யாக்கோபு 1 James 1 in Tamil and Tanglish

தேவனுக்கும் கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துவுக்கும் ஊழியக்காரனாகிய யாக்கோபு, சிதறியிருக்கிற பன்னிரண்டு கோத்திரங்களுக்கும் வாழ்த்துதல் சொல்லி எழுதுகிறதாவது:

thevanukkum kartharaagiya yesugiristhuvukkum oozhiyakkaaranaagiya yaakkobu, sidhariyirukkira pannirandu kothirangalukkum vaazhthudhal solli ezhudhugiradhaavadhu:

என் சகோதரரே, நீங்கள் பலவிதமான சோதனைகளில் அகப்படும்போது,

en sagodhararae, neengal palavidhamaana sodhanaigalil agappadumbodhu,

உங்கள் விசுவாசத்தின் பரீட்சையானது பொறுமையை உண்டாக்குமென்று அறிந்து, அதை மிகுந்த சந்தோஷமாக எண்ணுங்கள்.

ungal visuvaasathin pareetsaiyaanadhu porumaiyai undaakkumendru arindhu, adhai migundha sandhoshamaaga ennungal.

நீங்கள் ஒன்றிலும் குறைவுள்ளவர்களாயிராமல், பூரணராயும் நிறைவுள்ளவர்களாயும் இருக்கும்படி, பொறுமையானது பூரண கிரியை செய்யக்கடவது.

neengal ondrilum kuraivullavargalaayiraamal, pooranaraayum niraivullavargalaayum irukkumbadi, porumaiyaanadhu poorana kiriyai seyyakkadavadhu.

உங்களில் ஒருவன் ஞானத்தில் குறைவுள்ளவனாயிருந்தால், யாவருக்கும் சம்பூரணமாய்க் கொடுக்கிறவரும் ஒருவரையும் கடிந்துகொள்ளாதவருமாகிய தேவனிடத்தில் கேட்கக்கடவன், அப்பொழுது அவனுக்குக் கொடுக்கப்படும்.

ungalil oruvan njaanathil kuraivullavanaayirundhaal, yaavarukkum sambooranamaayk kodukkiravarum oruvaraiyum kadindhugollaadhavarumaagiya thevanidathil ketkakkadavan, appozhudhu avanukkuk kodukkappadum.

ஆனாலும் அவன் எவ்வளவாகிலும் சந்தேகப்படாமல் விசுவாசத்தோடே கேட்கக்கடவன்; சந்தேகப்படுகிறவன் காற்றினால் அடிபட்டு அலைகிற கடலின் அலைக்கு ஒப்பாயிருக்கிறான்.

aanaalum avan evvalavaagilum sandhegappadaamal visuvaasathodae ketkakkadavan; sandhegappadugiravan kaatrinaal adibattu alaigira kadalin alaikku oppaayirukkiraan.

அப்படிப்பட்ட மனுஷன் தான் கர்த்தரிடத்தில் எதையாகிலும் பெறலாமென்று நினையாதிருப்பானாக.

appadippatta manushan thaan kartharidathil edhaiyaagilum peralaamendru ninaiyaadhiruppaanaaga.

இருமனமுள்ளவன் தன் வழிகளிகலெல்லாம் நிலையற்றவனாயிருக்கிறான்.

irumanamullavan than vazhigaligalellaam nilaiyatravanaayirukkiraan.

தாழ்ந்த சகோதரன் தான் உயர்த்தப்பட்டதைக்குறித்து மேன்மைபாராட்டக்கடவன்.

thaazhndha sagodharan thaan uyarthappattadhaikkurithu menmaibaaraattakkadavan.

ஐசுவரியவான் தான் தாழ்த்தப்பட்டதைக்குறித்து மேன்மைபாராட்டக்கடவன்; ஏனெனில் அவன் புல்லின் பூவைப்போல் ஒழிந்துபோவான்.

aisuvariyavaan thaan thaazhthappattadhaikkurithu menmaibaaraattakkadavan; enenil avan pullin poovaippol ozhindhubovaan.

