1 சாமுவேல் 20 1 Samuel 20 in Tamil and Tanglish

தாவீது ராமாவுக்கடுத்த நாயோதிலிருந்து ஓடிப்போய், யோனத்தான் முன்பாக வந்து: உம்முடைய தகப்பன் என் பிராணனை வாங்கத்தேடுகிறாரே, நான் செய்தது என்ன? என் அக்கிரமம் என்ன? நான் அவருக்குச் செய்த துரோகம் என்ன? என்றான்.

thaaveedhu raamaavukkadutha naayodhilirundhu odippoy, yonathaan munbaaga vandhu: ummudaiya thagappan en piraananai vaangathedugiraarae, naan seydhadhu enna? en akkiramam enna? naan avarukkuch seydha thurogam enna? endraan.

அதற்கு அவன்: அப்படி ஒருக்காலும் வராது; நீர் சாவதில்லை, இதோ, எனக்கு அறிவிக்காமல் என் தகப்பன் பெரிய காரியமானாலும் சிறியகாரியமானாலும் ஒன்றும் செய்கிறதில்லை; இந்தக் காரியத்தை என் தகப்பன் எனக்கு மறைப்பானேன்? அப்படி இருக்கமாட்டாது என்றான்.

adharku avan: appadi orukkaalum varaadhu; neer saavadhillai, idho, enakku arivikkaamal en thagappan periya kaariyamaanaalum siriyagaariyamaanaalum ondrum seygiradhillai; indhak kaariyathai en thagappan enakku maraippaanen? appadi irukkamaattaadhu endraan.

அப்பொழுது தாவீது: உம்முடைய கண்களில் எனக்குத் தயைகிடைத்தது என்று உம்முடைய தகப்பன் நன்றாய் அறிவார்; ஆகையால் யோனத்தானுக்கு மனநோவு உண்டாகாதபடிக்கு அவன் இதை அறியப்போகாது என்பார்; மரணத்திற்கும் எனக்கும் ஒரு அடி தூரமாத்திரம் இருக்கிறது என்று கர்த்தருடைய ஜீவனையும் உம்முடைய ஜீவனையும் கொண்டு நிச்சயமாய்ச் சொல்லுகிறேன் என்று மறுமொழி சொல்லி ஆணையிட்டான்.

appozhudhu thaaveedhu: ummudaiya kangalil enakkuth thayaigidaithadhu endru ummudaiya thagappan nandraay arivaar; aagaiyaal yonathaanukku mananovu undaagaadhabadikku avan idhai ariyappogaadhu enbaar; maranathirkum enakkum oru adi thooramaathiram irukkiradhu endru kartharudaiya jeevanaiyum ummudaiya jeevanaiyum kondu nichayamaaych sollugiren endru marumozhi solli aanaiyittaan.

அப்பொழுது யோனத்தான் தாவீதைப் பார்த்து: உமது மனவிருப்பம் இன்னது என்று சொல்லும், அதின்படி உமக்குச் செய்வேன் என்றான்.

appozhudhu yonathaan thaaveedhaip paarthu: umadhu manaviruppam innadhu endru sollum, adhinbadi umakkuch seyven endraan.

தாவீது யோனத்தானை நோக்கி: இதோ, நாளைக்கு அமாவாசி, நான் ராஜாவோடே பந்தியிருந்து சாப்பிடவேண்டியதாயிருக்கும்; ஆனாலும் நான் மூன்றாம் நாள் சாயங்காலமட்டும் வெளியிலே ஒளித்திருக்கும்படி எனக்கு உத்தரவு கொடும்.

thaaveedhu yonathaanai nokki: idho, naalaikku amaavaasi, naan raajaavodae pandhiyirundhu saappidavendiyadhaayirukkum; aanaalum naan moondraam naal saayangaalamattum veliyilae olithirukkumbadi enakku utharavu kodum.

உம்முடைய தகப்பன் என்னைக் குறித்து விசாரித்தால், தன் ஊராகிய பெத்லகேமிலே தன் குடும்பத்தார் யாவரும் வருஷத்துக்கு ஒருதரம் பலியிடவருகிறபடியால் தாவீது அவ்விடத்திற்குப் போக என்னிடத்தில் வருந்திக்கேட்டான் என்று நீர் சொல்லும்.

ummudaiya thagappan ennaik kurithu visaarithaal, than ooraagiya pethlagemilae than kudumbathaar yaavarum varushathukku orudharam paliyidavarugirabadiyaal thaaveedhu avvidathirkup poga ennidathil varundhikkettaan endru neer sollum.

