Ezekiel 37 · 28 verses
கர்த்தருடைய கை என்மேல் அமர்ந்து, கர்த்தர் என்னை ஆவிக்குள்ளாக்கி வெளியே கொண்டுபோய் எலும்புகள் நிறைந்த ஒரு பள்ளத்தாக்கின் நடுவில் நிறுத்தி,
kartharudaiya kai enmel amarndhu, karthar ennai aavikkullaakki veliyae konduboy elumbugal niraindha oru pallathaakkin naduvil niruthi,
என்னை அவைகளின் அருகே சுற்றி நடக்கப்பண்ணினார்; இதோ, பள்ளத்தாக்கின் வெட்டவெளியிலே அந்த எலும்புகள் மகா திரளாய்க்கிடந்தது; அவைகள் மிகவும் உலர்ந்ததுமாயிருந்தது.
ennai avaigalin arugae sutri nadakkappanninaar; idho, pallathaakkin vettaveliyilae andha elumbugal magaa thiralaaykkidandhadhu; avaigal migavum ularndhadhumaayirundhadhu.
அவர் என்னை நோக்கி: மனுபுத்திரனே, இந்த எலும்புகள் உயிரடையுமா என்று கேட்டார்; அதற்கு நான்: கர்த்தராகிய ஆண்டவரே, தேவரீர் அதை அறிவீர் என்றேன்.
avar ennai nokki: manubuthiranae, indha elumbugal uyiradaiyumaa endru kettaar; adharku naan: kartharaagiya aandavarae, thevareer adhai ariveer endren.
அப்பொழுது அவர்: நீ இந்த எலும்புகளைக் குறித்துத் தீர்க்கதரிசனம் உரைத்து, அவைகளைப் பார்த்துச் சொல்லவேண்டியது என்னவென்றால்: உலர்ந்த எலும்புகளே, கர்த்தருடைய வார்த்தையைக் கேளுங்கள்.
appozhudhu avar: nee indha elumbugalaik kurithuth theerkkadharisanam uraithu, avaigalaip paarthuch sollavendiyadhu ennavendraal: ularndha elumbugalae, kartharudaiya vaarthaiyaik kelungal.
கர்த்தராகிய ஆண்டவர் இந்த எலும்புகளை நோக்கி: இதோ, நான் உங்களுக்குள் ஆவியைப் பிரவேசிக்கப்பண்ணுவேன்; அப்பொழுது உயிரடைவீர்கள்.
kartharaagiya aandavar indha elumbugalai nokki: idho, naan ungalukkul aaviyaip piravesikkappannuven; appozhudhu uyiradaiveergal.
நான் உங்கள்மேல் நரம்புகளைச் சேர்த்து, உங்கள்மேல் மாம்சத்தை உண்டாக்கி, உங்களைத் தோலினால் மூடி, உங்களில் ஆவியைக் கட்டளையிடுவேன்; அப்பொழுது நீங்கள் உயிரடைந்து, நான் கர்த்தர் என்று அறிந்துகொள்வீர்களென்று உரைக்கிறார் என்று சொல் என்றார்.
naan ungalmel narambugalaich serthu, ungalmel maamsathai undaakki, ungalaith tholinaal moodi, ungalil aaviyaik kattalaiyiduven; appozhudhu neengal uyiradaindhu, naan karthar endru arindhugolveergalendru uraikkiraar endru sol endraar.
எனக்குக் கட்டளையிட்டபடியே நான் தீர்க்கதரிசனம் உரைத்தேன்; நான் தீர்க்கதரிசனம் உரைக்கையில் ஒரு இரைச்சல் உண்டாயிற்று; இதோ, அசைவுண்டாகி, ஒவ்வொரு எலும்பும் தன்தன் எலும்போடே சேர்ந்துகொண்டது.
enakkuk kattalaiyittabadiyae naan theerkkadharisanam uraithen; naan theerkkadharisanam uraikkaiyil oru iraichal undaayitru; idho, asaivundaagi, ovvoru elumbum thandhan elumbodae serndhugondadhu.
நான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் இதோ, அவைகள்மேல் நரம்புகளும் மாம்சமும் உண்டாயிற்று, மேற்புறமெங்கும் தோலினால் மூடப்பட்டது; ஆனாலும் அவைகளில் ஆவி இல்லாதிருந்தது.
naan paarthukkondirukkaiyil idho, avaigalmel narambugalum maamsamum undaayitru, merpuramengum tholinaal moodappattadhu; aanaalum avaigalil aavi illaadhirundhadhu.
