Luke 16 · 31 verses
பின்னும் அவர் தம்முடைய சீஷர்களை நோக்கி: ஐசுவரியவானாகிய ஒரு மனுஷனுக்கு ஒரு உக்கிராணக்காரன் இருந்தான்; அவன் தன் எஜமானுடைய ஆஸ்திகளை அழித்துப்போடுகிறதாக எஜமானுக்கு அறிவிக்கப்பட்டது.
pinnum avar thammudaiya seeshargalai nokki: aisuvariyavaanaagiya oru manushanukku oru ukkiraanakkaaran irundhaan; avan than ejamaanudaiya aasthigalai azhithuppodugiradhaaga ejamaanukku arivikkappattadhu.
அப்பொழுது எஜமான் அவனை வரவழைத்து: உன்னைக்குறித்து நான் இப்படிக் கேள்விப்படுகிறதென்ன? உன் உக்கிராணக் கணக்கை யொப்புவி, இனி நீ உக்கிராணக்காரனாயிருக்கக்கூடாது என்றான்.
appozhudhu ejamaan avanai varavazhaithu: unnaikkurithu naan ippadik kelvippadugiradhenna? un ukkiraanak kanakkai yoppuvi, ini nee ukkiraanakkaaranaayirukkakkoodaadhu endraan.
அப்பொழுது உக்கிராணக்காரன்: நான் என்ன செய்வேன், என் எஜமான் உக்கிராண விசாரிப்பிலிருந்து என்னைத் தள்ளிப்போடுகிறானே; கொத்துகிறதற்கு எனக்குப் பெலனில்லை, இரக்கவும் வெட்கப்படுகிறேன்.
appozhudhu ukkiraanakkaaran: naan enna seyven, en ejamaan ukkiraana visaarippilirundhu ennaith thallippodugiraanae; kothugiradharku enakkup pelanillai, irakkavum vetkappadugiren.
உக்கிராண விசாரிப்பைவிட்டு நான் தள்ளப்படும்போது, என்னைத் தங்கள் வீடுகளில் ஏற்றுக்கொள்வார் உண்டாகும்படி செய்யவேண்டியது இன்னதென்று எனக்குத் தெரியவந்தது, என்று தனக்குள்ளே சொல்லிக்கொண்டு;
ukkiraana visaarippaivittu naan thallappadumbodhu, ennaith thangal veedugalil etrukkolvaar undaagumbadi seyyavendiyadhu innadhendru enakkuth theriyavandhadhu, endru thanakkullae sollikkondu;
தன் எஜமானிடத்தில் கடன்பட்டவர்களை ஒவ்வொருவனாக வரவழைத்து: முதலாவது வந்தவனை நோக்கி: நீ என் எஜமானிடத்தில் பட்ட கடன் எவ்வளவு என்றான்.
than ejamaanidathil kadanbattavargalai ovvoruvanaaga varavazhaithu: mudhalaavadhu vandhavanai nokki: nee en ejamaanidathil patta kadan evvalavu endraan.
அவன்: நூறுகுடம் எண்ணெய் என்றான். அப்பொழுது உக்கிராணக்காரன் அவனை நோக்கி: நீ உன் சீட்டை வாங்கி, உட்கார்ந்து, ஐம்பது என்று சீக்கிரமாய் எழுது என்றான்.
avan: noorugudam enney endraan. appozhudhu ukkiraanakkaaran avanai nokki: nee un seettai vaangi, utkaarndhu, aimbadhu endru seekkiramaay ezhudhu endraan.
பின்பு அவன் வேறொருவனை நோக்கி: நீ பட்ட கடன் எவ்வளவு என்றான். அவன்: நூறு கலம் கோதுமை என்றான். அப்பொழுது அவன்: நீ உன் சீட்டைவாங்கி, எண்பது என்று எழுது என்றான்.
pinbu avan veroruvanai nokki: nee patta kadan evvalavu endraan. avan: nooru kalam kodhumai endraan. appozhudhu avan: nee un seettaivaangi, enbadhu endru ezhudhu endraan.