அதற்கு அவர் நல்லது என்றால், உம்முடைய அடியானுக்குச் சமாதானம் இருக்கும்; அவருக்கு எரிச்சலுண்டானால், அவராலே பொல்லாப்புத் தீர்மானப்பட்டிருக்கிறது என்று அறிந்துகொள்வீர்.

adharku avar nalladhu endraal, ummudaiya adiyaanukkuch samaadhaanam irukkum; avarukku erichalundaanaal, avaraalae pollaapputh theermaanappattirukkiradhu endru arindhugolveer.

ஆகையால் உம்முடைய அடியானுக்குத் தயைசெய்யவேண்டும்; கர்த்தருக்கு முன்பாக உம்முடைய அடியானோடே உடன்படிக்கை பண்ணியிருக்கிறீரே; என்னில் ஒரு அக்கிரமம் இருந்ததேயானால், நீரே என்னைக் கொன்றுபோடும்; நீர் என்னை உம்முடைய தகப்பனிடத்துக்குக் கொண்டுபோகவேண்டியது என்ன என்றான்.

aagaiyaal ummudaiya adiyaanukkuth thayaiseyyavendum; kartharukku munbaaga ummudaiya adiyaanodae udanbadikkai panniyirukkireerae; ennil oru akkiramam irundhadheyaanaal, neerae ennaik kondrubodum; neer ennai ummudaiya thagappanidathukkuk kondubogavendiyadhu enna endraan.

அப்பொழுது யோனத்தான்: அப்படி உமக்கு வராதிருப்பதாக; உமக்குப் பொல்லாப்புச் செய்ய என் தகப்பனாலே தீர்மானித்திருக்கிறது என்று நான் நிச்சயமாய் அறிந்தேனானால் நான் அதை உமக்கு அறிவிக்காதிருப்பேனோ என்றான்.

appozhudhu yonathaan: appadi umakku varaadhiruppadhaaga; umakkup pollaappuch seyya en thagappanaalae theermaanithirukkiradhu endru naan nichayamaay arindhenaanaal naan adhai umakku arivikkaadhiruppeno endraan.

தாவீது யோனத்தானை நோக்கி: உம்முடைய தகப்பன் கடினமான உத்தரம் சொன்னால் அதை யார் எனக்கு அறிவிப்பார் என்றான்.

thaaveedhu yonathaanai nokki: ummudaiya thagappan kadinamaana utharam sonnaal adhai yaar enakku arivippaar endraan.

அப்பொழுது யோனத்தான் தாவீதைப் பார்த்து: ஊருக்கு வெளியே போவோம் வாரும் என்றான்; இருவரும் வெளியே புறப்பட்டுப்போனார்கள்.

appozhudhu yonathaan thaaveedhaip paarthu: oorukku veliyae povom vaarum endraan; iruvarum veliyae purappattupponaargal.

அப்பொழுது யோனத்தான் இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய கர்த்தரை முன்னிட்டுத் தாவீதை நோக்கி: நான் நாளையாவது, மறுநாளிலாவது என் தகப்பனுடைய மனதை அறிந்துகொண்டு, அவர் தாவீதின்மேல் தயவாயிருக்கிறார் என்று கண்டும், அதை அப்போது உமது செவிகளுக்கு வெளிப்படுத்தும்படிக்கு, உமக்குச் சொல்லியனுப்பாதிருந்தால்,

appozhudhu yonathaan isravelin thevanaagiya kartharai munnittuth thaaveedhai nokki: naan naalaiyaavadhu, marunaalilaavadhu en thagappanudaiya manadhai arindhugondu, avar thaaveedhinmel thayavaayirukkiraar endru kandum, adhai appodhu umadhu sevigalukku velippaduthumbadikku, umakkuch solliyanuppaadhirundhaal,

இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய கர்த்தர் யோனத்தானுக்கு அதற்குச் சரியாகவும் அதற்கு அதிகமாகவும் செய்யக்கடவர்; ஆனாலும் உமக்குத் தீங்கு செய்ய என் தகப்பனுக்குப் பிரியமாயிருந்தால், அதை உமது செவிகளுக்கு வெளிப்படுத்தி, நீர் சமாதானத்தோடே போகும்படிக்கு உம்மை அனுப்பிவிடுவேன்; கர்த்தர் என் தகப்பனோடு இருந்ததுபோல், உம்மோடும் இருப்பாராக.

isravelin thevanaagiya karthar yonathaanukku adharkuch sariyaagavum adharku adhigamaagavum seyyakkadavar; aanaalum umakkuth theengu seyya en thagappanukkup piriyamaayirundhaal, adhai umadhu sevigalukku velippaduthi, neer samaadhaanathodae pogumbadikku ummai anuppividuven; karthar en thagappanodu irundhadhubol, ummodum iruppaaraaga.

மேலும், நான் உயிரோடிருக்கையில், நான் சாகாதபடிக்கு நீர் கர்த்தரின் நிமித்தமாய் எனக்குத் தயைசெய்யவேண்டியதும் அல்லாமல்,

melum, naan uyirodirukkaiyil, naan saagaadhabadikku neer kartharin nimithamaay enakkuth thayaiseyyavendiyadhum allaamal,

கர்த்தர் தாவீதின் சத்துருக்களாகிய ஒவ்வொருவரையும் பூமியின்மேல் இராதபடிக்கு, வேர் அறுக்கும்போதும், நீர் என்றைக்கும் உமது தயவை என் வீட்டைவிட்டு அகற்றிவிடாமலும் இருக்கவேண்டும் என்றான்.

karthar thaaveedhin sathurukkalaagiya ovvoruvaraiyum poomiyinmel iraadhabadikku, ver arukkumbodhum, neer endraikkum umadhu thayavai en veettaivittu agatrividaamalum irukkavendum endraan.

இப்படி யோனத்தான் தாவீதின் குடும்பத்தோடே உடன்படிக்கைபண்ணி, தாவீதுடைய சத்துருக்களின் கையிலே கர்த்தர் கணக்குக் கேட்பாராக என்று சொல்லி,

ippadi yonathaan thaaveedhin kudumbathodae udanbadikkaibanni, thaaveedhudaiya sathurukkalin kaiyilae karthar kanakkuk ketpaaraaga endru solli,

யோனத்தான் தாவீதை மிகவும் சிநேகித்தபடியினால், பின்னும் அவனுக்கு ஆணையிட்டான்; தன் உயிரைச் சிநேகித்ததுபோல அவனைச் சிநேகித்தான்.

yonathaan thaaveedhai migavum sinegithabadiyinaal, pinnum avanukku aanaiyittaan; than uyiraich sinegithadhubola avanaich sinegithaan.

பின்பு யோனத்தான் தாவீதைப் பார்த்து: நாளைக்கு அமாவாசி, நீர் உட்காரவேண்டிய இடம் காலியாயிருப்பதினால் உம்மைக்குறித்து விசாரிக்கப்படும்.

pinbu yonathaan thaaveedhaip paarthu: naalaikku amaavaasi, neer utkaaravendiya idam kaaliyaayiruppadhinaal ummaikkurithu visaarikkappadum.

காரியம் நடந்தபோது, மூன்றாம் நாளிலே நீர் ஒளித்திருக்கும் இடத்திற்குத் தீவிரித்து வந்து, ஏசேல் என்னும் கல்லண்டையில் உட்கார்ந்திரும்.

kaariyam nadandhabodhu, moondraam naalilae neer olithirukkum idathirkuth theevirithu vandhu, esel ennum kallandaiyil utkaarndhirum.