அப்பொழுது அவர் என்னைப்பார்த்து: நீ ஆவியை நோக்கித் தீர்க்கதரிசனம் உரை; மனுபுத்திரனே, நீ தீர்க்கதரிசனம் உரைத்து, ஆவியை நோக்கி: கர்த்தராகிய ஆண்டவர் உரைக்கிறது என்னவென்றால், ஆவியே, நீ காற்றுத்திசை நான்கிலுமிருந்து வந்து, கொலையுண்ட இவர்கள் உயிரடையும்படிக்கு இவர்கள்மேல் ஊது என்கிறார் என்று சொல் என்றார்.
appozhudhu avar ennaippaarthu: nee aaviyai nokkith theerkkadharisanam urai; manubuthiranae, nee theerkkadharisanam uraithu, aaviyai nokki: kartharaagiya aandavar uraikkiradhu ennavendraal, aaviyae, nee kaatruthisai naangilumirundhu vandhu, kolaiyunda ivargal uyiradaiyumbadikku ivargalmel oodhu engiraar endru sol endraar.
எனக்குக் கற்பிக்கப்பட்டபடி நான் தீர்க்கதரிசனம் உரைத்தேன்; அப்பொழுது ஆவி அவர்களுக்குள் பிரவேசிக்க, அவர்கள் உயிரடைந்து, காலூன்றி, மகா பெரிய சேனையாய் நின்றார்கள்.
enakkuk karpikkappattabadi naan theerkkadharisanam uraithen; appozhudhu aavi avargalukkul piravesikka, avargal uyiradaindhu, kaaloondri, magaa periya senaiyaay nindraargal.
அப்பொழுது அவர் என்னை நோக்கி: மனுபுத்திரனே, இந்த எலும்புகள் இஸ்ரவேல் வம்சத்தார் அனைவருமே; இதோ, அவர்கள் எங்கள் எலும்புகள் உலர்ந்துபோயிற்று; எங்கள் நம்பிக்கை அற்றுப்போயிற்று; நாங்கள் அறுப்புண்டுபோகிறோம் என்கிறார்கள்.
appozhudhu avar ennai nokki: manubuthiranae, indha elumbugal isravel vamsathaar anaivarumae; idho, avargal engal elumbugal ularndhuboyitru; engal nambikkai atruppoyitru; naangal aruppundubogirom engiraargal.
ஆகையால் நீ தீர்க்கதரிசனம் உரைத்து, அவர்களோடே சொல்லவேண்டியது என்னவென்றால்: கர்த்தராகிய ஆண்டவர் உரைக்கிறார், இதோ, என் ஜனங்களே, நான் உங்கள் பிரேதக்குழிகளைத் திறந்து, உங்களை உங்கள் பிரேதக்குழிகளிலிருந்து வெளிப்படவும், உங்களை இஸ்ரவேல் தேசத்துக்குவரவும்பண்ணுவேன்.
aagaiyaal nee theerkkadharisanam uraithu, avargalodae sollavendiyadhu ennavendraal: kartharaagiya aandavar uraikkiraar, idho, en janangalae, naan ungal piredhakkuzhigalaith thirandhu, ungalai ungal piredhakkuzhigalilirundhu velippadavum, ungalai isravel thesathukkuvaravumbannuven.
என் ஜனங்களே, நான் உங்கள் பிரேதக்குழிகளைத் திறந்து, உங்களை உங்கள் பிரேதக்குழிகளிலிருந்து வெளிப்படப்பண்ணும்போது, நான் கர்த்தர் என்று அறிந்துகொள்வீர்கள்.
en janangalae, naan ungal piredhakkuzhigalaith thirandhu, ungalai ungal piredhakkuzhigalilirundhu velippadappannumbodhu, naan karthar endru arindhugolveergal.
என் ஆவியை உங்களுக்குள் வைப்பேன்; நீங்கள் உயிரடைவீர்கள்; நான் உங்களை உங்கள் தேசத்தில் வைப்பேன்; அப்பொழுது நான் கர்த்தர் என்று அறிந்துகொள்வீர்கள்; இதைச் சொன்னேன், இதைச் செய்வேன் என்று கர்த்தர் உரைக்கிறார் என்று சொல் என்றார்.
en aaviyai ungalukkul vaippen; neengal uyiradaiveergal; naan ungalai ungal thesathil vaippen; appozhudhu naan karthar endru arindhugolveergal; idhaich sonnen, idhaich seyven endru karthar uraikkiraar endru sol endraar.