அநீதியுள்ள உக்கிராணக்காரன் புத்தியாய்ச் செய்தான் என்று எஜமான் கண்டு, அவனை மெச்சிக்கொண்டான். இவ்விதமாய் ஒளியின் பிள்ளைகளைப்பார்க்கிலும் இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் பிள்ளைகள் தங்கள் சந்ததியில் அதிக புத்திமான்களாயிருக்கிறார்கள்.
aneedhiyulla ukkiraanakkaaran puthiyaaych seydhaan endru ejamaan kandu, avanai mechikkondaan. ivvidhamaay oliyin pillaigalaippaarkkilum indhap pirabanjathin pillaigal thangal sandhadhiyil adhiga puthimaangalaayirukkiraargal.
நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன், நீங்கள் மாளும்போது உங்களை நித்தியமான வீடுகளிலே ஏற்றுக்கொள்வாருண்டாகும்படி, அநீதியான உலகப்பொருளால் உங்களுக்குச் சிநேகிதரைச் சம்பாதியுங்கள்.
naan ungalukkuch sollugiren, neengal maalumbodhu ungalai nithiyamaana veedugalilae etrukkolvaarundaagumbadi, aneedhiyaana ulagapporulaal ungalukkuch sinegidharaich sambaadhiyungal.
கொஞ்சத்திலே உண்மையுள்ளவன் அநேகத்திலும் உண்மையுள்ளவனாயிருக்கிறான், கொஞ்சத்திலே அநீதியுள்ளவன் அநேகத்திலும் அநீதியுள்ளவனாயிருக்கிறான்.
konjathilae unmaiyullavan anegathilum unmaiyullavanaayirukkiraan, konjathilae aneedhiyullavan anegathilum aneedhiyullavanaayirukkiraan.
அநீதியான உலகப்பொருளைப்பற்றி நீங்கள் உண்மையாயிராவிட்டால், யார் உங்களை நம்பி உங்களிடத்தில் மெய்யான பொருளை ஒப்புவிப்பார்கள்?
aneedhiyaana ulagapporulaippatri neengal unmaiyaayiraavittaal, yaar ungalai nambi ungalidathil meyyaana porulai oppuvippaargal?
வேறொருவனுடைய காரியத்தில் நீங்கள் உண்மையுள்ளவர்களாயிராவிட்டால், உங்களுக்கு யாதொன்றைச் சொந்தமாகக் கொடுப்பவர் யார்?
veroruvanudaiya kaariyathil neengal unmaiyullavargalaayiraavittaal, ungalukku yaadhondraich sondhamaagak koduppavar yaar?
எந்த ஊழியக்காரனும் இரண்டு எஜமான்களுக்கு ஊழியஞ்செய்யக்கூடாது, ஒருவனைப் பகைத்து மற்றவனைச் சிநேகிப்பான், அல்லது ஒருவனைப் பற்றிக்கொண்டு மற்றவனை, அசட்டைபண்ணுவான். தேவனுக்கும் உலகப்பொருளுக்கும் ஊழியஞ்செய்ய உங்களாலே கூடாது என்றார்.
endha oozhiyakkaaranum irandu ejamaangalukku oozhiyanjeyyakkoodaadhu, oruvanaip pagaithu matravanaich sinegippaan, alladhu oruvanaip patrikkondu matravanai, asattaibannuvaan. thevanukkum ulagapporulukkum oozhiyanjeyya ungalaalae koodaadhu endraar.
இவைகளையெல்லாம் பொருளாசைக்காரராகிய பரிசேயரும் கேட்டு, அவரைப் பரியாசம்பண்ணினார்கள்.
ivaigalaiyellaam porulaasaikkaararaagiya pariseyarum kettu, avaraip pariyaasambanninaargal.
அவர் அவர்களை நோக்கி: நீங்கள் மனுஷர்முன்பாக உங்களை நீதிமான்களாகக் காட்டுகிறீர்கள், தேவனோ உங்கள் இருதயங்களை அறிந்திருக்கிறார்; மனுஷருக்குள்ளே மேன்மையாக எண்ணப்படுகிறது தேவனுக்கு முன்பாக அருவருப்பாயிருக்கிறது.
avar avargalai nokki: neengal manusharmunbaaga ungalai needhimaangalaagak kaattugireergal, thevano ungal irudhayangalai arindhirukkiraar; manusharukkullae menmaiyaaga ennappadugiradhu thevanukku munbaaga aruvaruppaayirukkiradhu.