சூரியன் கடும் வெய்யிலுடன் உதித்து, புல்லை உலர்த்தும்போது, அதின் பூ உதிர்ந்து, அதின் அழகான வடிவு அழிந்துபோம்; ஐசுவரியவானும் அப்படியே தன் வழிகளில் வாடிப்போவான்.

sooriyan kadum veyyiludan udhithu, pullai ularthumbodhu, adhin poo udhirndhu, adhin azhagaana vadivu azhindhubom; aisuvariyavaanum appadiyae than vazhigalil vaadippovaan.

சோதனையைச் சகிக்கிற மனுஷன் பாக்கியவான்; அவன் உத்தமனென்று விளங்கினபின்பு கர்த்தர் தம்மிடத்தில் அன்புகூருகிறவர்களுக்கு வாக்குத்தத்தம் பண்ணின ஜீவகிரீடத்தைப் பெறுவான்.

sodhanaiyaich sagikkira manushan paakkiyavaan; avan uthamanendru vilanginabinbu karthar thammidathil anbugoorugiravargalukku vaakkuthatham pannina jeevagireedathaip peruvaan.

சோதிக்கப்டுகிற எவனும், நான் தேவனால் சோதிக்கப்படுகிறேன் என்று சொல்லாதிருப்பானாக; தேவன் பொல்லாங்கினால் சோதிக்கப்படுகிறவரல்ல, ஒருவனையும் அவர் சோதிக்கிறவருமல்ல.

sodhikkaptugira evanum, naan thevanaal sodhikkappadugiren endru sollaadhiruppaanaaga; thevan pollaanginaal sodhikkappadugiravaralla, oruvanaiyum avar sodhikkiravarumalla.

அவனவன் தன்தன் சுய இச்சையினாலே இழுக்கப்பட்டு, சிக்குண்டு, சோதிக்கப்படுகிறான்.

avanavan thandhan suya ichaiyinaalae izhukkappattu, sikkundu, sodhikkappadugiraan.

பின்பு இச்சையானது கர்ப்பந்தரித்து, பாவத்தைப் பிறப்பிக்கும், பாவம் பூரணமாகும்போது, மரணத்தைப் பிறப்பிக்கும்.

pinbu ichaiyaanadhu karppandharithu, paavathaip pirappikkum, paavam pooranamaagumbodhu, maranathaip pirappikkum.

என் பிரியமான சகோதரரே, மோசம்போகாதிருங்கள்.

en piriyamaana sagodhararae, mosambogaadhirungal.

நன்மையான எந்த ஈவும் பூரணமான எந்த வரமும் பரத்திலிருந்துண்டாகி, சோதிகளின் பிதாவினிடத்திலிருந்து இறங்கிவருகிறது; அவரிடத்தில் யாதொரு மாறுதலும் யாதொரு வேற்றுமையின் நிழலுமில்லை.

nanmaiyaana endha eevum pooranamaana endha varamum parathilirundhundaagi, sodhigalin pidhaavinidathilirundhu irangivarugiradhu; avaridathil yaadhoru maarudhalum yaadhoru vetrumaiyin nizhalumillai.

அவர் சித்தங்கொண்டு தம்முடைய சிருஷ்டிகளில் நாம் முதற்பலன்களாவதற்கு நம்மைச் சத்திய வசனத்தினாலே ஜெநிப்பித்தார்.

avar sithangondu thammudaiya sirushtigalil naam mudharpalangalaavadharku nammaich sathiya vasanathinaalae jenippithaar.

ஆகையால், என் பிரியமான சகோதரரே, யாவரும் கேட்கிறதற்குத் தீவிரமாயும், பேசுகிறதற்குப் பொறுமையாயும், கோபிக்கிறதற்குத் தாமதமாயுமிருக்கக்கடவர்கள்;

aagaiyaal, en piriyamaana sagodhararae, yaavarum ketkiradharkuth theeviramaayum, pesugiradharkup porumaiyaayum, kobikkiradharkuth thaamadhamaayumirukkakkadavargal;

மனுஷருடைய கோபம் தேவனுடைய நீதியை நடப்பிக்கமாட்டாதே.

manusharudaiya kobam thevanudaiya needhiyai nadappikkamaattaadhae.