பின்னும் கர்த்தருடைய வார்த்தை எனக்கு உண்டாகி, அவர்:
pinnum kartharudaiya vaarthai enakku undaagi, avar:
மனுபுத்திரனே, நீ ஒரு கோலை எடுத்து, அதிலே யூதாவுக்கும் அதைச்சேர்ந்த இஸ்ரவேல் புத்திரருக்கும் அடுத்தது என்று எழுதி; பின்பு வேறொரு கோலை எடுத்து, அதிலே எப்பிராயீமுக்கும் அதைச்சேர்ந்த இஸ்ரவேல் வம்சத்தார் அனைவருக்கும் அடுத்த யோசேப்பின் கோலென்று எழுதி,
manubuthiranae, nee oru kolai eduthu, adhilae yoodhaavukkum adhaicherndha isravel puthirarukkum aduthadhu endru ezhudhi; pinbu veroru kolai eduthu, adhilae eppiraayeemukkum adhaicherndha isravel vamsathaar anaivarukkum adutha yoseppin kolendru ezhudhi,
அவைகளை ஒரே கோலாகும்படி ஒன்றோடொன்று இசையச்செய், அவைகள் உன் கையில் ஒன்றாகும்.
avaigalai orae kolaagumbadi ondrodondru isaiyachey, avaigal un kaiyil ondraagum.
இவைகளின் பொருள் இன்னதென்று எங்களுக்கு அறிவிக்கமாட்டீரோ என்று உன் ஜனத்தின் புத்திரர் உன்னிடத்தில் கேட்டால்,
ivaigalin porul innadhendru engalukku arivikkamaatteero endru un janathin puthirar unnidathil kettaal,
நீ அவர்களை நோக்கி: கர்த்தராகிய ஆண்டவர் உரைக்கிறது என்னவென்றால், இதோ, எப்பிராயீமுக்கும் அதைச்சேர்ந்த இஸ்ரவேல் கோத்திரங்களுக்கும் அடுத்த யோசேப்பின் கோலை எடுத்து, அதை யூதாவின் கோலோடே சேர்த்து, அவைகளை ஒரே கோலாக்குவேன்; அவைகள் என் கையில் ஒன்றாகும் என்கிறார் என்று சொல்.
nee avargalai nokki: kartharaagiya aandavar uraikkiradhu ennavendraal, idho, eppiraayeemukkum adhaicherndha isravel kothirangalukkum adutha yoseppin kolai eduthu, adhai yoodhaavin kolodae serthu, avaigalai orae kolaakkuven; avaigal en kaiyil ondraagum engiraar endru sol.
சொல்லும்போது, நீ எழுதின கோல்கள் அவர்களுடைய கண்களுக்கு முன்பாக உன் கையில் இருக்கவேண்டும்.
sollumbodhu, nee ezhudhina kolgal avargaludaiya kangalukku munbaaga un kaiyil irukkavendum.
நீ அவர்களை நோக்கி: கர்த்தராகிய ஆண்டவர் உரைக்கிறது என்னவென்றால், இதோ, நான் இஸ்ரவேல் வம்சத்தாரை அவர்கள் போயிருக்கும் ஜாதிகளிடத்திலிருந்து அழைத்து, சுற்றிலுமிருந்து அவர்களைச் சேர்த்து, அவர்களை அவர்கள் சுயதேசத்திலே வரப்பண்ணி,
nee avargalai nokki: kartharaagiya aandavar uraikkiradhu ennavendraal, idho, naan isravel vamsathaarai avargal poyirukkum jaadhigalidathilirundhu azhaithu, sutrilumirundhu avargalaich serthu, avargalai avargal suyadhesathilae varappanni,
அவர்களை இஸ்ரவேலின் மலைகளாகிய தேசத்திலே ஒரே ஜாதியாக்குவேன்; ஒரே ராஜா அவர்கள் எல்லாருக்கும் ராஜாவாக இருப்பார்; அவர் இனி இரண்டு ஜாதிகளாக இருப்பதில்லை: அவர்கள் இனி இரண்டு ராஜ்யங்களாகப் பிரிவதுமில்லை.
avargalai isravelin malaigalaagiya thesathilae orae jaadhiyaakkuven; orae raajaa avargal ellaarukkum raajaavaaga iruppaar; avar ini irandu jaadhigalaaga iruppadhillai: avargal ini irandu raajyangalaagap pirivadhumillai.
