடத்தை ஆயத்தம்பண்ணும்படி சமாரியருடைய ஒரு கிராமத்திலே பிரவேசித்தார்கள்.
thamakku munnaagath thoodhargalai anuppinaar. avargal poy, avarukku idathai aayathambannumbadi samaariyarudaiya oru kiraamathilae piravesithaargal.
அவர் எருசலேமுக்குப் போக நோக்கமாயிருந்தபடியினால் அவ்வூரார் அவரை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.
avar erusalemukkup poga nokkamaayirundhabadiyinaal avvooraar avarai etrukkollavillai.
அவருடைய சீஷராகிய யாக்கோபும் யோவானும் அதைக் கண்டபோது: ஆண்டவரே, எலியா செய்ததுபோல, வானத்திலிருந்து அக்கினி இறங்கி இவர்களை அழிக்கும்படி நாங்கள் கட்டளையிட உமக்குச் சித்தமா என்று கேட்டார்கள்.
avarudaiya seesharaagiya yaakkobum yovaanum adhaik kandabodhu: aandavarae, eliyaa seydhadhubola, vaanathilirundhu akkini irangi ivargalai azhikkumbadi naangal kattalaiyida umakkuch sithamaa endru kettaargal.
அவர் திரும்பிப்பார்த்து: நீங்கள் இன்ன ஆவியுள்ளவர்களென்பதை அறியீர்கள் என்று அதட்டி,
avar thirumbippaarthu: neengal inna aaviyullavargalenbadhai ariyeergal endru adhatti,
மனுஷகுமாரன் மனுஷருடைய ஜீவனை அழிக்கிறதற்கு அல்ல, இரட்சிக்கிறதற்கே வந்தார் என்றார். அதன்பின்பு அவர்கள் வேறொரு கிராமத்துக்குப் போனார்கள்.
manushagumaaran manusharudaiya jeevanai azhikkiradharku alla, iratsikkiradharkae vandhaar endraar. adhanbinbu avargal veroru kiraamathukkup ponaargal.
அவர்கள் வழியிலே போகையில் ஒருவன் அவரை நோக்கி: ஆண்டவரே, நீர் எங்கே போனாலும் உம்மைப் பின்பற்றிவருவேன் என்றான்.
avargal vazhiyilae pogaiyil oruvan avarai nokki: aandavarae, neer engae ponaalum ummaip pinbatrivaruven endraan.
அதற்கு இயேசு: நரிகளுக்குக் குழிகளும் ஆகாயத்துப் பறவைகளுக்குக் கூடுகளும் உண்டு, மனுஷகுமாரனுக்கோ தலைசாய்க்க இடமில்லை என்றார்.
adharku yesu: narigalukkuk kuzhigalum aagaayathup paravaigalukkuk koodugalum undu, manushagumaaranukko thalaisaaykka idamillai endraar.
வேறொருவனை அவர் நோக்கி: என்னைப் பின்பற்றிவா என்றார். அதற்கு அவன்: ஆண்டவரே, முன்பு நான் போய் என் தகப்பனை அடக்கம்பண்ண எனக்கு உத்தரவு கொடுக்கவேண்டும் என்றான்.
veroruvanai avar nokki: ennaip pinbatrivaa endraar. adharku avan: aandavarae, munbu naan poy en thagappanai adakkambanna enakku utharavu kodukkavendum endraan.
அதற்கு இயேசு: மரித்தோர் தங்கள் மரித்தோரை அடக்கம்பண்ணட்டும்; நீ போய், தேவனுடைய ராஜ்யத்தைக்குறித்துப் பிரசங்கி என்றார்.
adharku yesu: marithor thangal marithorai adakkambannattum; nee poy, thevanudaiya raajyathaikkurithup pirasangi endraar.
பின்பு வேறொருவன் அவரை நோக்கி: ஆண்டவரே, உம்மைப் பின்பற்றுவேன், ஆனாலும் முன்பு நான் போய் வீட்டிலிருக்கிறவர்களிடத்தில் அனுப்புவித்துக்கொண்டுவரும்படி எனக்கு உத்தரவு கொடுக்கவேண்டும் என்றான்.
pinbu veroruvan avarai nokki: aandavarae, ummaip pinbatruven, aanaalum munbu naan poy veettilirukkiravargalidathil anuppuvithukkonduvarumbadi enakku utharavu kodukkavendum endraan.
அதற்கு இயேசு: கலப்பையின்மேல் தன் கையை வைத்துப் பின்னிட்டுப்பார்க்கிற எவனும் தேவனுடைய ராஜ்யத்துக்குத் தகுதியுள்ளவன் அல்ல என்றார்.
adharku yesu: kalappaiyinmel than kaiyai vaithup pinnittuppaarkkira evanum thevanudaiya raajyathukkuth thagudhiyullavan alla endraar.