ஆகையால், நீங்கள் எல்லாவித அழுக்கையும் கொடிய துர்க்குணத்தையும் ஒழித்துவிட்டு, உங்கள் உள்ளத்தில் நாட்டப்பட்டதாயும் உங்கள் ஆத்துமாக்களை இரட்சிக்க வல்லமையுள்ளதாயுமிருக்கிற வசனத்தைச் சாந்தமாய் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

aagaiyaal, neengal ellaavidha azhukkaiyum kodiya thurkkunathaiyum ozhithuvittu, ungal ullathil naattappattadhaayum ungal aathumaakkalai iratsikka vallamaiyulladhaayumirukkira vasanathaich saandhamaay etrukkollungal.

அல்லாமலும், நீங்கள் உங்களை வஞ்சியாதபடிக்குத் திருவசனத்தைக் கேட்கிறவர்களாய் மாத்திரமல்ல, அதின்படி செய்கிறவர்களாயும் இருங்கள்.

allaamalum, neengal ungalai vanjiyaadhabadikkuth thiruvasanathaik ketkiravargalaay maathiramalla, adhinbadi seygiravargalaayum irungal.

என்னத்தினாலெனில், ஒருவன் திருவசனத்தைக் கேட்டும் அதின்படி செய்யாதவனானால், கண்ணாடியிலே தன் சுபாவ முகத்தைப் பார்க்கிற மனுஷனுக்கு ஒப்பாயிருப்பான்;

ennathinaalenil, oruvan thiruvasanathaik kettum adhinbadi seyyaadhavanaanaal, kannaadiyilae than subaava mugathaip paarkkira manushanukku oppaayiruppaan;

அவன் தன்னைத்தானே பார்த்து, அவ்விடம்விட்டுப் போனவுடனே, தன்சாயல் இன்னதென்பதை மறந்துவிடுவான்.

avan thannaithaanae paarthu, avvidamvittup ponavudanae, thansaayal innadhenbadhai marandhuviduvaan.

சுயாதீனப்பிரமாணமாகிய பூரணப்பிரமாணத்தை உற்றுப்பார்த்து, அதிலே நிலைத்திருக்கிறவனே கேட்கிறதை மறக்கிறவனாயிராமல், அதற்கேற்ற கிரியை செய்கிறவனாயிருந்து, தன் செய்கையில் பாக்கியவானாயிருப்பான்.

suyaadheenappiramaanamaagiya pooranappiramaanathai utruppaarthu, adhilae nilaithirukkiravanae ketkiradhai marakkiravanaayiraamal, adharketra kiriyai seygiravanaayirundhu, than seygaiyil paakkiyavaanaayiruppaan.

உங்களில் ஒருவன் தன் நாவை அடக்காமல், தன் இருதயத்தை வஞ்சித்து, தன்னை தேவபக்தியுள்ளவனென்று எண்ணினால் அவனுடைய தேவபக்தி வீணாயிருக்கும்.

ungalil oruvan than naavai adakkaamal, than irudhayathai vanjithu, thannai thevabakthiyullavanendru enninaal avanudaiya thevabakthi veenaayirukkum.

திக்கற்ற பிள்ளைகளும் விதவைகளும் படுகிற உபத்திரவத்திலே அவர்களை விசாரிக்கிறதும், உலகத்தால் கறைபடாதபடிக்குத் தன்னைக் காத்துக்கொள்ளுகிறதுமே பிதாவாகிய தேவனுக்குமுன்பாக மாசில்லாத சுத்தமான பக்தியாயிருக்கிறது.

thikkatra pillaigalum vidhavaigalum padugira ubathiravathilae avargalai visaarikkiradhum, ulagathaal karaibadaadhabadikkuth thannaik kaathukkollugiradhumae pidhaavaagiya thevanukkumunbaaga maasillaadha suthamaana pakthiyaayirukkiradhu.