அவர்கள் இனித் தங்கள் நரகலான விக்கிரகங்களினாலும் தங்கள் அருவருப்புகளினாலும் தங்களுடைய சகல மீறுதல்களினாலும் தங்களைத் தீட்டுப்படுத்துவதுமில்லை; அவர்கள் குடியிருந்து பாவஞ்செய்த எல்லா இடங்களிலிருந்தும் நான் அவர்களை நீங்கலாக்கி இரட்சித்து, அவர்களைச் சுத்தம்பண்ணுவேன்; அப்பொழுது அவர்கள் என் ஜனமாயிருப்பார்கள், நான் அவர்கள் தேவனாயிருப்பேன்.
avargal inith thangal naragalaana vikkiragangalinaalum thangal aruvaruppugalinaalum thangaludaiya sagala meerudhalgalinaalum thangalaith theettuppaduthuvadhumillai; avargal kudiyirundhu paavanjeydha ellaa idangalilirundhum naan avargalai neengalaakki iratsithu, avargalaich suthambannuven; appozhudhu avargal en janamaayiruppaargal, naan avargal thevanaayiruppen.
என் தாசனாகிய தாவீது என்பவர் அவர்கள்மேல் ராஜாவாக இருப்பார்; அவர்கள் எல்லாருக்கும் ஒரே மேய்ப்பர் இருப்பார்; அப்பொழுது அவர்கள் என் நியாயங்களில் நடந்து, என் கட்டளைகளைக் கைக்கொண்டு, அவைகளின்படியே செய்து,
en thaasanaagiya thaaveedhu enbavar avargalmel raajaavaaga iruppaar; avargal ellaarukkum orae meyppar iruppaar; appozhudhu avargal en niyaayangalil nadandhu, en kattalaigalaik kaikkondu, avaigalinbadiyae seydhu,
நான் என் தாசனாகிய யாக்கோபுக்குக் கொடுத்ததும், உங்கள் பிதாக்கள் குடியிருந்ததுமான தேசத்திலே குடியிருப்பார்கள்; அவர்களும் அவர்கள் பிள்ளைகளும் அவர்களுடைய பிள்ளைகளின் பிள்ளைகளும் அதிலே என்றென்றைக்கும் குடியிருப்பார்கள்; என் தாசனாகிய தாவீது என்பவர் என்றென்றைக்கும் அவர்களுக்கு அதிபதியாயிருப்பார்.
naan en thaasanaagiya yaakkobukkuk koduthadhum, ungal pidhaakkal kudiyirundhadhumaana thesathilae kudiyiruppaargal; avargalum avargal pillaigalum avargaludaiya pillaigalin pillaigalum adhilae endrendraikkum kudiyiruppaargal; en thaasanaagiya thaaveedhu enbavar endrendraikkum avargalukku adhibadhiyaayiruppaar.
நான் அவர்களோடே சமாதான உடன்படிக்கை செய்வேன்; அது அவர்களுக்கு நித்திய உடன்படிக்கையாயிருக்கும்; நான் அவர்களை நிலைப்படுத்தி, அவர்களை வர்த்திக்கப்பண்ணி, அவர்கள் நடுவிலே என் பரிசுத்தஸ்தலத்தை என்றென்றைக்கும் ஸ்தாபிப்பேன்.
naan avargalodae samaadhaana udanbadikkai seyven; adhu avargalukku nithiya udanbadikkaiyaayirukkum; naan avargalai nilaippaduthi, avargalai varthikkappanni, avargal naduvilae en parisuthasthalathai endrendraikkum sthaabippen.
என் வாசஸ்தலம் அவர்களிடத்தில் இருக்கும், நான் அவர்கள் தேவனாயிருப்பேன், அவர்கள் என் ஜனமாயிருப்பார்கள்.
en vaasasthalam avargalidathil irukkum, naan avargal thevanaayiruppen, avargal en janamaayiruppaargal.
அப்படியே என் பரிசுத்த ஸ்தலம் அவர்கள் நடுவிலே என்றென்றைக்கும் இருக்கும்போது, நான் இஸ்ரவேலைப் பரிசுத்தம்பண்ணுகிற கர்த்தர் என்று ஜாதிகள் அறிந்துகொள்வார்கள் என்கிறார் என்று சொல் என்றார்.
appadiyae en parisutha sthalam avargal naduvilae endrendraikkum irukkumbodhu, naan isravelaip parisuthambannugira karthar endru jaadhigal arindhugolvaargal engiraar endru sol endraar.