அப்பொழுது நான் குறிப்புவைத்து எய்கிறதுபோல, அதற்குப் பக்கமாக மூன்று அம்புகளை எய்து:

appozhudhu naan kurippuvaithu eygiradhubola, adharkup pakkamaaga moondru ambugalai eydhu:

நீ போய், அந்த அம்புகளைத் தேடி வா என்று ஒரு பிள்ளையாண்டானை அனுப்புவேன்; இதோ, அம்புகள் உனக்கு இப்புறத்திலே கிடக்கிறது, அவைகளை எடுத்துக்கொண்டுவா என்று பிள்ளையாண்டானிடத்தில் நான் சொன்னால், நீர் வாரும்; அப்பொழுது ஒன்றும் இல்லை, உமக்குச் சமாதானம் இருக்கும் என்று கர்த்தருடைய ஜீவனைக்கொண்டு சொல்லுகிறேன்.

nee poy, andha ambugalaith thedi vaa endru oru pillaiyaandaanai anuppuven; idho, ambugal unakku ippurathilae kidakkiradhu, avaigalai eduthukkonduvaa endru pillaiyaandaanidathil naan sonnaal, neer vaarum; appozhudhu ondrum illai, umakkuch samaadhaanam irukkum endru kartharudaiya jeevanaikkondu sollugiren.

இதோ, அம்புகள் உனக்கு அப்புறத்திலே கிடக்கிறது என்று நான் அந்த பிள்ளையாண்டானிடத்தில் சொன்னால், நீர் போய்விடும்; அப்பொழுது கர்த்தர் உம்மைப் போகச்சொல்லுகிறார் என்று அறியும்.

idho, ambugal unakku appurathilae kidakkiradhu endru naan andha pillaiyaandaanidathil sonnaal, neer poyvidum; appozhudhu karthar ummaip pogachollugiraar endru ariyum.

நீரும் நானும் பேசிக்கொண்ட காரியத்திற்கு, இதோ, கர்த்தர் எனக்கும் உமக்கும் என்றைக்கும் நடுநிற்கும் சாட்சி என்றான்.

neerum naanum pesikkonda kaariyathirku, idho, karthar enakkum umakkum endraikkum nadunirkum saatsi endraan.

அப்படியே தாவீது வெளியிலே ஒளித்துக்கொண்டிருந்தான்; அமாவாசியானபோது ராஜா போஜனம் பண்ண உட்கார்ந்தான்.

appadiyae thaaveedhu veliyilae olithukkondirundhaan; amaavaasiyaanabodhu raajaa pojanam panna utkaarndhaan.

ராஜா சுவரண்டையிலிருக்கிற தன் இடத்தில் எப்போதும்போல் உட்கார்ந்த போது, யோனத்தான் எழுந்திருந்தான்; அப்னேரோ சவுலுடைய பக்கத்தில் உட்கார்ந்தான்; தாவீது இருக்கும் இடம் காலியாயிருந்தது.

raajaa suvarandaiyilirukkira than idathil eppodhumbol utkaarndha podhu, yonathaan ezhundhirundhaan; apnero savuludaiya pakkathil utkaarndhaan; thaaveedhu irukkum idam kaaliyaayirundhadhu.

ஆனாலும் அவன் தீட்டாயிருக்கிறானாக்கும், அவன் தீட்டுப்பட்டுத்தான் இருக்கவேண்டும் என்று அன்றையதினம் சவுல் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

aanaalum avan theettaayirukkiraanaakkum, avan theettuppattuthaan irukkavendum endru andraiyadhinam savul ondrum sollavillai.

அமாவாசிக்கு மறுநாளிலும் தாவீது இருக்கும் இடம் காலியாயிருந்தது; அப்பொழுது சவுல்: ஈசாயின் மகன் நேற்றும் இன்றும் போஜனத்துக்கு வராதேபோனது என்ன என்று தன் குமாரனாகிய யோனத்தானைக் கேட்டான்.

amaavaasikku marunaalilum thaaveedhu irukkum idam kaaliyaayirundhadhu; appozhudhu savul: eesaayin magan netrum indrum pojanathukku varaadhebonadhu enna endru than kumaaranaagiya yonathaanaik kettaan.