நியாயப்பிரமாணமும் தீர்க்கதரிசன வாக்கியங்களும் யோவான்வரைக்கும் வழங்கிவந்தது; அதுமுதல் தேவனுடைய ராஜ்யம் சுவிசேஷமாய் அறிவிக்கப்பட்டுவருகிறது, யாவரும் பலவந்தமாய் அதில் பிரவேசிக்கிறார்கள்.
niyaayappiramaanamum theerkkadharisana vaakkiyangalum yovaanvaraikkum vazhangivandhadhu; adhumudhal thevanudaiya raajyam suviseshamaay arivikkappattuvarugiradhu, yaavarum palavandhamaay adhil piravesikkiraargal.
வேதத்தில் ஒரு எழுத்தின் உறுப்பு அவமாய்ப் போவதைப்பார்க்கிலும், வானமும் பூமியும் ஒழிந்துபோவது எளிதாயிருக்கும்.
vedhathil oru ezhuthin uruppu avamaayp povadhaippaarkkilum, vaanamum poomiyum ozhindhubovadhu elidhaayirukkum.
தன் மனைவியைத் தள்ளிவிட்டு, வேறொருத்தியை விவாகம்பண்ணுகிறவன் விபசாரஞ்செய்கிறான், புருஷனாலே தள்ளப்பட்டவளை விவாகம்பண்ணுகிறவனும் விபசாரஞ்செய்கிறான்.
than manaiviyaith thallivittu, veroruthiyai vivaagambannugiravan vibasaaranjeygiraan, purushanaalae thallappattavalai vivaagambannugiravanum vibasaaranjeygiraan.
ஐசுவரியமுள்ள ஒரு மனுஷன் இருந்தான்; அவன் இரத்தாம்பரமும் விலையேறப்பெற்ற வஸ்திரமும் தரித்து, அநுதினமும் சம்பிரமமாய் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தான்.
aisuvariyamulla oru manushan irundhaan; avan irathaambaramum vilaiyerappetra vasthiramum tharithu, anudhinamum sambiramamaay vaazhndhugondirundhaan.
லாசரு என்னும் பேர்கொண்ட ஒரு தரித்திரனும் இருந்தான்; அவன் பருக்கள் நிறைந்தவனாய், அந்த ஐசுவரியவானுடைய வாசலருகே கிடந்து,
laasaru ennum pergonda oru tharithiranum irundhaan; avan parukkal niraindhavanaay, andha aisuvariyavaanudaiya vaasalarugae kidandhu,
அவனுடைய மேஜையிலிருந்து விழும் துணிக்கைகளாலே தன் பசியை ஆற்ற ஆசையாயிருந்தான்; நாய்கள் வந்து அவன் பருக்களை நக்கிற்று.
avanudaiya mejaiyilirundhu vizhum thunikkaigalaalae than pasiyai aatra aasaiyaayirundhaan; naaygal vandhu avan parukkalai nakkitru.
பின்பு அந்தத் தரித்திரன் மரித்து, தேவதூதரால் ஆபிரகாமுடைய மடியிலே கொண்டுபோய் விடப்பட்டான்; ஐசுவரியவானும் மரித்து அடக்கம் பண்ணப்பட்டான்.
pinbu andhath tharithiran marithu, thevadhoodharaal aabiragaamudaiya madiyilae konduboy vidappattaan; aisuvariyavaanum marithu adakkam pannappattaan.
பாதாளத்திலே அவன் வேதனைப்படுகிறபோது, தன் கண்களை ஏறெடுத்து, தூரத்திலே ஆபிரகாமையும் அவன் மடியிலே லாசருவையும் கண்டான்.
paadhaalathilae avan vedhanaippadugirabodhu, than kangalai ereduthu, thoorathilae aabiragaamaiyum avan madiyilae laasaruvaiyum kandaan.
