Ezekiel 9 · 11 verses
பின்பு அவர் என் காதுகள் கேட்க மகா சத்தமாய்; நகரத்தின் விசாரிப்புக்காரர் சங்கரிக்கும் ஆயுதங்களைத் தங்கள் கைகளில் பிடித்துக்கொண்டு வரக்கடவர்கள் என்று சொன்னார்.
pinbu avar en kaadhugal ketka magaa sathamaay; nagarathin visaarippukkaarar sangarikkum aayudhangalaith thangal kaigalil pidithukkondu varakkadavargal endru sonnaar.
அப்பொழுது இதோ, ஆறு புருஷர், வெட்டுகிற ஆயுதங்களைத் தங்கள் கைகளில் பிடித்துக்கொண்டு வடக்கே பார்த்த உயர்ந்த வாசலின் வழியிலிருந்து வந்தார்கள்; அவர்களில் சணல்நூல் அங்கிதரித்து, தன் அரையில் கணக்கனுடைய மைக்கூட்டை வைத்திருக்கிற ஒருவன் இருந்தான்; அவர்கள் உள்ளே பிரவேசித்து, வெண்கல பலிபீடத்தண்டையிலே நின்றார்கள்.
appozhudhu idho, aaru purushar, vettugira aayudhangalaith thangal kaigalil pidithukkondu vadakkae paartha uyarndha vaasalin vazhiyilirundhu vandhaargal; avargalil sanalnool angidharithu, than araiyil kanakkanudaiya maikkoottai vaithirukkira oruvan irundhaan; avargal ullae piravesithu, vengala palibeedathandaiyilae nindraargal.
அப்பொழுது இஸ்ரவேலின் தேவனுடைய மகிமை கேருபீன்மேலிருந்தெழும்பி, ஆலயத்தின் வாசற்படியிலே வந்து, சணல்நூல் அங்கிதரித்து, தன் அரையிலே கணக்கனுடைய மைக்கூட்டை வைத்திருக்கிற புருஷனைக் கூப்பிட்டு,
appozhudhu isravelin thevanudaiya magimai kerubeenmelirundhezhumbi, aalayathin vaasarpadiyilae vandhu, sanalnool angidharithu, than araiyilae kanakkanudaiya maikkoottai vaithirukkira purushanaik kooppittu,
கர்த்தர் அவனை நோக்கி: நீ எருசலேம் நகரம் எங்கும் உருவப்போய், அதற்குள்ளே செய்யப்படுகிற சகல அருவருப்புகளினிமித்தமும் பெருமூச்சுவிட்டழுகிற மனுஷரின் நெற்றிகளில் அடையாளம் போடு என்றார்.
karthar avanai nokki: nee erusalem nagaram engum uruvappoy, adharkullae seyyappadugira sagala aruvaruppugalinimithamum perumoochuvittazhugira manusharin netrigalil adaiyaalam podu endraar.
பின்பு அவர் என் காதுகள் கேட்க மற்றவர்களை நோக்கி: நீங்கள் இவன் பின்னாலே நகரமெங்கும் உருவப்போய் வெட்டுங்கள்; உங்கள் கண் தப்பவிடாமலும் நீங்கள் இரங்காமலும்,
pinbu avar en kaadhugal ketka matravargalai nokki: neengal ivan pinnaalae nagaramengum uruvappoy vettungal; ungal kan thappavidaamalum neengal irangaamalum,
முதியோரையும், வாலிபரையும், கன்னிகைகளையும், குழந்தைகளையும், ஸ்திரீகளையும் சங்கரித்துக் கொன்றுபோடுங்கள்; அடையாளம் போடப்பட்டிருக்கிற ஒருவனையும் கிட்டாதிருங்கள் என் பரிசுத்த ஸ்தலத்திலே துவக்குங்கள் என்று என் காதுகள் கேட்கச் சொன்னார்; அப்பொழுது அவர்கள் ஆலயத்துக்கு முன்னே இருந்த மூப்பரிடத்தில் துவக்கம் பண்ணினார்கள்.
mudhiyoraiyum, vaalibaraiyum, kannigaigalaiyum, kuzhandhaigalaiyum, sthireegalaiyum sangarithuk kondrubodungal; adaiyaalam podappattirukkira oruvanaiyum kittaadhirungal en parisutha sthalathilae thuvakkungal endru en kaadhugal ketkach sonnaar; appozhudhu avargal aalayathukku munnae irundha moopparidathil thuvakkam panninaargal.
அவர் அவர்களை நோக்கி: நீங்கள் ஆலயத்தைத் தீட்டுப்படுத்தி, பிராகாரங்களைக் கொலையுண்டவர்களாலே நிரப்பி, புறப்பட்டுப்போங்கள் என்றார்; அவர்கள் நகரத்தில் போய் வெட்டினார்கள்.
avar avargalai nokki: neengal aalayathaith theettuppaduthi, piraagaarangalaik kolaiyundavargalaalae nirappi, purappattuppongal endraar; avargal nagarathil poy vettinaargal.
அவர்கள் வெட்டிக்கொண்டுபோகையில் நான்மாத்திரம் தனித்து, முகங்குபுற விழுந்து: ஆ, கர்த்தராகிய ஆண்டவரே, தேவரீர் எருசலேமின்மேல் உமது உக்கிரத்தை ஊற்றுகையில் இஸ்ரவேலின் மீதியானவர்களையெல்லாம் அழிப்பீரோ என்று முறையிட்டேன்.
avargal vettikkondubogaiyil naanmaathiram thanithu, mugangubura vizhundhu: aa, kartharaagiya aandavarae, thevareer erusaleminmel umadhu ukkirathai ootrugaiyil isravelin meedhiyaanavargalaiyellaam azhippeero endru muraiyitten.
அதற்கு அவர்: இஸ்ரவேலும் யூதாவுமாகிய வம்சத்தாரின் அக்கிரமம் மிகவும் பெரிது; தேசம் இரத்தப்பழிகளால் நிறைந்திருக்கிறது; நகரமும் மாறுபாட்டினால் நிரப்பப்பட்டிருக்கிறது; கர்த்தர் தேசத்தைக் கைவிட்டார்; கர்த்தர் பார்க்கமாட்டார் என்று சொல்லுகிறார்கள்.
adharku avar: isravelum yoodhaavumaagiya vamsathaarin akkiramam migavum peridhu; thesam irathappazhigalaal niraindhirukkiradhu; nagaramum maarubaattinaal nirappappattirukkiradhu; karthar thesathaik kaivittaar; karthar paarkkamaattaar endru sollugiraargal.
ஆகையால் என் கண் தப்பவிடுவதுமில்லை, நான் இரக்கஞ்செய்வதுமில்லை, அவர்களுடைய வழியின் பலனை அவர்கள் சிரசின்மேல் இறங்கப்பண்ணுவேன் என்றார்.
aagaiyaal en kan thappaviduvadhumillai, naan irakkanjeyvadhumillai, avargaludaiya vazhiyin palanai avargal sirasinmel irangappannuven endraar.
இதோ, சணல்நூல் அங்கி தரித்து, தன் அரையில் மைகூட்டை வைத்திருக்கிற புருஷன் வந்து: நீர் எனக்குக் கட்டளையிட்டபடியே செய்தேன் என்று காரியத்தைத் தெரிவித்தான்.
idho, sanalnool angi tharithu, than araiyil maigoottai vaithirukkira purushan vandhu: neer enakkuk kattalaiyittabadiyae seydhen endru kaariyathaith therivithaan.