யோனத்தான் சவுலுக்குப் பிரதியுத்தரமாக: பெத்லெகேம்மட்டும் போக, தாவீது என்னிடத்தில் வருந்திக்கேட்டு,

yonathaan savulukkup piradhiyutharamaaga: pethlegemmattum poga, thaaveedhu ennidathil varundhikkettu,

அங்கே நான் போகவேண்டும்; எங்கள் குடும்பத்தார் ஊரிலே பலியிடப் போகிறார்கள்; என் தமையன் என்னை வரும்படி கட்டளையிட்டர்; உம்முடைய கண்களில் எனக்குத் தயைகிடைத்ததானால், நான் என் சகோதரரைப் பார்க்கிறதற்குப் போக எனக்கு உத்தரவு கொடும் என்றான்; இதனாலேதான் அவன் ராஜாவின் பந்திக்கு வரவில்லை என்றான்.

angae naan pogavendum; engal kudumbathaar oorilae paliyidap pogiraargal; en thamaiyan ennai varumbadi kattalaiyittar; ummudaiya kangalil enakkuth thayaigidaithadhaanaal, naan en sagodhararaip paarkkiradharkup poga enakku utharavu kodum endraan; idhanaaledhaan avan raajaavin pandhikku varavillai endraan.

அப்பொழுது சவுல் யோனத்தான்மேல் கோபமூண்டவனாகி, அவனைப் பார்த்து: இரண்டகமும் மாறுபாடுமுள்ளவளின் மகனே, நீ உனக்கு வெட்கமாகவும், உன் தாயின் மானத்திற்கு வெட்கமாகவும், ஈசாயின் மகனைத் தோழனாகத் தெரிந்துகொண்டிருக்கிறதை நான் அறியேனோ?

appozhudhu savul yonathaanmel kobamoondavanaagi, avanaip paarthu: irandagamum maarubaadumullavalin maganae, nee unakku vetkamaagavum, un thaayin maanathirku vetkamaagavum, eesaayin maganaith thozhanaagath therindhugondirukkiradhai naan ariyeno?

ஈசாயின் மகன் பூமியின்மேல் உயிரோடிருக்கும் நாள்வரையும் நீயானாலும் உன் ராஜ்யபாரமானாலும் நிலைப்படுவதில்லை; இப்போதே அவனை அழைப்பித்து, என்னிடத்தில் கொண்டுவா; அவன் சாகவேண்டும் என்றான்.

eesaayin magan poomiyinmel uyirodirukkum naalvaraiyum neeyaanaalum un raajyabaaramaanaalum nilaippaduvadhillai; ippodhae avanai azhaippithu, ennidathil konduvaa; avan saagavendum endraan.

யோனத்தான் தன் தகப்பனாகிய சவுலுக்குப் பிரதியுத்தரமாக: அவன் ஏன் கொல்லப்படவேண்டும்? அவன் என்ன செய்தான் என்றான்.

yonathaan than thagappanaagiya savulukkup piradhiyutharamaaga: avan en kollappadavendum? avan enna seydhaan endraan.

அப்பொழுது சவுல்: அவனைக் குத்திப்போட அவன்மேல் ஈட்டியை எறிந்தான்; ஆகையால் தாவீதைக் கொன்று போடத் தன் தகப்பன் தீர்மானித்திருக்கிறான் என்பதை யோனத்தான் அறிந்துகொண்டு,

appozhudhu savul: avanaik kuthippoda avanmel eettiyai erindhaan; aagaiyaal thaaveedhaik kondru podath than thagappan theermaanithirukkiraan enbadhai yonathaan arindhugondu,

கோபதாபமாய் பந்தியைவிட்டு எழுந்திருந்துபோய், அமாவாசியின் மறுநாளாகிய அன்றையதினம் போஜனம் பண்ணாதிருந்தான்; தன் தகப்பன் தாவீதை நிந்தித்துச் சொன்னது அவனுக்கு மனநோவாயிருந்தது.

kobadhaabamaay pandhiyaivittu ezhundhirundhuboy, amaavaasiyin marunaalaagiya andraiyadhinam pojanam pannaadhirundhaan; than thagappan thaaveedhai nindhithuch sonnadhu avanukku mananovaayirundhadhu.