அப்பொழுது அவன்: தகப்பனாகிய ஆபிரகாமே, நீர் எனக்கு இரங்கி, லாசரு தன் விரலின் நுனியைத் தண்ணீரில் தோய்த்து, என் நாவைக் குளிரப்பண்ணும்படி அவனை அனுப்பவேண்டும்; இந்த அக்கினிஜுவாலையில் வேதனைப்படுகிறேனே என்று கூப்பிட்டான்.
appozhudhu avan: thagappanaagiya aabiragaamae, neer enakku irangi, laasaru than viralin nuniyaith thanneeril thoythu, en naavaik kulirappannumbadi avanai anuppavendum; indha akkinijuvaalaiyil vedhanaippadugirenae endru kooppittaan.
அதற்கு ஆபிரகாம்: மகனே, நீ பூமியிலே உயிரோடிருக்கும் காலத்தில் உன் நன்மைகளை அனுபவித்தாய், லாசருவும் அப்படியே தீமைகளை அநுபவித்தான், அதை நினைத்துக்கொள்; இப்பொழுது அவன் தேற்றப்படுகிறான், நீயோ வேதனைப்படுகிறாய்.
adharku aabiragaam: maganae, nee poomiyilae uyirodirukkum kaalathil un nanmaigalai anubavithaay, laasaruvum appadiyae theemaigalai anubavithaan, adhai ninaithukkol; ippozhudhu avan thetrappadugiraan, neeyo vedhanaippadugiraay.
அதுவுமல்லாமல், இவ்விடத்திலிருந்து உங்களிடத்திற்குக் கடந்துபோகவும், அவ்விடத்திலிருந்து எங்களிடத்திற்குக் கடந்துவரவும் மனதுள்ளவர்களுக்குக் கூடாதபடிக்கு, எங்களுக்கும் உங்களுக்கும் நடுவே பெரும்பிளப்பு உண்டாக்கப்பட்டிக்கிறது என்றான்.
adhuvumallaamal, ivvidathilirundhu ungalidathirkuk kadandhubogavum, avvidathilirundhu engalidathirkuk kadandhuvaravum manadhullavargalukkuk koodaadhabadikku, engalukkum ungalukkum naduvae perumbilappu undaakkappattikkiradhu endraan.
அப்பொழுது அவன்: அப்படியானால், தகப்பனே, எனக்கு ஐந்து பேர் சகோதரருண்டு, அவர்களும் வேதனையுள்ள இந்த இடத்துக்கு வராதபடி, அவன் போய் அவர்களுக்குச் சாட்சியாக அறிவிக்கும் பொருட்டு,
appozhudhu avan: appadiyaanaal, thagappanae, enakku aindhu per sagodhararundu, avargalum vedhanaiyulla indha idathukku varaadhabadi, avan poy avargalukkuch saatsiyaaga arivikkum poruttu,
நீர் அவனை என் தகப்பன் வீட்டுக்கு அனுப்பும்படி உம்மை வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன் என்றான்.
neer avanai en thagappan veettukku anuppumbadi ummai vendikkollugiren endraan.
ஆபிரகாம் அவனை நோக்கி: அவர்களுக்கு மோசேயும் தீர்க்கதரிசிகளும் உண்டு, அவர்களுக்கு அவர்கள் செவிகொடுக்கட்டும் என்றான்.
aabiragaam avanai nokki: avargalukku moseyum theerkkadharisigalum undu, avargalukku avargal sevigodukkattum endraan.
அதற்கு அவன்: அப்படியல்ல, தகப்பனாகிய ஆபிரகாமே, மரித்தோரிலிருந்து ஒருவன் அவர்களிடத்திற்குப் போனால் மனந்திரும்புவார்கள் என்றான்.
adharku avan: appadiyalla, thagappanaagiya aabiragaamae, marithorilirundhu oruvan avargalidathirkup ponaal manandhirumbuvaargal endraan.
அதற்கு அவன்: அவர்கள் மோசேக்கும் தீர்க்கதரிசிகளுக்கும் செவிகொடாவிட்டால், மரித்தோரிலிருந்து ஒருவன் எழுந்துபோனாலும், நம்பமாட்டார்களென்று சொன்னான் என்றார்.
adharku avan: avargal mosekkum theerkkadharisigalukkum sevigodaavittaal, marithorilirundhu oruvan ezhundhubonaalum, nambamaattaargalendru sonnaan endraar.