மறுநாள் காலமே, யோனத்தான் தாவீதுக்குக் குறித்தநேரத்திலே ஒரு சிறுபிள்ளையாண்டானைக் கூட்டிக் கொண்டு, வெளியே புறப்பட்டுப்போய்;

marunaal kaalamae, yonathaan thaaveedhukkuk kurithanerathilae oru sirubillaiyaandaanaik koottik kondu, veliyae purappattuppoy;

பிள்ளையாண்டானை நோக்கி: நீ ஓடி, நான் எய்கிற அம்புகளைத் தேடி எடுத்துக் கொண்டுவா என்று சொல்லி, அந்தப் பிள்ளையாண்டான் ஓடும்போது, அவனுக்கு அப்பாலே போகும்படி ஒரு அம்பை எய்தான்.

pillaiyaandaanai nokki: nee odi, naan eygira ambugalaith thedi eduthuk konduvaa endru solli, andhap pillaiyaandaan odumbodhu, avanukku appaalae pogumbadi oru ambai eydhaan.

யோனத்தான் எய்த அம்பிருக்கும் இடமட்டும் பிள்ளையாண்டான் போனபோது, அம்பு உனக்கு இன்னும் அப்பால் இருக்கிறது அல்லவா என்று யோனத்தான் பிள்ளையாண்டானுக்குப் பிறகேயிருந்து கூப்பிட்டான்.

yonathaan eydha ambirukkum idamattum pillaiyaandaan ponabodhu, ambu unakku innum appaal irukkiradhu allavaa endru yonathaan pillaiyaandaanukkup pirageyirundhu kooppittaan.

நீ தரித்துநிற்காமல் தீ விரித்துப் பொட்டெனப்போ என்றும் யோனத்தான் பிள்ளையாண்டானுக்குப் பிறகேயிருந்து கூப்பிட்டான்; அப்படியே யோனத்தானின் பிள்ளையாண்டான் அம்புகளைப் பொறுக்கி, தன் எஜமானிடத்தில் கொண்டுவந்தான்.

nee tharithunirkaamal thee virithup pottenappo endrum yonathaan pillaiyaandaanukkup pirageyirundhu kooppittaan; appadiyae yonathaanin pillaiyaandaan ambugalaip porukki, than ejamaanidathil konduvandhaan.

அந்தக் காரியம் யோனத்தானுக்கும் தாவீதுக்கும் தெரிந்திருந்ததேயல்லாமல், அந்தப் பிள்ளையாண்டானுக்கு ஒன்றும் தெரியாதிருந்தது.

andhak kaariyam yonathaanukkum thaaveedhukkum therindhirundhadheyallaamal, andhap pillaiyaandaanukku ondrum theriyaadhirundhadhu.

அப்பொழுது யோனத்தான்: தன் ஆயுதங்களைப் பிள்ளையாண்டானிடத்தில் கொடுத்து, இவைகளைப் பட்டணத்திற்குக் கொண்டுபோ என்றான்.

appozhudhu yonathaan: than aayudhangalaip pillaiyaandaanidathil koduthu, ivaigalaip pattanathirkuk kondubo endraan.

பிள்ளையாண்டான் போனபின்பு, தாவீது தென்புறமான இடத்திலிருந்து எழுந்துவந்து, தரையிலே முகங்குப்புற விழுந்து, மூன்றுவிசை வணங்கினான்; அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் முத்தஞ்செய்து அழுதார்கள்; தாவீது மிகவும் அழுதான்.

pillaiyaandaan ponabinbu, thaaveedhu thenburamaana idathilirundhu ezhundhuvandhu, tharaiyilae muganguppura vizhundhu, moondruvisai vananginaan; avargal oruvarai oruvar muthanjeydhu azhudhaargal; thaaveedhu migavum azhudhaan.

அப்பொழுது யோனத்தான் தாவீதை நோக்கி: நீர் சமாதானத்தோடே போம், கர்த்தர் என்றைக்கும் எனக்கும் உமக்கும், என் சந்ததிக்கும் உமது சந்ததிக்கும் நடுநிற்கும் சாட்சி என்று சொல்லி, கர்த்தருடைய நாமத்தைக்கொண்டு நாம் இருவரும் ஆணையிட்டுக்கொண்டதை நினைத்துக்கொள்ளும் என்றான்.

appozhudhu yonathaan thaaveedhai nokki: neer samaadhaanathodae pom, karthar endraikkum enakkum umakkum, en sandhadhikkum umadhu sandhadhikkum nadunirkum saatsi endru solli, kartharudaiya naamathaikkondu naam iruvarum aanaiyittukkondadhai ninaithukkollum endraan.